Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος|Συγκέντρωση: Τρίτη 21/5,9.30 στην Πρυτανεία

Όλες και όλοι αύριο 09.30 στη συνεδρίαση της Συγκλήτου στο κτίριο της Πρυτανείας, για να παρεμποδίσουμε την υλοποίηση του νόμου Γαβρόγλου από τα θεσμικά όργανα του Πανεπιστημίου. Οι αποφάσεις και οι ενέργειες της Συγκλήτου δεν έχουν «ακαδημαϊκό» χαρακτήρα. Αντίθετα, έχουν πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού εφαρμόζουν τις πολιτικές και τα νομοσχέδια των εκάστοτε κυβερνήσεων. Αποτελούν δηλαδή ιμάντες μεταβίβασης της πολιτικής του κράτους εντός των πανεπιστημίων. Άλλωστε, όλα τα προηγούμενα νομοσχέδια (συνέχεια των οποίων αποτελεί και ο νόμος Γαβρόγλου) εφαρμόστηκαν στο ακέραιο από τις πρυτανικές αρχές των Πανεπιστημίων, ενώ ακόμα υλοποιούν αρκετές πτυχές της επίθεσης που δεχόμαστε σήμερα πάνω στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας.

Όλο το προηγούμενο διάστημα έγινε σαφές το αδιέξοδο της λογικής της αναμονής και της «πίεσης» ώστε να παίρνουν αρνητικές αποφάσεις τα θεσμικά όργανα (και ιδιαίτερα η Σύγκλητος) απέναντι σε κυβερνητικά νομοσχέδια. Ο δρόμος της εμπιστοσύνης στους δήθεν «δημοκρατικούς» θεσμούς του Πανεπιστημίου είναι αδιέξοδος και καλλιεργεί αυταπάτες, αφού κανένας (αντι)εκπαιδευτικός νόμος δεν ανατράπηκε χάριν σε θεσμικές διεργασίες. Για μας είναι ξεκάθαρο: καμία νομιμοποίηση των αντιεκπαιδευτικών αποφάσεων των θεσμικών οργάνων του Πανεπιστημίου, καμία συμμετοχή σε αυτά, καμία αυταπάτη περί συνδιοίκησης και καλύτερης διαχείρισης των οργάνων που εκ των πραγμάτων βρίσκονται απέναντι στα συμφέροντα και τις ανάγκες μας.  Οι μεταρρυθμίσεις στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση –αλλά και σε κάθε βαθμίδα- μπορούν να ανατραπούν μόνο μέσω της πλατιάς κινητοποίησης και της αντίστασης των φοιτητών μέσα και έξω από τις σχολές τους. Μέσω της ευρύτερης συμμετοχής στις διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων, της συνειδητοποίησης των συμφερόντων μας και της από τα κάτω δράσης.

Προτάσσουμε τον αδιαμεσολάβητο, αντιθεσμικό και από τα κάτω αγώνα ενάντια σε κάθε φορέα υλοποίησης της αντιδραστικής πολιτικής τού Κράτους, ώστε ο νόμος Γαβρόγλου να ανατραπεί μέσα από τους αγώνες μας.

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Advertisements

Ανάρτηση πανό αλληλεγγύης στον Δημήτρη Κουφοντίνα απεργό πείνας από 2/5

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 2/5
ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

πανο_κουφοντινας

Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος

Την Δευτέρα 8/4 στις 15:00  θα πραγματοποιηθεί σύγκλητος στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου με θέμα την συγχώνευση του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας με το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Μετά την επίθεση στα ΤΕΙ Δυτικής Αττικής και την δρομολογημένη προσπάθεια συγχώνευσης τμημάτων  των ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, την προσπάθεια κλεισίματος του τμήματος Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων στο Αγρίνιο και την ίδρυση στη θέση του σχολής Γεωπονικών Επιστημών και την απόπειρα ένταξης τμημάτων ΤΕΙ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο , έρχεται η ξαφνική προσπάθεια συγχώνευσης των ΤΕΙ – ΑΕΙ στην περιοχή της Αχαΐας, ώστε να κλείσει ο κύκλος συνδιαλλαγών (ίδρυση Νομικής Πάτρας) μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και των πρυτανικών αρχών.

Γινόμαστε μάρτυρες της υλοποίησης από μεριάς κράτους και κεφαλαίου μιας έντονης και συνολικής αναδιάρθρωσης στην  τριτοβάθμια εκπαίδευση(αλλά και συνολικά), σύμφωνα με την κατεύθυνση του νόμου Γαβρόγλου. Επιγραμματικά ο νόμος αυτός πέρα από την συγχώνευση-κατάργηση τμημάτων των ΤΕΙ, περιλαμβάνει την κατοχύρωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, το άνοιγμα του δρόμου προς την καταστολή με το χαρακτηρισμό του ασύλου ως ‘’ακαδημαϊκού’’, τη δημιουργία ‘’διετών κύκλων σπουδών’’ και τη θέσπιση του οικονομικού αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων.

Μερικές από τις κομβικές αλλαγές είναι οι συγχωνεύσεις και τα λουκέτα σε μια σειρά από σχολές. Ως αφορμή παρουσιάζεται η υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, ενώ ο πραγματικός στόχος είναι εναρμόνισή τους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ακόμη κι αν η χρηματοδότηση προς το ίδρυμα αυξηθεί, η αύξηση του συνολικού προσωπικού του Πανεπιστημίου και του αριθμού των τμημάτων που θα διεκδικούν θέσεις μελών ΔΕΠ, ΕΔΙΠ κ.τ.λ., θα έχει ως αποτέλεσμα τα ήδη υπάρχοντα τμήματα να παραμείνουν υποστελεχομένα τα επόμενα χρόνια και να οδηγηθούν σε κλείσιμο ή συγχώνευση, ή να στελεχωθούν από τους πρώην καθηγητές των ΤΕΙ, απλώς για να γεμίσουν οι κενές θέσεις διδασκόντων, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην καλυφθούν οι ανάγκες του κάθε τμήματος, αλλά αντίθετα να αλλοιωθεί και ο έως τώρα χαρακτήρας τους.

Οι αποδοτικές σχολές ,σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς, θα ‘’επιβραβεύονται’’ με τις αντίστοιχες χρηματικές απολαβές από επίδοξους εξωτερικούς επενδυτές, ενώ οι μη αποδοτικές θα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους με την απειλή της συγχώνευσης – κατάργησης τους.

Παράλληλα οι συγχωνεύσεις τμημάτων αποσκοπούν στη διαμόρφωση αποφοίτων πολλών ‘’ταχυτήτων’’, στην ενίσχυση της εξειδίκευσης των αντικειμένων,  τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων  και την αποσύνδεση τους από τα πτυχία. Διαμορφώνεται λοιπόν μια συνθήκη όπου το πτυχίο δε θα είναι παρά ένας ατομικός φάκελος προσόντων που δε θα μας διασφαλίζει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, θα κλιθούμε να πάρουμε μέρος σε ένα σκληρό κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων μέσω σεμιναρίων και μεταπτυχιακών επί πληρωμής, και άλλων προγραμμάτων επιμόρφωσης. Σφυρηλατείται λοιπόν ένα μοντέλου αποφοίτου εξειδικευμένου, φτηνού και αναλώσιμου που την αυριανή μέρα θα διαπραγματεύεται ατομικά και με χείριστους όρους την εργασιακή του δύναμη, με βάση τα χαρτιά και τις πιστοποιήσεις που θα χει στην κατοχή του.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, την απογοήτευση και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χθες και του σήμερα και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας κα ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε από κοινού οι φοιτητικοί σύλλογοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ  ενάντια στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των τμημάτων. Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

Καλούμε όλους/ες τους φοιτητές/ριες σε συγκέντρωση στις 14.30 στην πρυτανεία, εν όψει της συνεδρίασης της Συγκλήτου που έχει οριστεί την Δευτέρα 8/4 στις 15:00, για να εμποδίσουμε την πραγματοποίηση αυτής και κάθε σχεδίου συγχώνευσης !

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ AEI–TEI

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

 

 

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΜΟΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

εκλογες

Σε ποιόν να πουληθώ; Ποιο θηρίο να λατρέψω; Ποιες καρδιές να συντρίψω;
Ποια ψέματα να πω;
Σε ποιο αίμα να βουτήξω;
Καλύτερα να μην μπλέξεις με την εξουσία.

-Αρθούρος Ρεμπώ

 

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο προαύλιος χώρος και το εσωτερικό των εκλογικών κέντρων – πανεπιστημίων ανά την ελληνική επικράτεια θα στολιστεί στα χρώματα των φοιτητικών παρατάξεων για την διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών και την ανάδειξη νέων Διοικητικών Συμβουλίων στα τμήματα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Πριν από την τελική αυτή αναμέτρηση, ακολουθεί μία πολυήμερη προεκλογική εκστρατεία από τις φοιτητικές δυνάμεις των σχολών με πολιτικό υλικό (προεκλογικές αφίσες, κείμενα, πανό) και παρεμβάσεις, ζητώντας την ψήφο από κάθε φοιτητή/ρια ούτως ώστε να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες έδρες στα Δ.Σ.

Τέτοιου τύπου ‘’δημοκρατικοί’’ θεσμοί στην ουσία προωθούν ένα αναθετικό και κάθετο μοντέλο διαχείρισης των προβλημάτων και της ίδιας μας της ζωής. Παρά την ψεύτικη και επιφανειακή επίγευση συμμετοχής των φοιτητών στην πολιτική ζωή, που αφήνουν οι εκλογές, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας θεσμός διαμεσολάβησης και εκτόνωσης, που εκτρέπει τους φοιτητές από το τερέν των αντιστάσεων και των αγώνων, εκτοπίζοντας τους σε ένα πεδίο που δεν έχουν οι ίδιοι κάποιον ουσιαστικό ρόλο. Παράλληλα, το συγκεκριμένο μοντέλο διαχείρισης εξοικειώνει τους φοιτητές με την έννοια του κοινοβουλευτισμού, γεννά αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων μέσω της αντιπροσώπευσης από τα Δ.Σ., μειώνει τους σφυγμούς της αυτενέργειας και της αδιαμεσολάβητης δράσης, καλλιεργεί την αντίληψη της εναπόθεσης των φοιτητικών και ταξικών αγώνων στα χέρια λίγων και ‘’ειδικών’’, αποπροσανατολίζει τους φοιτητές από τη  μόνη πηγή δύναμης τους, που δε βρίσκεται παρά στην ίδια τους τη συλλογική και καθημερινή δράση μέσα και έξω από τις σχολές. Εκείνη τη δράση που εμπλουτίζει τις εμπειρίες των αγώνων τους, διαμορφώνει την ταξική τους συνείδηση, καλλιεργεί τις αξίες της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα, τους μετατρέπει σε ενεργά υποκείμενα της ιστορίας και όχι σε παθητικούς αποδέκτες των καταστάσεων, διασφαλίζει τους καλύτερους δυνατούς συσχετισμούς τους απέναντι στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου και τους δίνει τη δυνατότητα να κατανοήσουν ότι η αλλαγή της θέσης τους και των συνθηκών υπό τις οποίες ζουν είναι υπόθεση δική τους.

Αν θέλουμε λοιπόν να ξεπεράσουμε τέτοιου τύπου δομές ανάθεσης και αφομοίωσης, τότε το μόνο που μένει να κάνουμε είναι το να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στη μαζικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση των γενικών συνελεύσεων, την ενίσχυση πρωτοβουλιών αγώνα που συγκροτούνται από φοιτητές και εργαζόμενους μέσα και έξω από το χώρο του πανεπιστημίου, να αναδείξουμε, να στηρίξουμε, να κλιμακώσουμε και να συνδέσουμε κάθε επιμέρους φοιτητική – ταξική άρνηση που διαταράσσει την ομαλότητα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και αμφισβητεί το θεσμικό τους ρόλο. Γιατί η μόνη αληθινή και αποφασιστική μάχη στην οποία μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας και θέλουμε να αναδείξουμε με τις δυνάμεις μας βρίσκεται στους δρόμους του αγώνα. Με όπλο μας τις καταλήψεις και τις γενικές απεργίες διαρκείας, τους κοινούς – συλλογικούς – οριζόντιους αγώνες μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων, τις ρήξεις στους δρόμους, τα αμφιθέατρα, τις σχολές και τους χώρους δουλειάς με τους εκφραστές του κεφαλαίου και τις αντιδραστικές δυνάμεις, να πορευτούμε προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός ισχυρού και επικίνδυνου αντίπαλου δέους απέναντι στον κόσμο της κυριαρχίας. Διότι για μας οποιαδήποτε θεσμική και αφομοιωτική διαδικασία δεν ανατρέπεται ούτε με απολίτικες και μοιρολατρικές λογικές που προωθούν την απονέκρωση και αποστείρωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης μεταξύ των φοιτητών, αλλά ούτε και με ελιτίστικες αντιλήψεις που αρκούνται σε ένα επετειακό αντιεκλογικό ‘’ακτιβισμό’’ της μιας μέρας.

Σε πείσμα του χρεοκοπημένου διαταξικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που καλλιεργεί την ανάθεση και την ηττοπάθεια στους φοιτητικούς συλλόγους, που αναλώνεται σε ευκαιριακούς ελιγμούς και τακτικές διαπραγμάτευσης, συνδιαχείρισης και συνδιοίκησης (καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στις αποφάσεις) με ανώτατα διοικητικά ακαδημαϊκά  όργανα που εφαρμόζουν την επίθεση πάνω στα κεκτημένα μας, να αντιτάξουμε τον ταξικό, αυτόνομο και μαχητικό συνδικαλισμό που δεν περιχαρακώνεται γύρω από λογικές άμυνας και νομιμοφροσύνης. Που δεν αναθέτει τα προβλήματα μας σε μια ‘’πεφωτισμένη’’ κομματική πρωτοπορία (η οποία λειτουργεί χωρίς τη συνεισφορά μας και για λογαριασμό μας),που δεν ρίχνει τον πήχη των διεκδικήσεων μας συμβιβαζόμενη με ‘’ψίχουλα’’ και στείρα συντεχνιακά αιτήματα, που δεν λειτουργεί πυροσβεστικά σε συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού αλλά περνά σε θέση επίθεσης και διεκδικεί τα ταξικά συμφέροντα των φοιτητών, όχι σε ένα αόριστο μέλλον, αλλά εδώ και τώρα.

Ειδικά σε μια περίοδο όπου η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποκτά «σάρκα και όστα», επιχειρώντας να δυσχεράνει ακόμα περισσότερο τους όρους φοίτησης μας και το εργασιακό καθεστώς εκμετάλλευσης, όπου απειλείται κάθε έννοια κεκτημένου που κατακτήθηκε με αγώνες, καλούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε οριζόντια – αντιθεσμικά- μαχητικά. Από την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της λέσχης του πανεπιστημίου και την κατάργηση του ασύλου (μέσω της θεσμοθέτησης της από το πόρισμα Παρασκευόπουλου), μέχρι τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και τη δημιουργία διετών προγραμμάτων σπουδών( νόμος Γαβρόγλου), οι αντιστάσεις και οι αγώνες μας ενάντια σ όλα αυτά θα πρέπει να δοθούν αυτοοργανωμένα και συνολικά.

Αναγνωρίζοντας ως κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου τις γενικές συνελεύσεις κάθε τμήματος, προσβλέπουμε στην ανατροπή κάθε Διοικητικού Συμβουλίου και οποιασδήποτε άλλης κάθετης δομής που λαμβάνει αποφάσεις για τους φοιτητές χωρίς την παρουσία και την συνεισφορά των ίδιων. Παλεύουμε για φοιτητικούς συλλόγους με ταξικό προσανατολισμό, που θα απομονώνουν και θα βάζουν στο στόχαστρο τις  αντιδραστικές φοιτητικές δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Συλλόγους που δεν θα μιλάνε γενικά και αόριστα για ενιαία φοιτητικά συμφέροντα και δικαιώματα συντεχνιακού χαρακτήρα, αλλά θα στρατεύονται με τον κόσμο της εργασίας και της πληττόμενης κοινωνικής βάσης και θα προσβλέπουν στη σύνδεση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Ορμώμενοι από την ελευθεριακή αρχή ότι η απελευθέρωση της τάξης μας ή θα είναι έργο της ίδιας ή δε θα υπάρξει ποτέ, κινούμαστε προς την κατεύθυνση της ανατροπής κάθε εγκάθετης κομματικής καρέκλας, για την εγκαθίδρυση οριζόντιων, αντιιεραρχικών, ταξικών και συλλογικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων και αγώνα. Γιατί η κατάργηση των φοιτητικών εκλογών, των Δ.Σ και οποιουδήποτε άλλου ιεραρχικού θεσμού είναι υπόθεση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ- ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

ΟΥΤΕ ΑΝΑΘΕΣΗ-ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ – ΤΑΞΙΚΟ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ

                                   Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Ένα οφειλόμενο σχόλιο, για μια κατάπτυστη ανακοίνωση

Την Πέμπτη 21/3 σε τρεις διαφορετικούς χώρους του Πανεπιστημίου ομάδα ατόμων προξένησε υλικοτεχνικές ζημιές, ξήλωσε πίνακες ανακοινώσεων (κυρίως αριστερών δυνάμεων) και κατέστρεψε έντυπο υλικό. Την επόμενη μέρα, η γνωστή συστημική παράταξη της ΔΑΠ, μέσω της ανακοίνωσής της, ξέρασε ολόκληρο το αντιδραστικό της αφήγημα σχετικά με το πανεπιστήμιο και τους αγώνες που αναπτύσσονται μέσα σε αυτό. Αφού πρώτα κατήγγειλε το άσυλο, στοχοποίησε-συκοφάντησε το φοιτητικό κίνημα (αλλά και ευρύτερα κομμάτια του κοινωνικού-ταξικού κινήματος) που μάχεται για την υπεράσπισή του, στη συνέχεια παρουσίασε τις γνώστες-κατάπτυστες θέσεις της για τα πάγια ζητήματα που αφορούν το φοιτητικό σώμα (κατάργηση ασύλου, ιδιωτική φύλαξη, αστυνόμευση των παν/μιακών χώρων).

Μέσα από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση (την ώρα που βρισκόμαστε και σε προεκλογική περίοδο) η ΔΑΠ επιδιώκει την επιδείνωση της ήδη ασφυκτικής πραγματικότητας που περιλαμβάνει την αποστείρωση των πανεπιστημίων, την αποξένωση τους από κάθε λογική αγώνα και την πειθάρχηση των φοιτητών. Παράλληλα, ανοίγει το δρόμο για την καταστολή και την ποινικοποίηση των φοιτητικών και ευρύτερων κοινωνικών-ταξικών αγώνων καθιστώντας τους εποπτεύσιμους και εν δυνάμει ποινικοποιήσιμους. Συγκεκριμένα, ιδιαίτερα μετά το πόρισμα Παρασκευόπουλου, οι αφισοκολλήσεις και οι μαζικές παραστάσεις, οι καταλήψεις και όλες οι πολιτικές πράξεις παρέμβασης, ανυπακοής και αντίστασης εντός του πανεπιστημίου μπορούν να θεωρηθούν ποινικά αδικήματα. Τέτοιου είδους αντιστάσεις (καταλήψεις σχολών, παρέμβαση στη σύγκλητο, άνοιγμα της πλέον ιδιωτικοποιημένης σίτισης) αναζωπυρώνονται σήμερα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (Νόμος Γαβρόγλου, συγχωνεύσεις, ιδιωτικοποίηση σίτισης, πόρισμα Παρασκευόπουλου) και της επίθεσης που δεχόμαστε πάνω στα κεκτημένα και τις ανάγκες μας.

Είναι αξιοπερίεργο, πως ήρθε και έδεσε, το γεγονός αυτό καθαυτό (και με δεδομένο ότι αυτή την περίοδο πραγματοποιούνται αρκετές κινητοποιήσεις από φοιτητικούς συλλόγους) με την άμεση «καταγγελία» της ΔΑΠ εν μέσω προεκλογικής περιόδου…

Ως ελευθεριακό σχήμα, κομμάτι του φοιτητικού κινήματος και των ευρύτερων κοινωνικών-ταξικών αγώνων, με έδρα το πανεπιστήμιο, έχουμε να δηλώσουμε πως δεν βρίσκονται στο στόχαστρο της πάλης μας οι πίνακες ανακοινώσεων, τα πανό και το έντυπο υλικό των αριστερών συνδικαλιστικών δυνάμεων. Με αυτούς που δεν έχουμε ανακωχή-και ούτε θα έχουμε ποτέ- είναι οι αντιδραστικές-συστημικές δυνάμεις που με κάθε τρόπο επιχειρούν να επιβάλλουν όλους τους κρατικούς σχεδιασμούς μέσα στο πανεπιστήμιο, χτυπώντας και συκοφαντώντας παράλληλα κάθε έννοια αντίστασης και αγώνα.

Υ.Γ. Κομμάτι της πολιτικής μας κουλτούρας και της ελευθεριακής – αγωνιστικής μας παράδοσης είναι το να αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη όλων των δράσεων μας εντός και εκτός πανεπιστημίου. Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν, για κάθε δεξιό θρασίμι που τολμά να επιδίδεται με ταλέντο στη συκοφαντία, έχουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι για κάθε μας πολιτική πράξη θα υπάρχει και μια ενυπόγραφη ανάλυση/τοποθέτηση που θα δοκιμάζεται και θα κρίνεται στη δημόσια σφαίρα.

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος

Την Τρίτη 19/3 στις 14:00  θα πραγματοποιηθεί σύγκλητος στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου με θέμα την συγχώνευση του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας με το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Μετά την επίθεση στα ΤΕΙ Δυτικής Αττικής και την δρομολογημένη προσπάθεια συγχώνευσης τμημάτων  των ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, την προσπάθεια κλεισίματος του τμήματος Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων στο Αγρίνιο και την ίδρυση στη θέση του σχολής Γεωπονικών Επιστημών και την απόπειρα ένταξης τμημάτων ΤΕΙ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο , έρχεται η ξαφνική προσπάθεια συγχώνευσης των ΤΕΙ – ΑΕΙ στην περιοχή της Αχαΐας, ώστε να κλείσει ο κύκλος συνδιαλλαγών (ίδρυση Νομικής Πάτρας) μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και των πρυτανικών αρχών.

Γινόμαστε μάρτυρες της υλοποίησης από μεριάς κράτους και κεφαλαίου μιας έντονης και συνολικής αναδιάρθρωσης στην  τριτοβάθμια εκπαίδευση(αλλά και συνολικά), σύμφωνα με την κατεύθυνση του νόμου Γαβρόγλου. Επιγραμματικά ο νόμος αυτός πέρα από την συγχώνευση-κατάργηση τμημάτων των ΤΕΙ, περιλαμβάνει την κατοχύρωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, το άνοιγμα του δρόμου προς την καταστολή με το χαρακτηρισμό του ασύλου ως ‘’ακαδημαϊκού’’, τη δημιουργία ‘’διετών κύκλων σπουδών’’ και τη θέσπιση του οικονομικού αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων.

Μερικές από τις κομβικές αλλαγές είναι οι συγχωνεύσεις και τα λουκέτα σε μια σειρά από σχολές. Ως αφορμή παρουσιάζεται η υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, ενώ ο πραγματικός στόχος είναι εναρμόνισή τους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ακόμη κι αν η χρηματοδότηση προς το ίδρυμα αυξηθεί, η αύξηση του συνολικού προσωπικού του Πανεπιστημίου και του αριθμού των τμημάτων που θα διεκδικούν θέσεις μελών ΔΕΠ, ΕΔΙΠ κ.τ.λ., θα έχει ως αποτέλεσμα τα ήδη υπάρχοντα τμήματα να παραμείνουν υποστελεχομένα τα επόμενα χρόνια και να οδηγηθούν σε κλείσιμο ή συγχώνευση, ή να στελεχωθούν από τους πρώην καθηγητές των ΤΕΙ, απλώς για να γεμίσουν οι κενές θέσεις διδασκόντων, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην καλυφθούν οι ανάγκες του κάθε τμήματος, αλλά αντίθετα να αλλοιωθεί και ο έως τώρα χαρακτήρας τους.

Οι αποδοτικές σχολές ,σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς, θα ‘’επιβραβεύονται’’ με τις αντίστοιχες χρηματικές απολαβές από επίδοξους εξωτερικούς επενδυτές, ενώ οι μη αποδοτικές θα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους με την απειλή της συγχώνευσης – κατάργησης τους.

Παράλληλα οι συγχωνεύσεις τμημάτων αποσκοπούν στη διαμόρφωση αποφοίτων πολλών ‘’ταχυτήτων’’, στην ενίσχυση της εξειδίκευσης των αντικειμένων,  τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων  και την αποσύνδεση τους από τα πτυχία. Διαμορφώνεται λοιπόν μια συνθήκη όπου το πτυχίο δε θα είναι παρά ένας ατομικός φάκελος προσόντων που δε θα μας διασφαλίζει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, θα κλιθούμε να πάρουμε μέρος σε ένα σκληρό κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων μέσω σεμιναρίων και μεταπτυχιακών επί πληρωμής, και άλλων προγραμμάτων επιμόρφωσης. Σφυρηλατείται λοιπόν ένα μοντέλου αποφοίτου εξειδικευμένου, φτηνού και αναλώσιμου που την αυριανή μέρα θα διαπραγματεύεται ατομικά και με χείριστους όρους την εργασιακή του δύναμη, με βάση τα χαρτιά και τις πιστοποιήσεις που θα χει στην κατοχή του.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, την απογοήτευση και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χθες και του σήμερα και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας κα ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε από κοινού οι φοιτητικοί σύλλογοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ  ενάντια στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των τμημάτων. Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

Καλούμε όλους/ες τους φοιτητές/ριες σε συγκέντρωση, εν όψει της συνεδρίασης της Συγκλήτου που έχει οριστεί την Τρίτη 19/3 στις 14:00, για να εμποδίσουμε την πραγματοποίηση αυτής και κάθε σχεδίου συγχώνευσης !

 

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ AEITEI

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ

50265663_2031177863629506_1370742154002956288_n

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ

ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΡΟΧΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Μέσα στα Χριστούγεννα, κατά τη συνηθισμένη διαδικασία αποφάσεων σε «νεκρό» χρόνο, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η όσο το δυνατόν μικρότερη εκδήλωση αντιστάσεων, παραδόθηκε εξ ολοκλήρου η σίτιση των φοιτητών σε εργολάβους. Το κράτος σε συνεργασία με το ΙΝΕΔΙΒΙΜ και τις πρυτανείες παραδίδουν τη σίτιση σε ιδιώτες σε μια σειρά από φοιτητικές λέσχες πανελλαδικά . Μέχρι την διενέργεια διαγωνισμού έτσι ώστε να αποφασιστεί ποια εταιρεία θα αναλάβει τη σίτιση, οι λέσχες θα λειτουργούν με απευθείας ανάθεση σε μια εταιρεία. Ανάθεση η οποία έχει ξεκινήσει από τις 8/1 και θα ανανεώνεται κάθε 2 μέρες.

Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, μέσα από μια σειρά ρυθμίσεων, μεθοδεύσεων και νομοσχεδίων, με τελευταίο το νόμο Γαβρόγλου, εντείνεται η επίθεση από το κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις πάνω σε όλα τα κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος. Συγκεκριμένα για τη σίτιση, ο νόμος Γαβρόγλου επιβαρύνει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις εστίες με τις εργολαβίες, καθώς ισχυροποιεί το καθεστώς του οικονομικού αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων.

Η ιδιωτικοποίηση της σίτισης στο Πανεπιστήμιο Πατρών αλλά και σε άλλα πανεπιστήμια (Θεσσαλονίκη, Ξάνθη) είναι ένα ακόμα χτύπημα πάνω στην ανάγκη μας για τη σίτιση. Ένα χτύπημα που δεν ήρθε κεραυνός εν αιθρία, αλλά αντίθετα αποτελεί ένα καλοσχεδιασμένο βήμα για την ολοκληρωτική απόσυρση του κράτους από τη φοιτητική μέριμνα που έχει ως αποτέλεσμα την ένταση των ταξικών φραγμών, τη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών και τη μετατροπή της φοιτητικής μέριμνας σε ανταποδοτική. Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις δηλαδή. Όλα τίθενται υπό αίρεση, από τα συγγράμματα και τις μετακινήσεις μέχρι τη σίτιση και τη στέγαση.

Η ιδιωτικοποίηση της λέσχης θα περιορίσει το ήδη χτυπημένο δικαίωμα στη σίτιση. Μέχρι στιγμής η λέσχη λειτουργούσε με επίδειξη ειδικής κάρτας εκδιδόμενης ανάλογα με το οικογενειακό εισόδημα ή με αγορά 20 κουπονιών που αντιστοιχούν για  20 γεύματα,10 για μεσημεριανό γεύμα και 10 για βραδινό, ενώ το καθεστώς ελεύθερης εισόδου κατά τη διάρκεια του πρωινού γεύματος επιχειρήθηκε να ανατραπεί με την απαίτηση επίδειξης της φοιτητικής κάρτας σίτισης. Ακόμα μετά το πέρας ν+2 χρόνων οι φοιτητές χάνουν το δικαίωμα για δωρεάν σίτιση, όπως και για στέγαση και μετακίνηση. Η ήδη υπάρχουσα συνθήκη μπορεί να επιβαρυνθεί με επιβολή αντιτίμου, με την επιβολή ακόμα πιο στενών κριτηρίων για την απόκτηση κάρτας, ενώ υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο η ποιότητα (είναι πάρα πολλά τα περιστατικά των δηλητηριάσεων σε άλλες ιδιωτικοποιημένες λέσχες) και η ποσότητα του φαγητού. Ακόμα, δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται η ένταση του ελέγχου από φύλακες στο ποιος μπαίνει, ποιος τρώει, αν έχει ή αν δεν έχει κάρτα.

Η επίθεση πάνω στις ανάγκες και τα δικαιώματα μας δεν είναι ξέχωρη από την επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στο πανεπιστήμιο. Η διαρκής υποβάθμιση των όρων φοίτησης και ζωής μας συμπληρώνει και συμπληρώνεται από την εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα. Οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η απλήρωτη εργασία, το καθεστώς επισφάλειας, η διαρκής απειλή της ανεργίας είναι κάποια από τα δεδομένα που συνθέτουν την ασφυκτική συνθήκη της εργασιακής ζούγκλας που επικρατεί. Πέρα από όλα τα παραπάνω, με την ιδιωτικοποίηση της λέσχης του Πανεπιστημίου Πατρών πολλοί εργαζόμενοι είναι πιθανόν να βρεθούν στο δρόμο από μια απόλυση. Μέχρι την διενέργεια διαγωνισμού έτσι ώστε να αποφασιστεί ποια εταιρεία θα αναλάβει την σίτιση, οι εργαζόμενοι θα εργάζονται με σύμβαση η οποία θα ανανεώνεται κάθε δύο μέρες. Οι διοικητικοί υπάλληλοι σε ανακοίνωση τους τονίζουν ότι 26 μόνιμοι εργαζόμενοι του Πανεπιστημίου κινδυνεύουν να απολυθούν.

Στον δικό μας κόσμο (των φοιτητών, των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, των ντόπιων, των μεταναστών και των προσφύγων) τον πραγματικό, της φτώχειας, του φόβου, της αγωνίας για το αύριο, της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, η σίτιση είναι βασική κοινωνική ανάγκη. Διαμορφώνεται λοιπόν μία νέα συνθήκη, η οποία την μετατρέπει εξ ολοκλήρου από ανάγκη σε εμπόρευμα.

Η επίθεση που δεχόμαστε καθημερινά από το κράτος και τους διάφορους αιμοδιψείς ιδιώτες μέσα στο πανεπιστήμιο μπορεί να αποκρουστεί μόνο από τους από τα κάτω οργανωμένους και μαχητικούς αγώνες. Για να ταραχθούν τα ήρεμα νερά της πανεπιστημιακής ομαλότητας, οφείλουμε να συνδέσουμε τις επί μέρους αντιστάσεις που αναπτύσσονται καθημερινά. Να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, της απογοήτευσης και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος, αλλά και από το περσινό παράδειγμα του αγώνα των εστιακών (κατάληψη ΙΝΕΔΙΒΙΜ, καταλήψεις σε πρυτανείες, καταλήψεις στις εστίες Ιωαννίνων, Ξάνθης, Θεσσαλονίκης, Πάτρας και Αθήνας) -και όχι μόνο- φοιτητών/ριών και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας και ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αντισταθούμε απέναντι σε κάθε επίθεση που δεχόμαστε. Δε διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

ΚΑΜΙΑ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ-ΕΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n