ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΒΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΣΗ ΕΙΣΑΚΤΕΩΝ: ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΞΥΝΣΗ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΒΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΣΗ ΕΙΣΑΚΤΕΩΝ:
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΞΥΝΣΗ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πανδημίας, το κράτος επιχειρεί να πραγματοποιήσει μια ολοκληρωτική αναδιάρθρωση στον χώρο της παιδείας. Με μια σωρεία νομοσχεδίων που ψηφίστηκαν το τελευταίο διάστημα, κράτος και κεφάλαιο εξαπολύουν μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε βάρος των φοιτητών και των μαθητών, επιχειρώντας να καταστήσουν την εκπαίδευση προνόμιο των λίγων και εκλεκτών, να υποβαθμίσουν τον δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων και να τα μετατρέψουν σε χώρους όπου δεν θα λαμβάνει χώρα τίποτα άλλο πέρα από την στείρα ακαδημαϊκή διαδικασία. Ο νόμος που καταργεί το άσυλο, ο νόμος που προβλέπει την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, τις διαγραφές φοιτητών, την αναβάθμιση των πειθαρχικών ποινών, την τοποθέτηση καμερών και ελεγχόμενης εισόδου στα πανεπιστήμια, ο νόμος που εξισώνει τα πτυχία των ιδιωτικών κολεγίων με αυτά των δημόσιων πανεπιστημίων, ο νόμος που θεσμοθετεί την ελάχιστη βάση εισαγωγής (ΕΒΕ) και μια σειρά άλλων αντιδραστικών διατάξεων κινούνται όλοι προς την ίδια κατεύθυνση που δεν είναι άλλη από την όξυνση των ταξικών φραγμών και την πριμοδότηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και του κεφαλαίου στον χώρο της εκπαίδευσης.

Συνέχεια

ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΚΕΥΩΡΙΕΣ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ-ΚΑΜΙΑ ΛΗΨΗ DNA ΑΠΟ ΤΟΥΣ 14 ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΚΕΥΩΡΙΕΣ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

ΚΑΜΙΑ ΛΗΨΗ DNA ΑΠΟ ΤΟΥΣ 14 ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

Tις τελευταίες μέρες έχει ξεκινήσει μια διαδικασία όπου η κρατική ασφάλεια καλεί σε υποχρεωτική λήψη DNA 14 άτομα, αγωνιζόμενους φοιτητές, που συμμετείχαν στην κατάληψη Πρυτανείας ΕΜΠ  (13/11/20). Αυτό συμβαίνει, γιατί δείγμα DNA που βρέθηκε σε αντικείμενα μέσα στην κατειλημμένη πρυτανεία το Νοέμβριο του 2020 ταυτίστηκε με αυτό που βρέθηκε σε μια ματωμένη γάζα σε δρόμο των Εξαρχείων το Δεκέμβρη του  2014 μετά από συγκρούσεις με την αστυνομία.

Η κατάληψη της Πρυτανείας του ΕΜΠ και το άνοιγμα στο Κάτω Πολυτεχνείο που πραγματοποιήθηκε πριν από ένα σχεδόν χρόνο, προσπάθησε να σπάει το κλίμα φόβου και τρομοκρατίας που υπήρχε εκείνο το διάστημα, αμφισβητώντας στην  πράξη την προσπάθεια φίμωσης και καταστολής οποιασδήποτε φωνής αντίστασης και διεκδίκησης. Επιχείρησε να σπάσει το lockout που είχε επιβάλλει το κράτος σε συνεργασία με την πρυτανική αρχή του ΕΜΠ, λίγες μέρες πριν τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Με πρόσχημα την υγειονομική κρίση το κράτος  εφάρμοσε μια σειρά αντιδραστικών διατάξεων όπως απαγόρευση κυκλοφορίας, απαγόρευση συναθροίσεων και διαδηλώσεων εν όψει της 17ης Νοέμβρη φανερώνοντας τον ταξικό και κατασταλτικό χαρακτήρα διαχείρισης της πανδημίας που στόχο δεν έχει την προστασία της ανθρώπινης ζωής αλλά την επιβολή σιγής νεκροταφείου στην κοινωνία. Η κατασταλτική επέμβαση που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη 92 αγωνιστών/στριών όπου ακολουθείται η κλασική μέθοδος ‘φόρτωσης’ κατηγοριών, θέλοντας να δείξει πως όποιος αντιστέκεται θα έχει κυρώσεις.

Η τακτική των στημένων κατηγοριών δεν μας είναι άγνωστη. Δεν είναι λίγες οι φορές που το κράτος προσάθησε να εκδικηθεί ανθρώπους λόγω της αγωνιστικής τους ταυτότητας αλλά και να διασπείρει το φόβο σε όσους έχουν κάθε λόγο να αγωνιστούν. Αντίστοιχα παραδείγματα είναι οι υποθέσεις του Τ.Θεοφίλου και της Ηριάννας που φυλακίστηκαν λόγω κατασκευασμένων κατηγοριών, αλλά ακόμη και η δίωξη στους 8 της ΑΣΟΕΕ. Η υπόθεση των 14 φοιτητών αποτελεί μια ακόμα κρατική σκευωρία και δείχνει το ρεβανσιστικό προσωπείο του κράτους στον κόσμο του αγώνα, μέσα σε ένα ευρύτερο κλίμα παρανομοποίησης και εγκληματοποίησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η ποινικοποίηση του συνδικαλισμού, το φακέλωμα συνδικαλιστών, το χτύπημα της απεργίας, η περιστολή των διαδηλώσεων, η κατάργηση κεκτημένων και ελευθεριών εκφράστηκαν το προηγούμενο διάστημα με μια σειρά αντικοινωνικών νομοσχεδίων όπως αυτό για τις διαδηλώσεις, το νέο εργασιακό και το νομοσχέδιο για την εκπαίδευση που μεταξύ άλλων προβλέπει την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας ,πειθαρχικού κώδικα, βάση εισαγωγής, μέτρα δηλάδή για το τσάκισμα των φοιτητικών αντιστάσεων,το σπάσιμο των καταλήψεων και οποιασδήποτε μορφής αγώνα, επιβάλλοντας μια συνθήκη όπου θα βασιλεύει «ο νόμος και η τάξη» της αγοράς, «ο νόμος και η τάξη» που επιβάλλουν οι εξουσιαστές.

Εμείς από την πλευρά μας στεκόμαστε στο πλευρό των δεκατεσσάρων διωκόμενων φοιτητών αλλά και κάθε αγωνιστή που βρίσκεται αντιμέτωπος με τους κατασταλτική μανία του κράτους. Είναι επιτακτικό να αναδείξουμε το ζήτημα των κρατικών σκευωριών και της εκδικητικότητας πάνω σε όσους αγωνίζονται. Απέναντι στην συνεχόμενη αναβάθμιση του κατασταλτικού οπλοστασίου του κράτους που ως στόχο έχει να διασπείρει το φόβο και την τιμωρία όσων αγωνίζονται και όσων έχουν κάθε λόγο να το κάνουν, απέναντι στην επιχείρηση φακελώματος του κινήματος, να απαντήσουμε με την ενδυνάμωση των αγώνων για την προάσπιση των συμφερόντων και των κεκτημένων μας. Απέναντι στην προσπάθεια αποστείρωσης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε έννοια αγώνα και συλλογικότητας, απέναντι στην ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης, να επανοικειοποιηθούμε το πανεπιστήμιο μετατρέποντας το σε ένα ζωντανό κύτταρο αγώνα, ζύμωσης και πολιτικοποίησης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 92 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΜΠ

ΚΑΜΙΑ ΛΗΨΗ DNA ΑΠΟ ΤΟΥΣ 14 ΦΟΙΤΗΤΕΣ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ- ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ

ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ| ΠΟΡΕΙΑ:ΠΕΜΠΤΗ 16/9,19:00 ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΑΝΑΤΟΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς και ενάμιση χρόνο μετά την εμφάνιση της πανδημίας στη χώρα. Η σωρεία αντικοινωνικών και αντεκπαιδευτικών νομοσχεδίων που ψηφίστηκαν το προηγούμενο διάστημα, ως συνέχεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επιχειρούν οι κυρίαρχοι εδώ και αρκετά χρόνια, έχουν φέρει σαρωτικές αλλαγές στους χώρους εκπαίδευσης και ειδικότερα στα πανεπιστήμια. Οι αλλαγές αυτές συνιστούν μια ολομέτωπη επίθεση σε βάρος των φοιτητών και ειδικότερα σε βάρος εκείνων που ανήκουν στα κατώτερα οικονομικά στρώματα. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι φοιτητές επωμιζόμαστε για ακόμη μια φορά τα υγειονομικά, οικονομικά και κοινωνικά απότοκα της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Έχοντας περάσει ήδη τρία εξάμηνα τηλε-εκπαίδευσης και τέσσερις τηλεξεταστικές περιόδους, κάτω από πρωτόγνωρες συνθήκες διαβίωσης, επαίδευσης και εξέτασης, παραμένει ακόμα εξαιρετικά αμφίβολο το αν και με ποιόν τρόπο θα βρούμε τις σχολές ανοιχτές για όλους το επόμενο διάστημα.


Από την πρώτη στιγμή, η έλευση της υγειονομικής κρίσης κατέστησε σαφές ότι το κράτος αδιαφορεί πλήρως για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, αφού δεν έχει λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προστασία της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να υποβαθμίσει και να διαλύσει το δημόσιο σύστημα υγείας, κατά την περίοδο της πανδημίας το κράτος δεν προχώρησε ποτέ σε ουσιαστικά μέτρα αναχαίτησης της πανδημίας, όπως  η δημιουργία νοσοκομείων και κλινών ΜΕΘ, η πρόσληψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, η λήψη μέτρων προστασίας για τους εργαζομένους  κ.ο.κ. Αντίθετα, επέλεξε την επιβολή αλλεπάλληλων lockdown χωρίς πραγματικό υγειονομικό αποτέλεσμα, την καταστολή και την προώθηση του αφηγήματος της «ατομικής ευθύνης», μέσω του οποίου επιδίωξε από την πρώτη στιγμή να μετακυλίσει τις ευθύνες για την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας στην ίδια την κοινωνία. Έτσι, ενώ ήταν ολοφάνερο σε όλους μας ότι το κράτος φέρει αποκλειστικά την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αυτοί προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι άλλοτε «έφταιγαν» οι διαδηλωτές, άλλοτε οι απεργοί, άλλοτε οι φοιτητές, ακόμα και οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία.

Το ζήτημα του εμβολιασμού που έχει προκύψει τους τελευταίους μήνες αποτελεί ένα μνημείο υποκρισίας από τη μεριά των κυρίαρχων. Είναι δεδομένο ότι, όσο και αν κόπτεται για το αντίθετο, το κράτος δεν ενδιαφέρθηκε ξαφνικά για την προστασία της ζωής των από τα κάτω. Αφού έθρεψε τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας και τον ανορθολογισμό, σήμερα εργαλειοποιεί το αγαθό του εμβολιασμού και μέσω αυτού αφενός επιδιώκει να επαναφέρει το αφήγημα της ατομικής ευθύνης και να βρει την τέλεια δικαιολογία προκειμένου να μην προχωρήσει σε κανένα ουσιαστικό μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας κι αφετέρου προωθεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό για να μη στραφεί σύσσωμη η κοινωνική οργή των από τα κάτω προς το μέρος των υπεύθυνων για τη τραγική διαχείριση της πανδημίας, που δεν είναι άλλοι από το κράτος και το κεφάλαιο. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί η νέα τροπολογία που υποχρεώνει τους ανεμβολίαστους φοιτητές σε δύο rapid tests εβδομαδιαίως, ενώ ταυτόχρονα καταργεί την δωρεάν διενέργειά τους, με αποτέλεσμα να μετακυλίεται το κόστος αυτών στις πλάτες των φοιτητών όσο κερδοφορούν οι ιδιωτικές κλινικές. Η κατάργηση του δωρεάν διαγνωστικού ελέγχου εν μέσω του τετάρτου κύματος της πανδημίας είναι ενδεικτική της αδιαφορίας και της υποκρισίας των κυρίαρχων.

Μέσα σε μια τόσο δύσκολη και δυστοπική περίοδο για την κοινωνική πλειοψηφία, οι φοιτητές είμαστε επίσης αντιμέτωποι με την εφαρμογή του νόμου Κεραμέως – Χρυσοχοΐδη που φέρνει πειθαρχικές διώξεις, διαγραφές και μπάτσους στις σχολές αλλά και με την καθιέρωση της  Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής που απέκλεισε 40.000 μαθητές από τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Οι τελευταίες αυτές κινήσεις από την πλευρά του κράτους αποτελούν άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα των αντικοινωνικών διατάξεων σε βάρος των φοιτητών και συνολικότερα των από τα κάτω.  Η καθιέρωση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής (ΕΒΕ) αποτελεί βασικό πυλώνα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που συντελείται τα τελευταία χρόνια. Ο αποκλεισμός 40.000 μαθητών από τα πανεπιστήμια, από τη μία εξυπηρετεί την κερδοφορία των ιδιωτικών κολλεγίων, σε βάρος της δημόσιας εκπαίδευσης που συνεχώς υποβαθμίζεται και από την άλλη εντείνει τους ταξικούς φραγμούς, καθώς χιλιάδες μαθητές που θα αποκλειστούν από την τριτοβάθμια εκπαίδευση θα αναγκαστούν να βγουν στην αγορά εργασίας με μηδαμινά εργασιακά δικαιώματα. Με αυτό τον τρόπο, θα γίνουν βορά στα σχέδια του κεφαλαίου και στις ανάγκες του για φτηνό εργατικό δυναμικό. Συγχρόνως, οι ριζικές αλλαγές που έφερε η ΕΒΕ όχι μόνο άφησαν τμήματα με ελάχιστους έως και καθόλου εισακτέους, με απότοκο να οδηγηθούν σε μελλοντικό κλείσιμο ή συγχώνευση, αλλά συμβάλλουν στη μετατροπή των σχολείων σε εξεταστικά κέντρα εντείνοντας το αίσθημα ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών, καθώς αυτοί καλούνται όλο και περισσότερο να αποδεικνύουν συνεχώς την «αξία» τους και την «ικανότητά» τους, μεταφέροντας την κουλτούρα του ελιτισμού και της «αριστείας» στο πανεπιστήμιο. Παράλληλα, οι εντατικοποιημένοι αυτοί ρυθμοί σπουδών σε συνδυασμό με τους ελάχιστους εισακτέους απονεκρώνουν τα πανεπιστήμια και επιδιώκουν να τα μετατρέψουν σε ένα στείρο ακαδημαϊκό περιβάλλον όπου δεν θα έχει θέση η πολιτική ζύμωση, οι συνελεύσεις και ο συνδικαλισμός.

Μαζί με την ΕΒΕ, κεντρική θέση στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε βάρος των φοιτητών και της κοινωνίας συνολικότερα κατέχει και ο νόμος Κ-Χ, που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την ελεγχόμενη είσοδο στους χώρους των πανεπιστημίων, την επιτήρηση μέσω καμερών όλων των χώρων των ιδρυμάτων, την συγκρότηση «Επιτροπής Ασφάλειας και Προστασίας», την αναβάθμιση του πειθαρχικού κώδικα καθώς και τη συγκρότηση της ομάδας προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ). Με τα παραπάνω, το κράτος επιδιώκει την εγκληματοποίηση κάθε αγωνιστικής δράσης των φοιτητών που αντιτάσσονται στα αναπτυξιακά πλάνα του κράτους και του κεφαλαίου για περαιτέρω διεύρυνση των ταξικών φραγμών και για τη δημιουργία  πανεπιστημίου όπου η φοίτηση θα είναι προνόμιο των λίγων και οι βασικές ανάγκες για σίτιση, στέγαση και μετακίνηση θα εμπορευματοποιούνται πλήρως. Η παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια και η αναβάθμιση των ποινών έχουν ως ξεκάθαρο στόχο το τσάκισμα των φοιτητικών αντιστάσεων, την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού, το σπάσιμο φοιτητικών καταλήψεων και άλλων μέσω αγώνα, επιβάλλοντας μια συνθήκη όπου θα βασιλεύει «ο νόμος και η τάξη» της αγοράς, «ο νόμος και η τάξη» που επιβάλλουν οι εξουσιαστές.

Οι αλλαγές, όμως,  που έχουν συντελεστεί στα πανεπιστήμια δεν μένουν στις αντιδραστικές διατάξεις που αναφέρθηκαν ήδη αλλά προχωρούν παραπέρα και χτυπάνε κάθε πτυχή της ζωής των φοιτητών.  Οι νόμοι που πέρασαν το προηγούμενο διάστημα ορίζουν το όριο φοίτησης ν+2 για τις σχολές τεταρτοετούς φοίτησης και ν+3 για όσες απαιτούν περισσότερα έτη σπουδών, το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα τις μαζικές διαγραφές φοιτητών. Πρόκειται για ένα ξεκάθαροα εκδικητικό μέτρο που έρχεται να κουμπώσει με τα όρια δήλωσης, τις  αλυσίδες μαθημάτων και έχει ως στόχο να πειθαρχήσει τους φοιτητές και να μετατρέψει το πανεπιστήμιο σε εκκολαπτήριο υπερεξειδικευμένων, πειθήνιων κι  ευέλικτων εργαζόμενων που θα είναι παραγωγικοί για τη διασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής κερδοφορίας των  αφεντικών και υποταγμένοι στις προσταγές και τις ορέξεις τους. Στην  πραγματικότητα τιμωρείται μέσω διαγραφής όποιος φοιτητής δυσκολεύεται να  ανταπεξέλθει στους όλο και πιο εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών,  τιμωρείται όποιος φοιτητής σε αυτή την ταξικά διαρθρωμένη κοινωνία έτυχε να  ανήκει στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και δεν μπορεί να καλύψει το όλο και  μεγαλύτερο κόστος φοίτησης. Τιμωρείται όποιος φοιτητής θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμα του να ορίζει ο ίδιος τους ρυθμούς που θα σπουδάζει και τα χρόνια που θα χρειαστούν για να λάβει το πτυχίο του, από τη στιγμή που το ίδιο το σύστημα είναι αυτό που ωθεί πολλούς από μας στην εκβιαστική συνθήκη της μαύρης, ανασφάλιστης εργασίας για να βγάζουμε τα προς το ζην, έτσι ώστε να μπορούμε  να σπουδάζουμε ταυτόχρονα. Τιμωρείται ουσιαστικά κάθε φοιτητής είτε λόγω της αδυναμίας του να  ανταπεξέλθει οικονομικά στις σπουδές του, είτε για τις μη παραγωγικές προσωπικές του επιλογές όσον αφορά τις σπουδές και τη ζωή του, με βάση το ελιτίστικο ιδεολόγημα περί «αριστείας».

Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη που περιγράφεται και αναλογιζόμενοι την επίθεση που δεχόμαστε, είναι αναγκαίο εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε για τα συμφέροντά μας. Κόντρα στην όξυνση των ταξικών φραγμών, κόντρα στην αποστείρωση των πανεπιστημίων και την απονεύρωση των αγώνων εντός και εκτός των σχολών, κόντρα στην ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και την καταστολή των διαδηλώσεων, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος και να πιάσουμε το νήμα της αντίστασης και του αγώνα. Από το Πολυτεχνείο του 73’, τις δυναμικές κινητοποιήσεις το 06’-07’ με το νόμο Γιαννάκου, και το ’11 με το νόμο Διαμαντοπούλου να θυμηθούμε ότι τίποτα δε μας χαρίστηκε, όλα κερδίζονται με αγώνες. Η προσωρινή αναστολή του μέτρου για την είσοδο της αστυνομίας στα πανεπιστήμια είναι αποτέλεσμα των δυναμικών κινητοποιήσεων που πραγματοποίησε το φοιτητικό κίνημα όλους τους προηγούμενους μήνες. Να διεκδικήσουμε την δια ζώσης διεξαγωγή των μαθημάτων χωρίς εκβιαστικές τακτικές που βγάζουν λάδι την κρατική θανατοπολιτική και διαιρούν τους από τα κάτω, να διεκδικήσουμε να παρθούν όλα τα αναγκαία μέτρα για την προστασία των φοιτητών (δωρεάν rapid tests, μάσκες, αντισηπτικά, ύπαρξη ευρύχωρων αεριζόμενων αιθουσών, διεξαγωγή των μαθημάτων με λιγότερους φοιτητές ανά αίθουσα, τακτικό καθαρισμό των χώρων και πραγματοποίηση διαλλειμάτων ανά τακτά χρονικά διαστήματα κ.ο.κ). Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, του ατομικισμού και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση. Να μετατρέψουμε τις σχολές σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Όσο το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα θα συνεχίσει να συμβάλλει στην όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης στο χώρο των πανεπιστημίων τόσο εμείς, με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες – στη βάση – καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον αυτόνομο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, θα υπερασπιζόμαστε με κάθε κόστος τα συμφέροντα και τις ανάγκες της τάξης μας.

 ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ

ΚΑΜΙΑ  ΒΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

ΚΑΜΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ – ΦΟΙΤΗΤΩΝ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

Ούτε σκέψη για θέσπιση πανελλαδικών εξετάσεων για την απόκτηση ειδικότητας

Στις 30/06 ανακοινώθηκε από το Yπουργείο Yγείας ότι το επόμενο διάστημα θα τεθεί σε εφαρμογή ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο θεσπίζεται η διενέργεια πανελλαδικών εξετάσεων για την απόκτηση τίτλου ιατρικής ειδικότητας. Η συγκεκριμένη διάταξη που είχε έρθει ως πρόταση το 2019 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να προχωρήσει, αποτελεί διαχρονικό αίτημα του κράτους και του μεγαλοκαθηγητικού κατεστημένου, το οποίο δεν χάνει ευκαιρία τόσο να απαιτεί την μείωση των εισακτέων στις Ιατρικές σχολές όσο και να δυσχεραίνει τους όρους για την εκπαίδευση των ειδικευόμενων.

Πιο συγκεκριμένα, η παρούσα διάταξη προβλέπει ότι στο τέλος της ειδικότητάς τους οι ειδικευόμενοι γιατροί θα καλούνται να δώσουν τόσο γραπτές όσο και προφορικές εξετάσεις σε ένα εκ των δύο εξεταστικών κέντρων στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη. Οι εξετάσεις αυτές θα πραγματοποιούνται τέσσερεις φορές τον χρόνο και προκειμένου να αποκτήσουν τον τίτλο, οι εξεταζόμενοι θα πρέπει να ολοκληρώσουν με επιτυχία την προφορική δοκιμασία, στην οποία θα συμμετέχουν μόνο αν προηγουμένως συγκεντρώσουν βαθμολογία τουλάχιστον 5/10 στην γραπτή. Στον τίτλο της ειδικότητας θα αναγράφεται ο βαθμός της προφορικής δοκιμασίας, διαχωρίζοντας έτσι τους γιατρούς σε «καλούς», «λίαν καλούς» και «άριστους».

Η νέα αυτή κίνηση από την πλευρά του κράτους αποτελεί άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα των αντικοινωνικών και αντεργατικών διατάξεων σε βάρος των εργαζομένων και συνολικότερα των από τα κάτω. Πρώτα απ΄ όλα, οι πανελλαδικές εξετάσεις θα αποτελέσουν ένα είδος στρόφιγγας που θα ρυθμίζει πόσοι γιατροί χρειάζεται να ολοκληρώσουν την ειδικότητά τους ανάλογα με τις ορέξεις των κυρίαρχων. Ο διαχωρισμός των γιατρών σε τρεις κατηγορίες θα δημιουργήσει εργαζομένους διαφορετικών ταχυτήτων, καθώς όσοι δεν θα είναι «άριστοι» θα δυσκολεύονται να βρουν δουλειά και θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και «αξία». Με αυτόν τον τρόπο το πτυχίο από μόνο του υποβαθμίζεται, καθώς δεν αποτελεί πλέον επαρκή προϋπόθεση για την εργασία. Παράλληλα με όλα αυτά, τα περιφερειακά νοσοκομεία θα υποβαθμιστούν, εφόσον θα τα επιλέγουν για την ειδικότητα τους όλο και λιγότεροι, δεδομένου ότι η πλειονότητα θα προτιμάει να ειδικευθεί στα μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, έτσι ώστε να έχουν ως καθηγητές τους μελλοντικούς εξεταστές τους. Με βάση όλα τα παραπάνω, η διαδικασία της ειδικότητας μετατρέπεται σε έναν ατέρμονο εξεταστικό στίβο που προωθεί την εντατικοποίηση και τον ανταγωνισμό, ενώ παράλληλα ενισχύει την εξουσία των καθηγητών πάνω στους νέους γιατρούς.

Η νέα αυτή επιθετική διάταξη δεν είναι κάτι μεμονωμένο, αλλά αποτελεί κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης που έχει εξαπολύσει το κράτος σε βάρος των εργαζομένων, των φοιτητών και του Δημόσιου Συστήματος Υγείας. Η περιφρόνηση προς τα αιτήματα των υγειονομικών καθ’ όλη την περίοδο της πανδημίας, οι απολύσεις και οι διώξεις σε βάρος των αγωνιζόμενων υγειονομικών, η προαναγγελία για το επικείμενο κλείσιμο νοσοκομείων που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, ο νέος αντεργατικός – αντισυνδικαλιστικός νόμος, ο νόμος Κεραμέως – Χρυσοχοΐδη, καθώς και οι νόμοι που προβλέπουν την μείωση των εισακτέων στα πανεπιστήμια και τις αξιολογήσεις των καθηγητών, φανερώνουν το πραγματικό πρόσωπο της κυριαρχίας που δεν είναι άλλο από το να εχθρεύεται την κοινωνία και τις ανάγκες της, διαμορφώνοντας τους καλύτερους δυνατούς όρους για την εκμετάλλευση των από τα κάτω και την επιβολή των συμφερόντων του κράτους και των αφεντικών.

Εμείς απ’ την μεριά μας, στεκόμαστε στο πλευρό των ειδικευόμενων γιατρών και υπερασπιζόμαστε τα αιτήματα τους. Η νέα αντιδραστική διάταξη δεν αφορά μόνο όσους πλήττονται άμεσα από αυτή, άλλα το σύνολο της κοινωνικής βάσης και ειδικότερα εμάς ως φοιτητές ιατρικής και μελλοντικούς ειδικευόμενους και για αυτό οφείλουμε να την αντιπαλέψουμε από κοινού. Ενάντια στην καθιέρωση πανελλαδικών εξετάσεων ειδικότητας, στην μετατροπή των σπουδών και της εργασίας σε ατελείωτο εξεταστικό κέντρο, στον διαχωρισμό των εργαζομένων άλλα και σε κάθε άλλη διάταξη που επιτίθεται στις ζωές μας, αντιλαμβανόμαστε ότι η απάντηση βρίσκεται στην συλλογικοποίηση και στον αγώνα. Με όπλο τις Γενικές Συνελεύσεις στα σωματεία και στους φοιτητικούς μας συλλόγους και τον ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό να μπλοκάρουμε τα σχέδια του κράτους και να υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο τα συμφέροντά μας.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ- ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ- ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών – Τμήμα Ιατρικής

Συγκέντρωση Πέμπτη 4/3 12Μ. Πλ. Γεωργίου|ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΝΟΜΟ

ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

Το τελευταίο διάστημα, σε συνέχεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που συντελείται τα τελευταία χρόνια, ψηφίστηκε το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία που εκτός των άλλων προβλέπει αλλαγές στον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εισάγει όριο φοίτησης και θεσπίζει τη δημιουργία αστυνομικού πανεπιστημιακού σώματος. Οι αλλαγές αυτές στοχεύουν στην ενίσχυση των ταξικών φραγμών, στον ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των εισαχθέντων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στην εντατικοποίηση των σπουδών, στην πειθάρχηση, τον έλεγχο και την καταστολή των αγώνων των φοιτητών. Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω πανδημίας και απαγόρευσης κυκλοφορίας με τα πανεπιστήμια να είναι πλήρως απονεκρωμένα καθώς λειτουργούν μέσω τηλεκπαίδευσης και τις αντιστάσεις που ξεπηδούν από εκεί αρκετά μειωμένες. Βέβαια, η ψήφιση νομοσχεδίων σε νεκρό χρόνο, δηλαδή σε περιόδους κινηματικής νηνεμίας, δεν μας εκπλήσσει, καθώς αποτελεί συνήθη πρακτική της κυριαρχίας, αν θυμηθούμε νομοσχέδια όπως αυτό για το άσυλο και το νομοσχέδιο Γαβρόγλου το 2019 που πέρασαν μέσα στο καλοκαίρι, διάστημα κατά το οποίο οι σχολές ήταν κλειστές.

Ο τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια αλλάζει ριζικά, καθώς πλέον η ελάχιστη βάση εισαγωγής ορίζεται από το μέσο όρο των επιδόσεων όλων των υποψηφίων στα μαθήματα κάθε επιστημονικού πεδίου και από ένα συντελεστή που ορίζει το πανεπιστημιακό τμήμα και προκύπτει από αυτόν το μέσο όρο. Αυτό θα δημιουργήσει διαφορετική βάση εισαγωγής σε κάθε τμήμα, η οποία θα διαφέρει κάθε χρονιά. Τα μηχανογραφικά πλέον θα γίνονται σε δύο φάσεις, όπου στη δεύτερη θα συμπληρώνουν ξανά μηχανογραφικό όσοι δε κατάφεραν να πιάσουν την ελάχιστη βάση εισαγωγής των περιορισμένων σχολών που είχαν τη δυνατότητα να δηλώσουν στην πρώτη φάση (10% επί του συνόλου των σχολών και τμημάτων του οικείου επιστημονικού πεδίου). Αφενός αυτό από τη μία οδηγεί στον αποκλεισμό πολλών μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και αφετέρου μετατρέπει τα σχολεία σε εξεταστικό κέντρο, καλλιεργείται το αίσθημα ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών αλλά και το άγχος, καθώς καλούνται να αποδεικνύουν συνεχώς την «αξία» και την «ικανότητά» τους. Ο αποκλεισμός τόσων μαθητών από την πρόσβαση στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση θα αναγκάσει πολλούς από αυτούς να στραφούν προς τα ιδιωτικά ΙΕΚ, ενισχύοντας έτσι την ιδιωτική εκπαίδευση και κερδοφορία.

Όσον αφορά τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ορίζεται το όριο φοίτησης ν+2 για τις σχολές τεταρτοετούς φοίτησης και ν+3 για όσες απαιτούν περισσότερα έτη σπουδών, το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα τις μαζικές διαγραφές φοιτητών. Είναι ένα ξεκάθαρο εκδικητικό μέτρο που έρχεται να κουμπώσει στους ήδη εντατικοποιημένους ρυθμούς φοίτησης, με όρια δήλωσης, αλυσίδες μαθημάτων και έχει ως στόχο να πειθαρχήσει τους φοιτητές και να μετατρέψει το πανεπιστήμιο  σε εκκολαπτήριο αποφοίτων – εργαζομένων που θα είναι παραγωγικοί για τη διασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής κερδοφορίας των αφεντικών και υποταγμένοι στις προσταγές και τις ορέξεις τους. Στην πραγματικότητα τιμωρείται μέσω διαγραφής όποιος φοιτητής  δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στους όλο και πιο εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών, τιμωρείται  όποιος φοιτητής σε αυτή την ταξικά διαρθρωμένη κοινωνία έτυχε να ανήκει στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και δεν μπορεί να καλύψει το όλο και μεγαλύτερο κόστος φοίτησης. Τιμωρείται όποιος φοιτητής θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμα του να ορίζει ο ίδιος τους ρυθμούς που θα σπουδάζει και τα χρόνια που θα χρειαστούν για να λάβει το πτυχίο του, από τη στιγμή που το ίδιο το σύστημα τους είναι αυτό που ωθεί πολλούς από μας στην εκβιαστική συνθήκη της μαύρης, ανασφάλιστης εργασίας για να βγάζουμε τα προς το ζην, έτσι ώστε να μπορούμε να σπουδάζουμε ταυτόχρονα.

Το νομοσχέδιο αυτό έχει ως κεντρικό σημείο το ζήτημα της «ασφάλειας και προστασίας» των ΑΕΙ. Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει την ελεγχόμενη είσοδο στους χώρους των πανεπιστημίων, την επιτήρηση μέσω καμερών τόσο των εσωτερικών όσο και των εξωτερικών χώρων των ιδρυμάτων, την συγκρότηση «Επιτροπής Ασφάλειας και Προστασίας» και μια σειρά άλλων αντιδραστικών διατάξεων. Η ομάδα προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ) που συστήνεται, υπάγεται στην ΕΛ.ΑΣ και έχει ως κύριες αρμοδιότητες την πάταξη της «ανομίας και της παραβατικότητας» εντός των πανεπιστημίων καθώς και την εκτέλεση περιπολιών. Ταυτόχρονα, αναβαθμίζεται ο πειθαρχικός κώδικας που αφορά αξιόποινες πράξεις εντός των ιδρυμάτων (αντιγραφές, παρεμπόδιση της εύρυθμης λειτουργίας του ιδρύματος, χρήση εγκαταστάσεων χωρίς άδεια κ.α). Οι ποινές που προβλέπονται σε περίπτωση τέλεσης των παραπάνω πράξεων περιλαμβάνουν από απλή επίπληξη μέχρι απαγόρευση συμμετοχής στις εξεταστικές ακόμα και οριστική διαγραφή. Είναι φανερό ότι οι κυρίαρχοι επιδιώκουν τη μετατροπή του ανοικτού και δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου σε έναν κλειστό, φρουρούμενο χώρο στον οποίο κάθε δραστηριότητα που δεν σχετίζεται άμεσα με την ακαδημαϊκή λειτουργία θα ποινικοποιείται και θα απαγορεύεται.

Η ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, τα face control, η επιτήρηση και ο έλεγχος στις σχολές, οι πειθαρχικές διώξεις, η κατάργηση του ασύλου εκφράζουν τον απώτερο στόχο των κυρίαρχων που δεν είναι άλλος από τον αφοπλισμό, την ανοχύρωση και την οπισθοχώρηση του φοιτητικού κινήματος, έτσι ώστε να εξαπολύουν με τους καλύτερους δυνατούς όρους και συσχετισμούς τις επιθέσεις τους πάνω στα κεκτημένα και συμφέροντα μας. Επιδιώκουν τη διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου αποστειρωμένου από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης, τριβής και συζήτησης μεταξύ φοιτητών για τα προβλήματά τους. Ένα πανεπιστήμιο όπου ο ταξικός φοιτητικός συνδικαλισμός και κάθε απόπειρα οργάνωσης των συλλογικών αντιστάσεων όπως και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης των σχεδίων κράτους και κεφαλαίου θα είναι πλήρως εποπτευόμενη και ποινικοποιημένη. Η παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια και η αναβάθμιση των ποινών έχουν ως ξεκάθαρο στόχο το σπάσιμο φοιτητικών καταλήψεων, επιβάλλοντας μια συνθήκη όπου «ο νόμος και η τάξη βασιλεύει». Ο νόμος και η τάξη της αγοράς, της καπιταλιστικής κερδοφορίας, των πάσης φύσεως αυθαιρεσιών (καθηγητικών και μη), της πειθάρχησης, της εντατικοποίησης και του ελέγχου. Ορέγονται ένα πανεπιστήμιο πλήρως ευθυγραμμισμένο με τις απαιτήσεις του κράτους και του κεφαλαίου, ένα πανεπιστήμιο μεγαλύτερων ταξικών φραγμών, όπου η φοίτηση είναι προνόμιο των λίγων, εκλεκτών και εύπορων, με τις φοιτητικές παροχές να εξανεμίζονται  και τις βασικές ανάγκες για σίτιση, στέγαση και μετακίνηση να εμπορευματοποιούνται πλήρως.

Εμείς κόντρα σε αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα, κόντρα στην αποστείρωση των πανεπιστημίων και την απονεύρωση των αγώνων εντός και εκτός των σχολών, κόντρα στην ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και την καταστολή των διαδηλώσεων, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος και να πιάσουμε το νήμα της αντίστασης και του αγώνα. Από το Πολυτεχνείο του 73’, τις δυναμικές κινητοποιήσεις το 06’-07’ με το νόμο Γιαννάκου, και το ’11 με το νόμο Διαμαντοπούλου να θυμηθούμε ότι τίποτα δε μας χαρίστηκε, όλα κερδίζονται με αγώνες. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας , της εξατομίκευσης και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση. Να μετατρέψουμε τις σχολές σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες – στη βάση – καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον αυτόνομο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, υπερασπιζόμαστε με κάθε κόστος το άσυλο και τα υπόλοιπα ταξικά μας συμφέροντα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ

ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΚΑΜΙΑ  ΒΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

ΚΑΜΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ – ΦΟΙΤΗΤΩΝ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών