ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

sxhma_afisa

Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια –όλο και πιο εντεινόμενη- συνολική επίθεση στους από τα κάτω της κοινωνίας. Μια επίθεση που στο στόχαστρο της έχει βάλει δικαιώματα, ελευθερίες και κεκτημένα αγώνων. Στο δρόμο που έστρωσε η κυβέρνηση Σύριζα, μέσα από τις αυταπάτες, την ενσωμάτωση, την απονεύρωση και τη διάλυση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, έρχεται να πατήσει ο «οδοστρωτήρας» της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και να συνεχίσει το βάθεμα της εξαθλίωσης της ζωής μας με μια σειρά αντικοινωνικών σχεδιασμών (από τα αντεργατικά πολυνομοσχέδια, τη δαιμονοποίηση των μεταναστών-προσφύγων, την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, το χτύπημα των καταλήψεων και την καταστολή των αγωνιστών μέχρι τις σαρωτικές αλλαγές  σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης). Αναφορικά με τις «μεταρρυθμίσεις» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τουλάχιστον σε ένα πρώτο στάδιο, βλέπουμε τον διακαή πόθο της κυβέρνησης για αναθεώρηση του άρθρου 16 και τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, την κατάργηση του ασύλου, την ένταση των ταξικών φραγμών, την εφαρμογή του ν+2 και κατά συνέπεια τις μαζικές διαγραφές φοιτητών.

Η κατάργηση του ασύλου αποτελεί διαχρονικά διακαή πόθο του κράτους (η οποία έχει επιχειρηθεί να πραγματωθεί σε διάφορες χρονικές περιόδους) και βασικό στοιχείο της κρατικής προπαγάνδας (από κυβερνήσεις, ΜΜΕ, «διανοούμενους», αντιδραστικές παρατάξεις στο πανεπιστήμιο) με πρόφαση την πάταξη της ανομίας και της εγκληματικότητας που πραγματικό στόχο έχει να χτυπήσει, να καταστείλει και να ποινικοποιήσει κάθε αντίσταση που ορθώνεται απέναντι στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου. Παλαιότερες προσπάθειες όπως το ’06-‘07 με το νόμο Γιαννάκου και το ‘11 με το νόμο Διαμαντοπούλου βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη σθεναρή αντίσταση του εκπαιδευτικού κινήματος, μέσα από μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρως εναρμονισμένος με την κρατική-καπιταλιστική κανονικότητα και συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με τους προκατόχους του, με το νομοσχέδιο Γαβρόγλου και το πόρισμα Παρασκευόπουλου, μετέτρεψε το άσυλο σε «ακαδημαϊκό» δηλαδή έδωσε το δικαίωμα παρέμβασης της αστυνομίας σε περίπτωση πλημμελήματος ή κακουργήματος αλλά και οποιαδήποτε στιγμή κρίνει το πρυτανικό συμβούλιο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για περαιτέρω καταστολή και ποινικοποίηση των κοινωνικών-ταξικών κινημάτων που αναπτύσσονται εντός και εκτός του πανεπιστημίου.

Κράτος, κυβερνήσεις και μέσα μαζικής παραπληροφόρησης δεν παύουν ούτε λεπτό να μιλούν με υποκριτική αγωνία για τον υποβιβασμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σε ‘’πιάτσες ναρκεμπορίου’’ και ‘’άνδρα ανομίας’’. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε ότι  η μεταφορά των ναρκομαφιών στα πανεπιστήμια και η αντίστοιχη μετατροπή των campus σε ναρκοπιάτσες αποτελεί ένα μελετημένο και καλά οργανωμένο κρατικό σχέδιο που κρατάει από παλιά. Οι επιδιώξεις των κυρίαρχων μέσω αυτών των κινήσεων είναι πολυεπίπεδες. Μια διαπιστωμένη αλλά ελάχιστα διαδεδομένη αλήθεια είναι ότι  το «μαύρο-παράνομο» κεφάλαιο (κυκλώματα ναρκωτικών, όπλων κλπ) είναι σάρκα από τη σάρκα του κράτους και «νόμιμου» κεφαλαίου. Αφενός, η δημιουργία (κρατικά) ελεγχόμενων και οριοθετημένων ζωνών για την απρόσκοπτη κυκλοφορία και ανάπτυξη του μαύρου κεφαλαίου είναι μια ιδιαίτερα επικερδής μπίζνα, ζωτικής σημασίας για τον καπιταλισμό τον ίδιο. Αφετέρου, η γκετοποίηση και συνολική υποβάθμιση ολόκληρων περιοχών και γειτονιών στις οποίες αναπτύσσονται τέτοιες δραστηριότητες είναι ένα άλλος βασικός στόχος των κυρίαρχων. Η ιστορία διδάσκει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα σημεία του χάρτη που μπαίνουν στο στόχαστρο του κράτους και των ναρκοσυμμοριών είναι περιοχές με πλούσια κινηματική παράδοση και κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι πανεπιστημιουπόλεις οι οποίες αποτέλεσαν κεντρικά προπύργια για ιστορικούς αγώνες του παρελθόντος. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η γειτονιά των Εξαρχείων η οποία τελεί υπό αστυνομική κατοχή, με τις εκκενώσεις των καταλήψεων, με τις αστυνομικές δυνάμεις να βρίσκονται παντού επιχειρώντας να διασπείρουν το φόβο και να επιβάλουν την παρουσία τους στη γειτονιά.  Αυτό που στην ουσία επιδιώκουν εδώ και καιρό είναι η δημιουργία της καλύτερης  δυνατής  πρόφασης για να καταργήσουν το άσυλο και να χτυπήσουν τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Το κράτος αφού θα έχει αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση/νομιμοποίηση θα μπορεί ως μοναδικός εγγυητής της ασφάλειας και της αστικής νομιμότητας να επεμβαίνει ανά πάσα ώρα και στιγμή μέσα στα πανεπιστήμια για να επιβάλλει την «τάξη» και την «εύρυθμη» λειτουργία τους.

Απώτερος στόχος των κυρίαρχων μέσω της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου είναι ο αφοπλισμός, η ανοχύρωση και η οπισθοχώρηση του φοιτητικού κινήματος για να εξαπολύουν με τους καλύτερους δυνατούς όρους και συσχετισμούς τις επιθέσεις τους πάνω στα κεκτημένα και συμφέροντα μας. Επιδιώκουν τη διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου αποστειρωμένου από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης, τριβής και συζήτησης μεταξύ φοιτητών για τα προβλήματά τους. Ένα πανεπιστήμιο όπου ο ταξικός φοιτητικός συνδικαλισμός και κάθε απόπειρα οργάνωσης των συλλογικών αντιστάσεων όπως και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης των σχεδίων κράτους και κεφαλαίου θα είναι πλήρως εποπτευόμενη και ποινικοποιημένη. Το νομοσχέδιο για την ολοκληρωτική κατάργηση του ασύλου περιλαμβάνει τακτικά face control στις εισόδους των πανεπιστημίων και την ελευθερία των  μπάτσων να είναι μέσα στις σχολές ανά πάσα ώρα και στιγμή με ένα απλό ανώνυμο τηλεφώνημα. Εισβολές που στόχο θα έχουν το σπάσιμο φοιτητικών καταλήψεων (ή οποιονδήποτε άλλων μορφών αγώνα), επιβάλλοντας μια συνθήκη όπου «ο νόμος και η τάξη βασιλεύει». Ο νόμος και η τάξη της αγοράς, της καπιταλιστικής κερδοφορίας, των πάσης φύσεως αυθαιρεσιών (καθηγητικών και μη), της πειθάρχησης, της εντατικοποίησης και του ελέγχου. Ορέγονται ένα πανεπιστήμιο πλήρως ευθυγραμμισμένο με τις απαιτήσεις του κράτους και του κεφαλαίου, όπου κάθε επίδοξος μεγαλοεργολάβος θα σουλατσάρει ανεμπόδιστα και θα εκμεταλλεύεται τον εργαστηριακό εξοπλισμό και την άμισθη έρευνα φοιτητών που διεξάγεται για λογαριασμό του. Ένα πανεπιστήμιο που θα παράγει και θα μεταβιβάζει γνώσεις και νέες τεχνολογίες  για το στρατό και την πολεμική βιομηχανία υπηρετώντας πιστά τις επεκτατικές φιλοδοξίες των κρατών και των ευρύτερων πολιτικοστρατιωτικών συμμαχιών. Ένα πανεπιστήμιο μεγαλύτερων ταξικών φραγμών, όπου η φοίτηση είναι προνόμιο των λίγων, εκλεκτών και εύπορων, με τις φοιτητικές παροχές να εξανεμίζονται  και τις βασικές ανάγκες για σίτιση, στέγαση και μετακίνηση να εμπορευματοποιούνται πλήρως.

Εμείς, κόντρα στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων και το ακόμα πιο ζοφερό μέλλον που ετοιμάζουν τόσο  για μας, όσο και για ευρύτερα κομμάτια της εκμεταλλευόμενης τάξης έχουμε να αντιτάξουμε τη δύναμη που πηγάζει από τη συλλογικοποίηση και τον αγώνα. Βασικό εχέγγυο για την επανεκκίνηση του κινήματος και την συνολική αναμέτρηση με όσα έρχονται είναι η οριζόντια οργάνωση των αγώνων στη βάση των κοινών υλικών μας συμφερόντων, αναγκών και επιθυμιών. Είναι η μαχητική υπεράσπιση και περιφρούρηση των κεκτημένων μας που βλέπουμε μουδιασμένοι να μας παίρνουν ένα – ένα. Είναι η οικειοποίηση και μετατροπή των πανεπιστημιακών χώρων σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες –στη βάση –  καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον αυτόνομο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, υπερασπιζόμαστε με κάθε κόστος το άσυλο και τα υπόλοιπα ταξικά μας συμφέροντα.  Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας , της εξατομίκευσης και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση.

Ενώνουμε τις φωνές μας μαζί με όλους όσοι οργανώνονται, αντιστέκονται, διεκδικούν. Από τους εργαζόμενους που βρίσκονται στο δρόμο για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, κόντρα στον κρατικό-εργοδοτικό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό και κόντρα στην προσπάθεια ποινικοποίησης των αντιστάσεων, μέχρι τους αγωνιστές-ριες που υπερασπίζονται τις καταλήψεις και τις δομές του αγώνα και αυτούς που μάχονται ενάντια στην ενορχηστρωμένη κατασταλτική εκστρατεία του κράτους στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων απέναντι σε όποιον αυτό ορίζει ως εσωτερικό εχθρό (αγωνιστές, πρόσφυγες και μετανάστες, ΛΟΑΤΚΙ άτομα).

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ          

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

                                                                            

Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών

 

Advertisements

Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος|Συγκέντρωση: Τρίτη 21/5,9.30 στην Πρυτανεία

Όλες και όλοι αύριο 09.30 στη συνεδρίαση της Συγκλήτου στο κτίριο της Πρυτανείας, για να παρεμποδίσουμε την υλοποίηση του νόμου Γαβρόγλου από τα θεσμικά όργανα του Πανεπιστημίου. Οι αποφάσεις και οι ενέργειες της Συγκλήτου δεν έχουν «ακαδημαϊκό» χαρακτήρα. Αντίθετα, έχουν πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού εφαρμόζουν τις πολιτικές και τα νομοσχέδια των εκάστοτε κυβερνήσεων. Αποτελούν δηλαδή ιμάντες μεταβίβασης της πολιτικής του κράτους εντός των πανεπιστημίων. Άλλωστε, όλα τα προηγούμενα νομοσχέδια (συνέχεια των οποίων αποτελεί και ο νόμος Γαβρόγλου) εφαρμόστηκαν στο ακέραιο από τις πρυτανικές αρχές των Πανεπιστημίων, ενώ ακόμα υλοποιούν αρκετές πτυχές της επίθεσης που δεχόμαστε σήμερα πάνω στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας.

Όλο το προηγούμενο διάστημα έγινε σαφές το αδιέξοδο της λογικής της αναμονής και της «πίεσης» ώστε να παίρνουν αρνητικές αποφάσεις τα θεσμικά όργανα (και ιδιαίτερα η Σύγκλητος) απέναντι σε κυβερνητικά νομοσχέδια. Ο δρόμος της εμπιστοσύνης στους δήθεν «δημοκρατικούς» θεσμούς του Πανεπιστημίου είναι αδιέξοδος και καλλιεργεί αυταπάτες, αφού κανένας (αντι)εκπαιδευτικός νόμος δεν ανατράπηκε χάριν σε θεσμικές διεργασίες. Για μας είναι ξεκάθαρο: καμία νομιμοποίηση των αντιεκπαιδευτικών αποφάσεων των θεσμικών οργάνων του Πανεπιστημίου, καμία συμμετοχή σε αυτά, καμία αυταπάτη περί συνδιοίκησης και καλύτερης διαχείρισης των οργάνων που εκ των πραγμάτων βρίσκονται απέναντι στα συμφέροντα και τις ανάγκες μας.  Οι μεταρρυθμίσεις στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση –αλλά και σε κάθε βαθμίδα- μπορούν να ανατραπούν μόνο μέσω της πλατιάς κινητοποίησης και της αντίστασης των φοιτητών μέσα και έξω από τις σχολές τους. Μέσω της ευρύτερης συμμετοχής στις διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων, της συνειδητοποίησης των συμφερόντων μας και της από τα κάτω δράσης.

Προτάσσουμε τον αδιαμεσολάβητο, αντιθεσμικό και από τα κάτω αγώνα ενάντια σε κάθε φορέα υλοποίησης της αντιδραστικής πολιτικής τού Κράτους, ώστε ο νόμος Γαβρόγλου να ανατραπεί μέσα από τους αγώνες μας.

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος

Την Δευτέρα 8/4 στις 15:00  θα πραγματοποιηθεί σύγκλητος στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου με θέμα την συγχώνευση του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας με το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Μετά την επίθεση στα ΤΕΙ Δυτικής Αττικής και την δρομολογημένη προσπάθεια συγχώνευσης τμημάτων  των ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, την προσπάθεια κλεισίματος του τμήματος Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων στο Αγρίνιο και την ίδρυση στη θέση του σχολής Γεωπονικών Επιστημών και την απόπειρα ένταξης τμημάτων ΤΕΙ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο , έρχεται η ξαφνική προσπάθεια συγχώνευσης των ΤΕΙ – ΑΕΙ στην περιοχή της Αχαΐας, ώστε να κλείσει ο κύκλος συνδιαλλαγών (ίδρυση Νομικής Πάτρας) μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και των πρυτανικών αρχών.

Γινόμαστε μάρτυρες της υλοποίησης από μεριάς κράτους και κεφαλαίου μιας έντονης και συνολικής αναδιάρθρωσης στην  τριτοβάθμια εκπαίδευση(αλλά και συνολικά), σύμφωνα με την κατεύθυνση του νόμου Γαβρόγλου. Επιγραμματικά ο νόμος αυτός πέρα από την συγχώνευση-κατάργηση τμημάτων των ΤΕΙ, περιλαμβάνει την κατοχύρωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, το άνοιγμα του δρόμου προς την καταστολή με το χαρακτηρισμό του ασύλου ως ‘’ακαδημαϊκού’’, τη δημιουργία ‘’διετών κύκλων σπουδών’’ και τη θέσπιση του οικονομικού αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων.

Μερικές από τις κομβικές αλλαγές είναι οι συγχωνεύσεις και τα λουκέτα σε μια σειρά από σχολές. Ως αφορμή παρουσιάζεται η υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, ενώ ο πραγματικός στόχος είναι εναρμόνισή τους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ακόμη κι αν η χρηματοδότηση προς το ίδρυμα αυξηθεί, η αύξηση του συνολικού προσωπικού του Πανεπιστημίου και του αριθμού των τμημάτων που θα διεκδικούν θέσεις μελών ΔΕΠ, ΕΔΙΠ κ.τ.λ., θα έχει ως αποτέλεσμα τα ήδη υπάρχοντα τμήματα να παραμείνουν υποστελεχομένα τα επόμενα χρόνια και να οδηγηθούν σε κλείσιμο ή συγχώνευση, ή να στελεχωθούν από τους πρώην καθηγητές των ΤΕΙ, απλώς για να γεμίσουν οι κενές θέσεις διδασκόντων, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην καλυφθούν οι ανάγκες του κάθε τμήματος, αλλά αντίθετα να αλλοιωθεί και ο έως τώρα χαρακτήρας τους.

Οι αποδοτικές σχολές ,σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς, θα ‘’επιβραβεύονται’’ με τις αντίστοιχες χρηματικές απολαβές από επίδοξους εξωτερικούς επενδυτές, ενώ οι μη αποδοτικές θα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους με την απειλή της συγχώνευσης – κατάργησης τους.

Παράλληλα οι συγχωνεύσεις τμημάτων αποσκοπούν στη διαμόρφωση αποφοίτων πολλών ‘’ταχυτήτων’’, στην ενίσχυση της εξειδίκευσης των αντικειμένων,  τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων  και την αποσύνδεση τους από τα πτυχία. Διαμορφώνεται λοιπόν μια συνθήκη όπου το πτυχίο δε θα είναι παρά ένας ατομικός φάκελος προσόντων που δε θα μας διασφαλίζει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, θα κλιθούμε να πάρουμε μέρος σε ένα σκληρό κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων μέσω σεμιναρίων και μεταπτυχιακών επί πληρωμής, και άλλων προγραμμάτων επιμόρφωσης. Σφυρηλατείται λοιπόν ένα μοντέλου αποφοίτου εξειδικευμένου, φτηνού και αναλώσιμου που την αυριανή μέρα θα διαπραγματεύεται ατομικά και με χείριστους όρους την εργασιακή του δύναμη, με βάση τα χαρτιά και τις πιστοποιήσεις που θα χει στην κατοχή του.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, την απογοήτευση και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χθες και του σήμερα και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας κα ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε από κοινού οι φοιτητικοί σύλλογοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ  ενάντια στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των τμημάτων. Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

Καλούμε όλους/ες τους φοιτητές/ριες σε συγκέντρωση στις 14.30 στην πρυτανεία, εν όψει της συνεδρίασης της Συγκλήτου που έχει οριστεί την Δευτέρα 8/4 στις 15:00, για να εμποδίσουμε την πραγματοποίηση αυτής και κάθε σχεδίου συγχώνευσης !

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ AEI–TEI

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

 

 

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΜΟΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

εκλογες

Σε ποιόν να πουληθώ; Ποιο θηρίο να λατρέψω; Ποιες καρδιές να συντρίψω;
Ποια ψέματα να πω;
Σε ποιο αίμα να βουτήξω;
Καλύτερα να μην μπλέξεις με την εξουσία.

-Αρθούρος Ρεμπώ

 

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο προαύλιος χώρος και το εσωτερικό των εκλογικών κέντρων – πανεπιστημίων ανά την ελληνική επικράτεια θα στολιστεί στα χρώματα των φοιτητικών παρατάξεων για την διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών και την ανάδειξη νέων Διοικητικών Συμβουλίων στα τμήματα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Πριν από την τελική αυτή αναμέτρηση, ακολουθεί μία πολυήμερη προεκλογική εκστρατεία από τις φοιτητικές δυνάμεις των σχολών με πολιτικό υλικό (προεκλογικές αφίσες, κείμενα, πανό) και παρεμβάσεις, ζητώντας την ψήφο από κάθε φοιτητή/ρια ούτως ώστε να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες έδρες στα Δ.Σ.

Τέτοιου τύπου ‘’δημοκρατικοί’’ θεσμοί στην ουσία προωθούν ένα αναθετικό και κάθετο μοντέλο διαχείρισης των προβλημάτων και της ίδιας μας της ζωής. Παρά την ψεύτικη και επιφανειακή επίγευση συμμετοχής των φοιτητών στην πολιτική ζωή, που αφήνουν οι εκλογές, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας θεσμός διαμεσολάβησης και εκτόνωσης, που εκτρέπει τους φοιτητές από το τερέν των αντιστάσεων και των αγώνων, εκτοπίζοντας τους σε ένα πεδίο που δεν έχουν οι ίδιοι κάποιον ουσιαστικό ρόλο. Παράλληλα, το συγκεκριμένο μοντέλο διαχείρισης εξοικειώνει τους φοιτητές με την έννοια του κοινοβουλευτισμού, γεννά αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων μέσω της αντιπροσώπευσης από τα Δ.Σ., μειώνει τους σφυγμούς της αυτενέργειας και της αδιαμεσολάβητης δράσης, καλλιεργεί την αντίληψη της εναπόθεσης των φοιτητικών και ταξικών αγώνων στα χέρια λίγων και ‘’ειδικών’’, αποπροσανατολίζει τους φοιτητές από τη  μόνη πηγή δύναμης τους, που δε βρίσκεται παρά στην ίδια τους τη συλλογική και καθημερινή δράση μέσα και έξω από τις σχολές. Εκείνη τη δράση που εμπλουτίζει τις εμπειρίες των αγώνων τους, διαμορφώνει την ταξική τους συνείδηση, καλλιεργεί τις αξίες της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα, τους μετατρέπει σε ενεργά υποκείμενα της ιστορίας και όχι σε παθητικούς αποδέκτες των καταστάσεων, διασφαλίζει τους καλύτερους δυνατούς συσχετισμούς τους απέναντι στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου και τους δίνει τη δυνατότητα να κατανοήσουν ότι η αλλαγή της θέσης τους και των συνθηκών υπό τις οποίες ζουν είναι υπόθεση δική τους.

Αν θέλουμε λοιπόν να ξεπεράσουμε τέτοιου τύπου δομές ανάθεσης και αφομοίωσης, τότε το μόνο που μένει να κάνουμε είναι το να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στη μαζικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση των γενικών συνελεύσεων, την ενίσχυση πρωτοβουλιών αγώνα που συγκροτούνται από φοιτητές και εργαζόμενους μέσα και έξω από το χώρο του πανεπιστημίου, να αναδείξουμε, να στηρίξουμε, να κλιμακώσουμε και να συνδέσουμε κάθε επιμέρους φοιτητική – ταξική άρνηση που διαταράσσει την ομαλότητα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και αμφισβητεί το θεσμικό τους ρόλο. Γιατί η μόνη αληθινή και αποφασιστική μάχη στην οποία μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας και θέλουμε να αναδείξουμε με τις δυνάμεις μας βρίσκεται στους δρόμους του αγώνα. Με όπλο μας τις καταλήψεις και τις γενικές απεργίες διαρκείας, τους κοινούς – συλλογικούς – οριζόντιους αγώνες μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων, τις ρήξεις στους δρόμους, τα αμφιθέατρα, τις σχολές και τους χώρους δουλειάς με τους εκφραστές του κεφαλαίου και τις αντιδραστικές δυνάμεις, να πορευτούμε προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός ισχυρού και επικίνδυνου αντίπαλου δέους απέναντι στον κόσμο της κυριαρχίας. Διότι για μας οποιαδήποτε θεσμική και αφομοιωτική διαδικασία δεν ανατρέπεται ούτε με απολίτικες και μοιρολατρικές λογικές που προωθούν την απονέκρωση και αποστείρωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης μεταξύ των φοιτητών, αλλά ούτε και με ελιτίστικες αντιλήψεις που αρκούνται σε ένα επετειακό αντιεκλογικό ‘’ακτιβισμό’’ της μιας μέρας.

Σε πείσμα του χρεοκοπημένου διαταξικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που καλλιεργεί την ανάθεση και την ηττοπάθεια στους φοιτητικούς συλλόγους, που αναλώνεται σε ευκαιριακούς ελιγμούς και τακτικές διαπραγμάτευσης, συνδιαχείρισης και συνδιοίκησης (καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στις αποφάσεις) με ανώτατα διοικητικά ακαδημαϊκά  όργανα που εφαρμόζουν την επίθεση πάνω στα κεκτημένα μας, να αντιτάξουμε τον ταξικό, αυτόνομο και μαχητικό συνδικαλισμό που δεν περιχαρακώνεται γύρω από λογικές άμυνας και νομιμοφροσύνης. Που δεν αναθέτει τα προβλήματα μας σε μια ‘’πεφωτισμένη’’ κομματική πρωτοπορία (η οποία λειτουργεί χωρίς τη συνεισφορά μας και για λογαριασμό μας),που δεν ρίχνει τον πήχη των διεκδικήσεων μας συμβιβαζόμενη με ‘’ψίχουλα’’ και στείρα συντεχνιακά αιτήματα, που δεν λειτουργεί πυροσβεστικά σε συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού αλλά περνά σε θέση επίθεσης και διεκδικεί τα ταξικά συμφέροντα των φοιτητών, όχι σε ένα αόριστο μέλλον, αλλά εδώ και τώρα.

Ειδικά σε μια περίοδο όπου η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποκτά «σάρκα και όστα», επιχειρώντας να δυσχεράνει ακόμα περισσότερο τους όρους φοίτησης μας και το εργασιακό καθεστώς εκμετάλλευσης, όπου απειλείται κάθε έννοια κεκτημένου που κατακτήθηκε με αγώνες, καλούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε οριζόντια – αντιθεσμικά- μαχητικά. Από την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της λέσχης του πανεπιστημίου και την κατάργηση του ασύλου (μέσω της θεσμοθέτησης της από το πόρισμα Παρασκευόπουλου), μέχρι τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και τη δημιουργία διετών προγραμμάτων σπουδών( νόμος Γαβρόγλου), οι αντιστάσεις και οι αγώνες μας ενάντια σ όλα αυτά θα πρέπει να δοθούν αυτοοργανωμένα και συνολικά.

Αναγνωρίζοντας ως κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου τις γενικές συνελεύσεις κάθε τμήματος, προσβλέπουμε στην ανατροπή κάθε Διοικητικού Συμβουλίου και οποιασδήποτε άλλης κάθετης δομής που λαμβάνει αποφάσεις για τους φοιτητές χωρίς την παρουσία και την συνεισφορά των ίδιων. Παλεύουμε για φοιτητικούς συλλόγους με ταξικό προσανατολισμό, που θα απομονώνουν και θα βάζουν στο στόχαστρο τις  αντιδραστικές φοιτητικές δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Συλλόγους που δεν θα μιλάνε γενικά και αόριστα για ενιαία φοιτητικά συμφέροντα και δικαιώματα συντεχνιακού χαρακτήρα, αλλά θα στρατεύονται με τον κόσμο της εργασίας και της πληττόμενης κοινωνικής βάσης και θα προσβλέπουν στη σύνδεση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Ορμώμενοι από την ελευθεριακή αρχή ότι η απελευθέρωση της τάξης μας ή θα είναι έργο της ίδιας ή δε θα υπάρξει ποτέ, κινούμαστε προς την κατεύθυνση της ανατροπής κάθε εγκάθετης κομματικής καρέκλας, για την εγκαθίδρυση οριζόντιων, αντιιεραρχικών, ταξικών και συλλογικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων και αγώνα. Γιατί η κατάργηση των φοιτητικών εκλογών, των Δ.Σ και οποιουδήποτε άλλου ιεραρχικού θεσμού είναι υπόθεση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ- ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

ΟΥΤΕ ΑΝΑΘΕΣΗ-ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ – ΤΑΞΙΚΟ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ

                                   Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Ένα οφειλόμενο σχόλιο, για μια κατάπτυστη ανακοίνωση

Την Πέμπτη 21/3 σε τρεις διαφορετικούς χώρους του Πανεπιστημίου ομάδα ατόμων προξένησε υλικοτεχνικές ζημιές, ξήλωσε πίνακες ανακοινώσεων (κυρίως αριστερών δυνάμεων) και κατέστρεψε έντυπο υλικό. Την επόμενη μέρα, η γνωστή συστημική παράταξη της ΔΑΠ, μέσω της ανακοίνωσής της, ξέρασε ολόκληρο το αντιδραστικό της αφήγημα σχετικά με το πανεπιστήμιο και τους αγώνες που αναπτύσσονται μέσα σε αυτό. Αφού πρώτα κατήγγειλε το άσυλο, στοχοποίησε-συκοφάντησε το φοιτητικό κίνημα (αλλά και ευρύτερα κομμάτια του κοινωνικού-ταξικού κινήματος) που μάχεται για την υπεράσπισή του, στη συνέχεια παρουσίασε τις γνώστες-κατάπτυστες θέσεις της για τα πάγια ζητήματα που αφορούν το φοιτητικό σώμα (κατάργηση ασύλου, ιδιωτική φύλαξη, αστυνόμευση των παν/μιακών χώρων).

Μέσα από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση (την ώρα που βρισκόμαστε και σε προεκλογική περίοδο) η ΔΑΠ επιδιώκει την επιδείνωση της ήδη ασφυκτικής πραγματικότητας που περιλαμβάνει την αποστείρωση των πανεπιστημίων, την αποξένωση τους από κάθε λογική αγώνα και την πειθάρχηση των φοιτητών. Παράλληλα, ανοίγει το δρόμο για την καταστολή και την ποινικοποίηση των φοιτητικών και ευρύτερων κοινωνικών-ταξικών αγώνων καθιστώντας τους εποπτεύσιμους και εν δυνάμει ποινικοποιήσιμους. Συγκεκριμένα, ιδιαίτερα μετά το πόρισμα Παρασκευόπουλου, οι αφισοκολλήσεις και οι μαζικές παραστάσεις, οι καταλήψεις και όλες οι πολιτικές πράξεις παρέμβασης, ανυπακοής και αντίστασης εντός του πανεπιστημίου μπορούν να θεωρηθούν ποινικά αδικήματα. Τέτοιου είδους αντιστάσεις (καταλήψεις σχολών, παρέμβαση στη σύγκλητο, άνοιγμα της πλέον ιδιωτικοποιημένης σίτισης) αναζωπυρώνονται σήμερα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (Νόμος Γαβρόγλου, συγχωνεύσεις, ιδιωτικοποίηση σίτισης, πόρισμα Παρασκευόπουλου) και της επίθεσης που δεχόμαστε πάνω στα κεκτημένα και τις ανάγκες μας.

Είναι αξιοπερίεργο, πως ήρθε και έδεσε, το γεγονός αυτό καθαυτό (και με δεδομένο ότι αυτή την περίοδο πραγματοποιούνται αρκετές κινητοποιήσεις από φοιτητικούς συλλόγους) με την άμεση «καταγγελία» της ΔΑΠ εν μέσω προεκλογικής περιόδου…

Ως ελευθεριακό σχήμα, κομμάτι του φοιτητικού κινήματος και των ευρύτερων κοινωνικών-ταξικών αγώνων, με έδρα το πανεπιστήμιο, έχουμε να δηλώσουμε πως δεν βρίσκονται στο στόχαστρο της πάλης μας οι πίνακες ανακοινώσεων, τα πανό και το έντυπο υλικό των αριστερών συνδικαλιστικών δυνάμεων. Με αυτούς που δεν έχουμε ανακωχή-και ούτε θα έχουμε ποτέ- είναι οι αντιδραστικές-συστημικές δυνάμεις που με κάθε τρόπο επιχειρούν να επιβάλλουν όλους τους κρατικούς σχεδιασμούς μέσα στο πανεπιστήμιο, χτυπώντας και συκοφαντώντας παράλληλα κάθε έννοια αντίστασης και αγώνα.

Υ.Γ. Κομμάτι της πολιτικής μας κουλτούρας και της ελευθεριακής – αγωνιστικής μας παράδοσης είναι το να αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη όλων των δράσεων μας εντός και εκτός πανεπιστημίου. Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν, για κάθε δεξιό θρασίμι που τολμά να επιδίδεται με ταλέντο στη συκοφαντία, έχουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι για κάθε μας πολιτική πράξη θα υπάρχει και μια ενυπόγραφη ανάλυση/τοποθέτηση που θα δοκιμάζεται και θα κρίνεται στη δημόσια σφαίρα.

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος

Την Τρίτη 19/3 στις 14:00  θα πραγματοποιηθεί σύγκλητος στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου με θέμα την συγχώνευση του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας με το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Μετά την επίθεση στα ΤΕΙ Δυτικής Αττικής και την δρομολογημένη προσπάθεια συγχώνευσης τμημάτων  των ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, την προσπάθεια κλεισίματος του τμήματος Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων στο Αγρίνιο και την ίδρυση στη θέση του σχολής Γεωπονικών Επιστημών και την απόπειρα ένταξης τμημάτων ΤΕΙ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο , έρχεται η ξαφνική προσπάθεια συγχώνευσης των ΤΕΙ – ΑΕΙ στην περιοχή της Αχαΐας, ώστε να κλείσει ο κύκλος συνδιαλλαγών (ίδρυση Νομικής Πάτρας) μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και των πρυτανικών αρχών.

Γινόμαστε μάρτυρες της υλοποίησης από μεριάς κράτους και κεφαλαίου μιας έντονης και συνολικής αναδιάρθρωσης στην  τριτοβάθμια εκπαίδευση(αλλά και συνολικά), σύμφωνα με την κατεύθυνση του νόμου Γαβρόγλου. Επιγραμματικά ο νόμος αυτός πέρα από την συγχώνευση-κατάργηση τμημάτων των ΤΕΙ, περιλαμβάνει την κατοχύρωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, το άνοιγμα του δρόμου προς την καταστολή με το χαρακτηρισμό του ασύλου ως ‘’ακαδημαϊκού’’, τη δημιουργία ‘’διετών κύκλων σπουδών’’ και τη θέσπιση του οικονομικού αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων.

Μερικές από τις κομβικές αλλαγές είναι οι συγχωνεύσεις και τα λουκέτα σε μια σειρά από σχολές. Ως αφορμή παρουσιάζεται η υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, ενώ ο πραγματικός στόχος είναι εναρμόνισή τους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ακόμη κι αν η χρηματοδότηση προς το ίδρυμα αυξηθεί, η αύξηση του συνολικού προσωπικού του Πανεπιστημίου και του αριθμού των τμημάτων που θα διεκδικούν θέσεις μελών ΔΕΠ, ΕΔΙΠ κ.τ.λ., θα έχει ως αποτέλεσμα τα ήδη υπάρχοντα τμήματα να παραμείνουν υποστελεχομένα τα επόμενα χρόνια και να οδηγηθούν σε κλείσιμο ή συγχώνευση, ή να στελεχωθούν από τους πρώην καθηγητές των ΤΕΙ, απλώς για να γεμίσουν οι κενές θέσεις διδασκόντων, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην καλυφθούν οι ανάγκες του κάθε τμήματος, αλλά αντίθετα να αλλοιωθεί και ο έως τώρα χαρακτήρας τους.

Οι αποδοτικές σχολές ,σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς, θα ‘’επιβραβεύονται’’ με τις αντίστοιχες χρηματικές απολαβές από επίδοξους εξωτερικούς επενδυτές, ενώ οι μη αποδοτικές θα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους με την απειλή της συγχώνευσης – κατάργησης τους.

Παράλληλα οι συγχωνεύσεις τμημάτων αποσκοπούν στη διαμόρφωση αποφοίτων πολλών ‘’ταχυτήτων’’, στην ενίσχυση της εξειδίκευσης των αντικειμένων,  τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων  και την αποσύνδεση τους από τα πτυχία. Διαμορφώνεται λοιπόν μια συνθήκη όπου το πτυχίο δε θα είναι παρά ένας ατομικός φάκελος προσόντων που δε θα μας διασφαλίζει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, θα κλιθούμε να πάρουμε μέρος σε ένα σκληρό κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων μέσω σεμιναρίων και μεταπτυχιακών επί πληρωμής, και άλλων προγραμμάτων επιμόρφωσης. Σφυρηλατείται λοιπόν ένα μοντέλου αποφοίτου εξειδικευμένου, φτηνού και αναλώσιμου που την αυριανή μέρα θα διαπραγματεύεται ατομικά και με χείριστους όρους την εργασιακή του δύναμη, με βάση τα χαρτιά και τις πιστοποιήσεις που θα χει στην κατοχή του.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, την απογοήτευση και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χθες και του σήμερα και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας κα ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε από κοινού οι φοιτητικοί σύλλογοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ  ενάντια στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των τμημάτων. Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

Καλούμε όλους/ες τους φοιτητές/ριες σε συγκέντρωση, εν όψει της συνεδρίασης της Συγκλήτου που έχει οριστεί την Τρίτη 19/3 στις 14:00, για να εμποδίσουμε την πραγματοποίηση αυτής και κάθε σχεδίου συγχώνευσης !

 

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ AEITEI

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n