ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ

Featured

50265663_2031177863629506_1370742154002956288_n

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ

ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΡΟΧΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Μέσα στα Χριστούγεννα, κατά τη συνηθισμένη διαδικασία αποφάσεων σε «νεκρό» χρόνο, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η όσο το δυνατόν μικρότερη εκδήλωση αντιστάσεων, παραδόθηκε εξ ολοκλήρου η σίτιση των φοιτητών σε εργολάβους. Το κράτος σε συνεργασία με το ΙΝΕΔΙΒΙΜ και τις πρυτανείες παραδίδουν τη σίτιση σε ιδιώτες σε μια σειρά από φοιτητικές λέσχες πανελλαδικά . Μέχρι την διενέργεια διαγωνισμού έτσι ώστε να αποφασιστεί ποια εταιρεία θα αναλάβει τη σίτιση, οι λέσχες θα λειτουργούν με απευθείας ανάθεση σε μια εταιρεία. Ανάθεση η οποία έχει ξεκινήσει από τις 8/1 και θα ανανεώνεται κάθε 2 μέρες.

Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, μέσα από μια σειρά ρυθμίσεων, μεθοδεύσεων και νομοσχεδίων, με τελευταίο το νόμο Γαβρόγλου, εντείνεται η επίθεση από το κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις πάνω σε όλα τα κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος. Συγκεκριμένα για τη σίτιση, ο νόμος Γαβρόγλου επιβαρύνει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις εστίες με τις εργολαβίες, καθώς ισχυροποιεί το καθεστώς του οικονομικού αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων.

Η ιδιωτικοποίηση της σίτισης στο Πανεπιστήμιο Πατρών αλλά και σε άλλα πανεπιστήμια (Θεσσαλονίκη, Ξάνθη) είναι ένα ακόμα χτύπημα πάνω στην ανάγκη μας για τη σίτιση. Ένα χτύπημα που δεν ήρθε κεραυνός εν αιθρία, αλλά αντίθετα αποτελεί ένα καλοσχεδιασμένο βήμα για την ολοκληρωτική απόσυρση του κράτους από τη φοιτητική μέριμνα που έχει ως αποτέλεσμα την ένταση των ταξικών φραγμών, τη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών και τη μετατροπή της φοιτητικής μέριμνας σε ανταποδοτική. Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις δηλαδή. Όλα τίθενται υπό αίρεση, από τα συγγράμματα και τις μετακινήσεις μέχρι τη σίτιση και τη στέγαση.

Η ιδιωτικοποίηση της λέσχης θα περιορίσει το ήδη χτυπημένο δικαίωμα στη σίτιση. Μέχρι στιγμής η λέσχη λειτουργούσε με επίδειξη ειδικής κάρτας εκδιδόμενης ανάλογα με το οικογενειακό εισόδημα ή με αγορά 20 κουπονιών που αντιστοιχούν για  20 γεύματα,10 για μεσημεριανό γεύμα και 10 για βραδινό, ενώ το καθεστώς ελεύθερης εισόδου κατά τη διάρκεια του πρωινού γεύματος επιχειρήθηκε να ανατραπεί με την απαίτηση επίδειξης της φοιτητικής κάρτας σίτισης. Ακόμα μετά το πέρας ν+2 χρόνων οι φοιτητές χάνουν το δικαίωμα για δωρεάν σίτιση, όπως και για στέγαση και μετακίνηση. Η ήδη υπάρχουσα συνθήκη μπορεί να επιβαρυνθεί με επιβολή αντιτίμου, με την επιβολή ακόμα πιο στενών κριτηρίων για την απόκτηση κάρτας, ενώ υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο η ποιότητα (είναι πάρα πολλά τα περιστατικά των δηλητηριάσεων σε άλλες ιδιωτικοποιημένες λέσχες) και η ποσότητα του φαγητού. Ακόμα, δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται η ένταση του ελέγχου από φύλακες στο ποιος μπαίνει, ποιος τρώει, αν έχει ή αν δεν έχει κάρτα.

Η επίθεση πάνω στις ανάγκες και τα δικαιώματα μας δεν είναι ξέχωρη από την επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στο πανεπιστήμιο. Η διαρκής υποβάθμιση των όρων φοίτησης και ζωής μας συμπληρώνει και συμπληρώνεται από την εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα. Οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η απλήρωτη εργασία, το καθεστώς επισφάλειας, η διαρκής απειλή της ανεργίας είναι κάποια από τα δεδομένα που συνθέτουν την ασφυκτική συνθήκη της εργασιακής ζούγκλας που επικρατεί. Πέρα από όλα τα παραπάνω, με την ιδιωτικοποίηση της λέσχης του Πανεπιστημίου Πατρών πολλοί εργαζόμενοι είναι πιθανόν να βρεθούν στο δρόμο από μια απόλυση. Μέχρι την διενέργεια διαγωνισμού έτσι ώστε να αποφασιστεί ποια εταιρεία θα αναλάβει την σίτιση, οι εργαζόμενοι θα εργάζονται με σύμβαση η οποία θα ανανεώνεται κάθε δύο μέρες. Οι διοικητικοί υπάλληλοι σε ανακοίνωση τους τονίζουν ότι 26 μόνιμοι εργαζόμενοι του Πανεπιστημίου κινδυνεύουν να απολυθούν.

Στον δικό μας κόσμο (των φοιτητών, των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, των ντόπιων, των μεταναστών και των προσφύγων) τον πραγματικό, της φτώχειας, του φόβου, της αγωνίας για το αύριο, της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, η σίτιση είναι βασική κοινωνική ανάγκη. Διαμορφώνεται λοιπόν μία νέα συνθήκη, η οποία την μετατρέπει εξ ολοκλήρου από ανάγκη σε εμπόρευμα.

Η επίθεση που δεχόμαστε καθημερινά από το κράτος και τους διάφορους αιμοδιψείς ιδιώτες μέσα στο πανεπιστήμιο μπορεί να αποκρουστεί μόνο από τους από τα κάτω οργανωμένους και μαχητικούς αγώνες. Για να ταραχθούν τα ήρεμα νερά της πανεπιστημιακής ομαλότητας, οφείλουμε να συνδέσουμε τις επί μέρους αντιστάσεις που αναπτύσσονται καθημερινά. Να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, της απογοήτευσης και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος, αλλά και από το περσινό παράδειγμα του αγώνα των εστιακών (κατάληψη ΙΝΕΔΙΒΙΜ, καταλήψεις σε πρυτανείες, καταλήψεις στις εστίες Ιωαννίνων, Ξάνθης, Θεσσαλονίκης, Πάτρας και Αθήνας) -και όχι μόνο- φοιτητών/ριών και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας και ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αντισταθούμε απέναντι σε κάθε επίθεση που δεχόμαστε. Δε διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

ΚΑΜΙΑ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ-ΕΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Advertisements

Ανακοίνωση σχετικά με την πορεία του Πολυτεχνείου και τα γεγονότα στην απεργία της 28ης Νοεμβρίου

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ, ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ

Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

Τον τελευταίο καιρό στην πόλη της Πάτρας έχουν πραγματοποιηθεί μια σειρά γεγονότων που καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι σε καιρούς κινηματικής οπισθοχώρησης, αποδυνάμωσης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και έλλειψης κινηματικής προοπτικής, πολλές δυνάμεις επιλέγουν τον δρόμο των ευκαιριακών συμμαχιών (για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγώνα και τα διακυβεύματά του) και της πολιτικής τους “αυτοσυντήρησης”. Παράλληλα, για το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ η επιβολή της πολιτικής του ατζέντας σε όλα τα πεδία με πρακτικές κανιβαλισμού, απομόνωσης και εξαίρεσης κάθε άλλης αγωνιστικής φωνής από το κίνημα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από την υπόθεση της δημιουργίας εστιών αντίστασης και διεκδίκησης, από την υπόθεση του ίδιου του αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση. Η υπάρχουσα συνθήκη αποτυπώνεται χαρακτηριστικά σε 2 γεγονότα της τελευταίας περιόδου: στην πορεία της 17ης Νοέμβρη για την συμπλήρωση 45 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και στην απεργιακή πορεία της 28ης Νοέμβρη.

Αρχικά, προκειμένου να ερμηνεύσουμε τα πρόσφατα γεγονότα, θα πρέπει πρώτα να αναφερθούμε στον ρόλο του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ στην πόλη της Πάτρας τα τελευταία χρόνια. Η ανάδειξη του Κ. Πελετίδη, μέλους του ΚΚΕ, σε δήμαρχο στις δημοτικές εκλογές του 2014, σε συνδυασμό με την απόκτηση θετικών για το ΠΑΜΕ συσχετισμών το τελευταίο διάστημα στο Εργ. Κέντρο, και την γενικότερη πολιτική τους ηγεμονία στα περισσότερα κοινωνικά πεδία της πόλης, έθεσαν τις βάσεις ώστε το ΚΚΕ να προσπαθεί να επιβάλει  τον εαυτό του ως τον ιδιοκτήτη των γενικών απεργιών, των φοιτητικών συλλόγων, των κοινωνικών-ταξικών μετώπων αλλά και όλων των δρώμενων που συμβαίνουν στην Πάτρα.

Όσον αφορά την κατάσταση στις 17 Νοέμβρη, 2-3 μέρες πριν την πορεία, έκανε την εμφάνισή ένας τακτικός και ευκαιριακός ελιγμός από αριστερές οργανώσεις, οι οποίες στην προσπάθεια τους να εξυπηρετήσουν τις μικροπολιτικές τους βλέψεις, για μια “περίοπτη θέση” στο διοικητικό συμβούλιο του Δήμου, δεν δίστασαν να παρακάμψουν αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων και να ακυρώσουν εκ των υστέρων το κάλεσμα για συγκέντρωση και πορεία από το Παράρτημα στις 18:00, προκειμένου να προσυγκεντρωθούν στο Παράρτημα και μετά να ενοποιηθούν με την πορεία του ΚΚΕ η οποία ξεκινούσε από την πλ. Όλγας στις 17:00. Πέρα από το ό,τι προβληματικό κρύβεται πίσω από την «πολιτική» λογική για την μεταφορά του καλέσματος, απαρατήρητη δεν μπορεί να μας περάσει η ιδιοκτησιακή λογική που έχουν για τους φοιτητικούς συλλόγους οι οργανώσεις που μετέφεραν το κάλεσμα. Δίχως να αποφασίσει εκ νέου ο φοιτητικός σύλλογος σχετικά με το τι θα κάνει, κάποιοι αποφάσισαν για αυτόν, χωρίς αυτόν.

Με τη συγκεκριμένη πολιτική τους στάση, ενισχύθηκε, νομιμοποιήθηκε και δικαιολογήθηκε η χρόνια και αδιάκοπη προβοκατορολογία του ΚΚΕ εις βάρος του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/ελευθεριακού χώρου, ενώ παράλληλα επικροτήθηκε με έμμεσο τρόπο η πολιτική κατασυκοφάντηση και λασπολογία για το χώρο και την ιστορία του Παρατήματος ως κέντρου αγώνα, τις πολιτικές ομάδες και τα εγχειρήματα που δραστηριοποιούνται ή έχουν αναφορά σ’ αυτόν. Επίσης, είδαμε με έμπρακτο τρόπο, ότι γι’ αυτές τις οργανώσεις που επέλεξαν να παρακάμψουν τις αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων και να αλλάξουν τα καλέσματα από τα ψηφισμένα πλαίσια τους, οι Γενικές Συνελεύσεις σαν όργανα δεν έχουν κάποιο αποφασιστικό και ισχυρό χαρακτήρα, αλλά μπορούν να καταστρατηγούνται ανά πάσα ώρα και στιγμή, ανάλογα με τις μικροπολιτικές βλέψεις και φιλοδοξίες τους. Η αντιπαράθεση με αυτές τις λογικές οφείλει να διεξάγεται πολιτικά έτσι ώστε να αναδεικνύονται οι προβληματικές και το αδιέξοδο που οδηγούν. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η πολιτική ήττα αυτών των απόψεων και η επικράτηση μιας κινηματικής λογικής. Η επιλογή της φυσικής αντιπαράθεσης μαζί τους μόνο προωθητική δεν είναι για το κίνημα, ίσα ίσα αποτελεί άλλοθι για τις επιλογές τους.

Ως ελευθεριακό σχήμα, παρεμβαίνοντας για 3 μέρες στο χώρο του Παραρτήματος, μείναμε πιστοί στο αρχικό μας κάλεσμα, για πορεία στις 6 από το Παράρτημα,  και πορευτήκαμε με δικό μας μπλοκ στους δρόμους της Πάτρας. Πορευτήκαμε, μαζί με τους φοιτητικούς συλλόγους και τις υπόλοιπες δυνάμεις που επέλεξαν και αυτοί να πορευτούν με σημείο εκκίνησης το Παράρτημα, κόντρα στην προσπάθεια για διάλυση και απονοηματοδότηση της πορείας. Για μας το Παράρτημα αποτελεί ένα χώρο που εδώ και δεκαετίες αποτελεί ορμητήριο αγώνων ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, στην κρατική καταστολή, την φασιστική απειλή. Είναι ένα διαχρονικό κέντρο αγώνα που είναι φορτισμένο με τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες τους παρελθόντος: Εξέγερση του Πολυτεχνείου, δολοφονία Νίκου Τεμπονέρα, μαθητικές κινητοποιήσεις ’90-’91, εξέγερση 2008…

Γι’ αυτό και οποιαδήποτε σκέψη για εγκατάλειψη του Παραρτήματος ως σημείου εκκίνησης για την πορεία του Πολυτεχνείου θα σήμαινε για μας πολιτική οπισθοχώρηση και αποδοχή όλης της προσπάθειας συκοφάντησης από αυτές τις πολιτικές οργανώσεις που διακαώς προβοκατορολογούν σε βάρος άλλων αγωνιζόμενων ανθρώπων. Επίσης, η ευκαιριακή συμπόρευση με ένα συμπαγή και αδιάλλακτο κομματικό μηχανισμό, χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό κριτήριο, θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην αφομοίωση των δικών μας πολιτικών δυνάμεων και την αποσιώπηση της δικής μας πολιτικής ατζέντας, η οποία βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με αυτή του ΚΚΕ. Η τοπική μαζικότητα των πορειών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ δεν αποτελεί δικαιολογία για μια τέτοια πολιτική επιλογή, η οποία υπερβαίνει τους πολιτικούς συσχετισμούς μιας πόλης.

Η «ενιαία» πορεία που ευαγγελίζονταν αυτές οι αριστερές οργανώσεις που επέλεξαν να αλλάξουν το κάλεσμα τους, δε σημαίνει παρά πολιτική ενσωμάτωση και συνθηκολόγηση με το περιεχόμενο της πολιτικής ατζέντας του ΜΑΣ και της ΚΝΕ (κρατική φύλαξη πανεπιστημίων, κοινό μπλοκ καθηγητών-φοιτητών ενάντια στις συγχωνεύσεις, εκκένωση του παραρτήματος και χρήση από τον Δήμο), και αποδοχή της χρόνιας λοιδορίας τους εις βάρος του ελευθεριακού χώρου. Γνωστή είναι άλλωστε και η φετινή προπαγάνδα που εξαπέλυσε η Δημοτική Αρχή σε δημόσια ανακοίνωση της γράφοντας για «προβοκάτσιες που στήνονται από αντιεξουσιαστές στο χώρο του Παραρτήματος». Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι και στην σύσκεψη που κάλεσε ο Δήμος Πατρέων στο Εργατικό Κέντρο για την πορεία από την πλ. Όλγας, αναφέρθηκε ρητά και χωρίς υπεκφυγές ότι σε περίπτωση που «αναρχικές-περιθωριακές γκρούπες του Παραρτήματος επιχειρήσουν να προσεγγίσουν την ενιαία πορεία θα στοχοποιηθούν και θα απομονωθούν από το σώμα της πορείας». Αυτές οι δηλώσεις είναι ένα μικρό δείγμα της νταβατζίδικης στάσης του ΚΚΕ και μια προειδοποίηση για τα όσα θα διέπραττε στην απεργιακή πορεία της 28ης Νοέμβρη.

Συγκεκριμένα, 28  Νοεμβρίου ήταν ημέρα απεργιακής πορείας και κινητοποίησης εργαζομένων και αγωνιστών. Τα αναρχικά μπλοκ (Δυσήνιος Ίππος  και σύντροφοι/ισες, ΣΑΚΤΑ) που είχαν ξεκινήσει με προσυγκέντρωση (μαζί με φοιτητικούς συλλόγους και αριστερές οργανώσεις) από το Παράρτημα, δέχθηκαν στο ύψος της Πλ. Όλγας ισχυρή αλυσίδα-περιφρούρηση από μέλη του ΠΑΜΕ-ΚΝΑΤ  μπροστά από το πανό του προπορευόμενου αναρχικού μπλοκ. Η περιφρούρηση από μέλη των ΠΑΜΕ-ΚΝΑΤ, στα μισά της απεργιακής πορείας επιχείρησε να αποκόψει και να απομονώσει τελείως τα δύο μπλοκ, αρνούμενη να προχωρήσει, εμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα συνέχισης της πορείας. Η απάντηση των συντρόφων/ισσών ήταν άμεση, και ακολούθησαν συγκρούσεις σώμα με σώμα μεταξύ ΠΑΜΕ-ΚΝΑΤ και αναρχικών, από το ύψος της Γούναρη μέχρι την πλ. Γεωργίου. Με την άφιξη των δυο μπλοκ στην πλ. Γεωργίου οι συγκρούσεις γίνονται πιο βίαιες και τεταμένες, με τα ΚΝΑΤ (περισσότεροι αριθμητικά) να ξεστομίζουν σεξιστικά σχόλια εις βάρος συντροφισσών και να γρονθοκοπούν τους παρευρισκόμενους συντρόφους/ισσες. Από τις συγκρούσεις δύο συντρόφισσες τραυματίζονται από τα χτυπήματα των τραμπούκων και μεταφέρονται με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Μετά την λήξη των συγκρούσεων τα δύο μπλοκ ανασυγκροτούνται και συνεχίζουν την πορεία μέχρι το Παράρτημα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω περιφρούρηση δεν αφορούσε το μπλοκ του ΠΑΜΕ ή άλλου μπλοκ προσκείμενου στο ΚΚΕ, αλλά μπήκε ανάμεσα στα αναρχικά μπλοκ και στα μπλοκ αριστερών και αντιρατσιστικών οργανώσεων άσχετων με το ΚΚΕ. Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύεται η βούληση του ΚΚΕ να είναι ο ένας και μοναδικός ιδιοκτήτης κάθε απεργίας ή άλλης πορείας, όπως και η απόπειρά του να διαδηλώσουν τα αναρχικά μπλοκ σε καθεστώς εξαίρεσης από το υπόλοιπο σώμα της πορείας. Φυσικά, οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι παρεβρισκόμενες οργανώσεις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φέρουν ευθύνη είτε για την ανοχή, είτε για την πλήρη απραξία τους (και την τήρηση ίσων αποστάσεων), σε όσα διαδραματίστηκαν.

Σε μια περίοδο όπου η κυρίαρχη τάξη πραγματοποιεί μια αδιάκοπη επίθεση στην κοινωνική βάση, όπου ποδοπατείται κάθε κεκτημένο του φοιτητικού και εργατικού κινήματος που κερδήθηκε με αγώνες, όπου βρίσκεται σε εφαρμογή ο νόμος Γαβρόγλου ο οποίος εκμηδενίζει την εργασιακή μας προοπτική και μας εξοικειώνει με το κλίμα του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα (εξανέμιση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, 511 ευρώ υποκατώτατος μισθός κλπ), όπου καλλιεργείται μεθοδικά και οργανωμένα ,από την κυριαρχία, ένα εθνικιστικό-φασιστικό έδαφος με αφορμή τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και το λεγόμενο «Μακεδονικό» ζήτημα, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, αντί να συγκρουστούν με κράτος, κεφάλαιο, και φασίστες, επιλέγουν να συγκρουστούν με όποια δύναμη του κινήματος κρίνουν ότι απειλεί την πολιτική τους ατζέντα επειδή δεν είναι εύκολα αφομοιώσιμη, και δεν αποδέχεται τον ρόλο του νταβατζή που έχει το ΚΚΕ στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Άλλωστε, δεν είχαμε καμία αυταπάτη σχετικά με το ρόλο που έχει το ΚΚΕ μέσα στο σύστημα. Με κάθε ευκαιρία δίνει τα διαπιστευτήρια του στην άρχουσα τάξη ότι θα είναι το καλύτερο μαξιλαράκι των κοινωνικών και ταξικών κραδασμών. Ότι με κάθε ευκαιρία θα έρθει να αποσοβήσει τις κοινωνικές εκρήξεις που έρχονται. Ότι θα διαφυλάσσει διαρκώς πως τίποτα δεν θα ξεφεύγει από τα όρια του νόμιμου και του επιτρεπτού, και πως ακόμη κι αν κάτι ξεφύγει αυτό θα είναι εκεί για να το επαναφέρει. Για αυτό το λόγο έχουν και μεγάλη ευθύνη όσοι υποτάσσονται στους συσχετισμούς και στην προσπάθεια επιβολής του ΚΚΕ. Γιατί αν σήμερα δεν έρθουμε σε μετωπική σύγκρουση με αυτή τη λογική, αύριο θα βρεθούμε υποταγμένοι σε ένα σχέδιο που μόνο τον αγώνα για την επαναστατική προοπτική και την κοινωνική απελευθέρωση δεν εξυπηρετεί.

Από την πλευρά μας δηλώνουμε ότι σε καμία περίπτωση δε μας φοβίζουν οι τραμπούκοι του ΚΚΕ. Ότι θα συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε στις σχολές αναδεικνύοντας τα πραγματικά επίδικα του αγώνα. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα και τις ανάγκες μας. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την δημιουργία εστιών αντίστασης και διεκδίκησης σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε έτσι ώστε να θέσουμε φραγμούς στα σχέδια των κυρίαρχων . Θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε στο δρόμο της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της ταξικής αλληλεγγύης.

Κάθε απόπειρα εσωτερικής καταστολής του κινήματος από τον υπάρχοντα απολιθωμένο και ιστορικά συμβιβασμένο κομματικό μηχανισμό, θα πέσει στο κενό. Κόντρα στις ιδιοκτησιακές και γραφειοκρατικές λογικές αγώνα, τις αντιλήψεις ίσων αποστάσεων και ευκαιριακών συμπορεύσεων, προτάσσουμε την προώθηση των φοιτητικών-ταξικών αγώνων βάσης. Να επανανοηματοδοτήσουμε  τον συνδικαλισμό, κάνοντας τον επικίνδυνο για την κυρίαρχη τάξη, τόσο ως έννοια, όσο και ως κοινωνική δύναμη. Έχοντας ως όπλο μας την απεργία και ως εργαλεία παρέμβασης τα αυτόνομα-ελευθεριακά σχήματα και τα ταξικά σωματεία βάσης, παλεύουμε για ένα ταξικό, αντικαπιταλιστικό και ελευθεριακό φοιτητικό-εργατικό κίνημα που θα βάζει μπροστά τα ταξικά μας συμφέροντα και θα παλεύει με πυγμή και σθένος για αυτά.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ-ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών     cropped-ceb1cf83cf84ceb5cf81ceb91.jpg

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΑΡΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ:ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 18:00 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

45611437_761342747542085_5862767651964583936_n

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΑΡΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Απέναντι στον μύθο της δημοκρατίας η εξέγερση παραμένει ζωντανή

«Ενάντια στον θάνατο, απαιτούμε τη ζωή,  ενάντια στη σιωπή, τα λόγια και τον σεβασμό, ενάντια στην αμνησία, την μνήμη, ενάντια στην ταπείνωση και την περιφρόνηση, την αξιοπρέπεια, ενάντια στην καταπίεση, την εξέγερση, ενάντια στη σκλαβιά, την ελευθερία, ενάντια στην επιβολή, την δημοκρατία, ενάντια στο έγκλημα, την δικαιοσύνη».

Οι ανυποχώρητοι αγώνες που δόθηκαν συνολικά για την πτώση της επταετούς δικτατορίας των συνταγματαρχών με αποκορύφωμα τη μαζική εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελούν μια μεγάλη παρακαταθήκη στο σήμερα. Οι εξεγέρσεις και οι αγώνες του παρελθόντος  δεν αποτελούν  απλώς μια σειρά τετελεσμένων γεγονότων αλλά μια πλούσια διαδικασία αντιπαράθεσης, σύγκρουσης και μάχης με την κυρίαρχη τάξη. Αποτελούν κομμάτι της πλούσιας ιστορίας των κοινωνικών και ταξικών αγώνων που έχουν δοθεί, και λειτουργούν ως πυξίδα, τόσο για τους αγώνες του σήμερα, όσο και του αύριο.  Συγχρόνως, οι εξεγέρσεις είναι μια διαρκής υπενθύμιση: τίποτα δεν χαρίστηκε από καμία εξουσία, τα πάντα κερδήθηκαν με τους αγώνες. Η εξέγερση του πολυτεχνείου, το 1973, χαρακτηρίστηκε από το σθένος και την αυτοθυσία χιλιάδων αγωνιστών, που παρά την σκληρή καταστολή, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, το ξύλο, τις εξορίες και όλες τις κακουχίες, επέλεξαν το δρόμο του αγώνα για ζωή και ελευθερία.

H 17 Νοέμβρη αποτελεί ημέρα κομβικής σημασίας τόσο για την εξουσία όσο και για αυτούς που αγωνίζονται. Αφ’ ενός αναδεικνύει την αέναη προσπάθεια της κυριαρχίας να σβήσει και από την κοινωνική συνείδηση τα όποια εξεγερσιακά χαρακτηριστικά της, αφ’ ετέρου συνιστά, τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, στιγμή ορόσημο για τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, όπως αυτοί εκδηλώνονται στον ελλαδικό χώρο από την αρχή της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα.  Η εξουσία. ανέκαθεν προσπαθούσε να οικειοποιηθεί γεγονότα που έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, αποσιωπώντας κάθε εξεγερσιακή και ριζοσπαστική πτυχή τους, ακριβώς επειδή αυτές οι πτυχές θέτουν σε αμφισβήτηση την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση, και πολλές φορές την ανατρέπουν. Μέσα από τους εκπαιδευτικούς, συνδικαλιστικούς και προπαγανδιστικούς μηχανισμούς  προωθείται η μετατροπή των εξεγερσιακών γεγονότων του παρελθόντος σε ακίνδυνες γιορτές και παρελάσεις, προκειμένου να διασφαλιστεί η «κοινωνική ειρήνη». Έτσι, κάθε 17 Νοέμβρη οι εξουσιαστές και οι υπάλληλοί τους, μοιρολογούν και τιμούν τα θύματα του αντιδικτατορικού αγώνα με μεγάλη δόση κροκοδείλιων δακρύων, με σκοπό να παρουσιάσουν μια κοινωνική εξέγερση ως ατομικό ηρωισμό. Η ταξική μας μνήμη, όμως, παραμένει ζωντανή και ασυγκίνητη μπροστά σε αυτή την μελοδραματική παράσταση των ισχυρών, γιατί πάντα θα θυμόμαστε τη στράτευση της εγχώριας αστικής τάξης στο πλευρό του φασιστικού καθεστώτος.

Σήμερα, στην εποχή της λυσσαλέας επίθεσης κράτους και κεφαλαίου πάνω σε όλα τα κοινωνικά και ταξικά κεκτημένα και της διάλυση της ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας, πολλά από τα προτάγματα της εξέγερσης του πολυτεχνείου παραμένουν ενοχλητικά και επίκαιρα. Οι αγώνες ενάντια στην κατάργηση του ασύλου και το χαρακτηρισμό του ως «ακαδημαϊκού», οι αγώνες ενάντια στον έλεγχο, την καταστολή και την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, οι μαθητικοί-φοιτητικοί αγώνες κόντρα στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την υποβάθμιση των όρων φοίτησης και ζωής μας, οι αγώνες ενάντια στα μνημόνια, τη διαρκή λιτότητα, τους πλειστηριασμούς, την κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα και οι αγώνες ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό, τον εθνικισμό, την εγκατάσταση και την αναβάθμιση των στρατιωτικών βάσεων  κρατάνε την φλόγα της εξέγερσης του πολυτεχνείου ζωντανή και επίκαιρη. «Το Πολυτεχνείο ζει» ως μια κίνηση για την ανατροπή του καθεστώτος και όχι για τον «εκδημοκρατισμό» του.

Απέναντι στην προσπάθεια αποστείρωσης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε έννοια αγώνα και συλλογικότητας, απέναντι στην ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης, να επανοικειοποιηθούμε το πανεπιστήμιο μετατρέποντας το σε ένα ζωντανό κύτταρο αγώνα, ζύμωσης και πολιτικοποίησης. Να γίνουν τα πανεπιστήμια, οι χώροι δουλειάς, τα σχολεία και οι  γειτονιές εστίες αντίστασης, διεκδίκησης, αλληλεγγύης, ανυπακοής και απειθαρχίας στα σχέδια των εξουσιαστών.

Να συνδέσουμε και να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες για την κάλυψη των αναγκών μας και την προώθηση των συμφερόντων μας. Να οξύνουμε τις μικρές αλλά πολύ σημαντικές φοιτητικές ταξικές αρνήσεις που αναπτύσσονται στην πανεπιστημιακή καθημερινότητα. Να ενδυναμώσουμε τις συλλογικές διαδικασίες αγώνα μέσα στο Πανεπιστήμιο (Γενικές Συνελεύσεις, κινητοποιήσεις, κ.α.).

Απέναντι στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, της απογοήτευσης και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας και ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αντισταθούμε απέναντι σε κάθε επίθεση που δεχόμαστε. Δε διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΠΟΡΕΙΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 18:00 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών cropped-ceb1cf83cf84ceb5cf81ceb91.jpg

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Τα τελευταία χρόνια το κράτος και οι εκάστοτε κυβερνήσεις μέσα από μια σειρά αντιδραστικών μέτρων εξαπολύουν ανηλεή επίθεση στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Ειδικά, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τη ψήφιση νομοσχεδίων χτυπιούνται τα φοιτητικά κεκτημένα και υπομονεύονται οι όροι φοίτησης και ζωής, καθώς το κράτος μετακυλύει συνεχώς το κόστος φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών και μετατρέπει τη φοιτητική μέριμνα σε ανταποδοτική παροχή. Ως προέκταση του νόμου Γαβρόγλου που ήρθε να εντείνει την επίθεση στα φοιτητικά μας κεκτημένα, έρχεται το πόρισμα της επιτροπής Παρασκευόπουλου, το οποίο εξαγγέλλει «την ακαδημαϊκή ελευθερία και ειρήνη» στο χώρο του πανεπιστημίου. Στην πραγματικότητα, ενισχύει την ήδη υπάρχουσα τάση αποστείρωσης των πανεπιστημίων και πειθάρχησης των φοιτητών, ενώ παράλληλα ανοίγει το δρόμο για την καταστολή και την ποινικοποίηση των φοιτητικών αγώνων και ευρύτερων ταξικών αντιστάσεων.

Συνέχεια

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ: ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΑΓΑΠΗΣ ΣΕ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ…

 

Διανύουμε μια περίοδο όπου η παρέμβαση και η κινητικότητα των ιδιωτικών κεφαλαίων και των επιχειρήσεων εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων αυξάνεται όλο και περισσότερο. Τα πανεπιστήμια σε κάθε πτυχή της λειτουργίας τους, από την σίτιση στη λέσχη μέχρι την έρευνα στα εργαστήρια των τμημάτων, βάλλονται από κάθε λογής επίδοξη εργολαβία ή επιχείρηση που μυρίζεται κέρδος στις πλάτες φοιτητών και εργαζομένων. Οι επίδοξοι ιδιώτες με αφορμή την απαξίωση της φοιτητικής μέριμνας και την απόσυρση του κράτους από κάθε είδους παροχή, επιδιώκουν να γίνουν οι μεγάλοι ευεργέτες των τμημάτων «μοιράζοντας» κονδύλια στα τμήματα με αντάλλαγμα άμισθη φοιτητική έρευνα, άμεσα εκμεταλλεύσιμη και χρησιμοποιήσιμη για τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, ενώ παράλληλα αποκτούν τη δυνατότητα ελέγχου και καθορισμού του προγράμματος σπουδών ανάλογα με τις ανάγκες της παραγωγής. Συνέχεια