ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ|ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ
ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Το τελευταίο διάστημα, σε συνέχεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που συντελείται τα τελευταία χρόνια, έρχεται προς κατάθεση το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία που εκτός των άλλων προβλέπει αλλαγές στον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είσαγει όριο φοίτησης και θεσπίζει τη δημουργία αστυνομικού πανεπιστημιακού σώματος. Οι αλλαγές αυτές στοχέυουν στην ενίσχυση των ταξικών φραγμών, στον ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των εισαχθέντων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στην εντατικοποίηση των σπουδών, στην πειθάρχηση, τον έλεγχο και την καταστολή των αγώνων των φοιτητών. Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω πανδημίας και απαγόρευσης κυκλοφορίας με τα πανεπιστήμια να είναι πλήρως απονεκρωμένα καθώς λειτουργούν μέσω τηλεκπαίδευσης και τις αντιστάσεις που ξεπηδούν από εκεί αρκετά μειωμένες. Βέβαια, η ψήφιση νομοσχεδίων σε νεκρό χρόνο, δηλαδή σε περιόδους κινηματικής νηνεμίας, δεν μας εκπλήσσει, καθώς αποτελεί συνήθη πρακτική της κυριαρχίας, αν θυμηθούμε νομοσχέδια όπως αυτό για το άσυλο και το νομοσχέδιο Γαβρόγλου το 2019 που πέρασαν μέσα στο καλοκαίρι, διάστημα κατά το οποίο οι σχολές ήταν κλειστές.

Ο τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια αλλάζει ριζικά, καθώς πλέον η ελάχιστη βάση εισαγωγής θα ορίζεται από το μέσο όρο των επιδόσεων όλων των υποψηφίων στα μαθήματα κάθε επιστημονικού πεδίου και από ένα συντελεστή που θα ορίζει το πανεπιστημιακό τμήμα και θα προκύπτει από αυτόν το μέσο όρο. Αυτό θα δημιουργήσει διαφορετική βάση εισαγωγής σε κάθε τμήμα, η οποία θα διαφέρει κάθε χρονιά. Τα μηχανογραφικά πλέον θα γίνονται σε δύο φάσεις, όπου στη δεύτερη θα συμπληρώνουν ξανά μηχανογραφικό όσοι δε κατάφεραν να πιάσουν την ελάχιστη βάση εισαγωγής των περιορισμένων σχολών που είχαν τη δυνατότητα να δηλώσουν στην πρώτη φάση (10% επί του συνόλου των σχολών και τμημάτων του οικείου επιστημονικού πεδίου). Αφενός αυτό από τη μία οδηγεί στον αποκλεισμό πολλών μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και αφετέρου μετατρέπει τα σχολεία σε εξεταστικό κέντρο, καλλιεργείται το αίσθημα ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών αλλά και το άγχος, καθώς καλούνται να αποδεικνύουν συνεχώς την «αξία» και την «ικανότητά» τους. Ο αποκλεισμός τόσων μαθητών από την πρόσβαση στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση θα αναγκάσει πολλούς από αυτούς να στραφούν προς τα ιδιωτικά ΙΕΚ, ενισχύοντας έτσι την ιδιωτική εκπαίδευση και κερδοφορία.

Όσον αφορά τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προβλέπεται το όριο φοίτησης ν+2 για τις σχολές τεταρτοετούς φοίτησης και ν+3 για όσες απαιτούν περισσότερα έτη σπουδών, το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα τις μαζικές διαγραφές φοιτητών. Είναι ένα ξεκάθαρο εκδικητικό μέτρο που έρχεται να κουμπώσει στους ήδη εντατικοποιημένους ρυθμούς φοίτησης, με όρια δήλωσης, αλυσίδες μαθημάτων και έχει ως στόχο να πειθαρχήσει τους φοιτητές και να μετατρέψει το πανεπιστήμιο  σε εκκολαπτήριο αποφοίτων – εργαζομένων που θα είναι παραγωγικοί για τη διασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής κερδοφορίας των αφεντικών και υποταγμένοι στις προσταγές και τις ορέξεις τους. Στην πραγματικότητα τιμωρείται μέσω διαγραφών όποιος φοιτητής  δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στους όλο και πιο εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών, τιμωρείται  όποιος φοιτητής σε αυτή την ταξικά διαρθρωμένη κοινωνία έτυχε να ανήκει στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και δεν μπορεί να καλύψει το όλο και μεγαλύτερο κόστος φοίτησης. Τιμωρείται όποιος φοιτητής θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμα του να ορίζει ο ίδιος τους ρυθμούς που θα σπουδάζει και τα χρόνια που θα χρειαστούν για να λάβει το πτυχίο του, από τη στιγμή που το ίδιο το σύστημα τους είναι αυτό που ωθεί πολλούς από μας στην εκβιαστική συνθήκη της μαύρης, ανασφάλιστης εργασίας για να βγάζουμε τα προς το ζην μας, έτσι ώστε να μπορούμε να σπουδάζουμε ταυτόχρονα.

Το νομοσχέδιο που τίθεται προς διαβούλευση έχει ως κεντρικό σημείο το ζήτημα της «ασφάλειας και προστασίας» των ΑΕΙ. Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει την ελεγχόμενη είσοδο στους χώρους των πανεπιστημίων, την επιτήρηση μέσω καμερών τόσο των εσωτερικών όσο και των εξωτερικών χώρων των ιδρυμάτων, την συγκρότηση «Επιτροπής Ασφάλειας και Προστασίας» και μια σειρά άλλων αντιδραστικών διατάξεων. Η ομάδα προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ) που συστήνεται, θα υπάγεται στην ΕΛ.ΑΣ και θα έχει ως κύριες αρμοδιότητες την πάταξη της «ανομίας και της παραβατικότητας» εντός των πανεπιστημίων καθώς και την εκτέλεση περιπολιών. Ταυτόχρονα, αναβαθμίζεται ο πειθαρχικός κώδικας που αφορά αξιόποινες πράξεις εντός των ιδρυμάτων (αντιγραφές, παρεμπόδιση της εύρυθμης λειτουργίας του ιδρύματος, χρήση εγκαταστάσεων χωρίς άδεια κ.α). Οι ποινές που προβλέπονται σε περίπτωση τέλεσης των παραπάνω πράξεων περιλαμβάνουν από απλή επίπληξη μέχρι απαγόρευση συμμετοχής στις εξεταστικές ακόμα και οριστική διαγραφή. Είναι φανερό ότι οι κυρίαρχοι επιδιώκουν τη μετατροπή του ανοικτού και δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου σε έναν κλειστό, φρουρούμενο χώρο στον οποίο κάθε δραστηριότητα που δεν σχετίζεται άμεσα με την ακαδημαϊκή λειτουργία θα ποινικοποιείται και θα απαγορέυεται.

Η ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, τα face control, η επιτήρηση και ο έλεγχος στις σχολές, οι πειθαρχικές διώξεις, η κατάργηση του ασύλου εκφράζουν τον απώτερο στόχο των κυρίαρχων που δεν είναι άλλος από τον αφοπλισμό, την ανοχύρωση και την οπισθοχώρηση του φοιτητικού κινήματος, έτσι ώστε να εξαπολύουν με τους καλύτερους δυνατούς όρους και συσχετισμούς τις επιθέσεις τους πάνω στα κεκτημένα και συμφέροντα μας. Επιδιώκουν τη διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου αποστειρωμένου από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης, τριβής και συζήτησης μεταξύ φοιτητών για τα προβλήματά τους. Ένα πανεπιστήμιο όπου ο ταξικός φοιτητικός συνδικαλισμός και κάθε απόπειρα οργάνωσης των συλλογικών αντιστάσεων όπως και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης των σχεδίων κράτους και κεφαλαίου θα είναι πλήρως εποπτευόμενη και ποινικοποιημένη. Η παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια και η αναβάθμιση των ποινών έχουν ως ξεκάθαρο στόχο το σπάσιμο φοιτητικών καταλήψεων, επιβάλλοντας μια συνθήκη όπου «ο νόμος και η τάξη βασιλεύει». Ο νόμος και η τάξη της αγοράς, της καπιταλιστικής κερδοφορίας, των πάσης φύσεως αυθαιρεσιών (καθηγητικών και μη), της πειθάρχησης, της εντατικοποίησης και του ελέγχου. Ορέγονται ένα πανεπιστήμιο πλήρως ευθυγραμμισμένο με τις απαιτήσεις του κράτους και του κεφαλαίου, ένα πανεπιστήμιο μεγαλύτερων ταξικών φραγμών, όπου η φοίτηση είναι προνόμιο των λίγων, εκλεκτών και εύπορων, με τις φοιτητικές παροχές να εξανεμίζονται  και τις βασικές ανάγκες για σίτιση, στέγαση και μετακίνηση να εμπορευματοποιούνται πλήρως.

Εμείς κόντρα σε αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα, κόντρα στην αποστείρωση των πανεπιστημίων και την απονεύρωση των αγώνων εντός και εκτός των σχολών, κόντρα στην ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και την καταστολή των διαδηλώσεων, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος και να πιάσουμε το νήμα της αντίστασης και του αγώνα. Από το Πολυτεχνείο του 73’, τις δυναμικές κινητοποιήσεις το 06’-07’ με το νόμο Γιαννάκου, και το ’11 με το νόμο Διαμαντοπούλου να θυμηθούμε ότι τίποτα δε μας χαρίστηκε, όλα κερδίζονται με αγώνες. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας , της εξατομίκευσης και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση. Να μετατρέψουμε τις σχολές σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες – στη βάση – καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον αυτόνομο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, υπερασπιζόμαστε με κάθε κόστος το άσυλο και τα υπόλοιπα ταξικά μας συμφέροντα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ
ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΚΑΜΙΑ  ΒΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ
ΚΑΜΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ – ΦΟΙΤΗΤΩΝ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ|TA ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

Το τελευταίο διάστημα, στην πόλη της Πάτρας, διάφοροι τοπικοί παράγοντες, επικεφαλής δημοτικών παρατάξεων, πρώην αντιδήμαρχοι κλπ, προβαίνουν επανειλλημένως σε δηλώσεις στον τοπικό τύπο, με κεντρικό θέμα την αξιοποίηση και άρα την εκκένωση της κατάληψης του παραρτήματος. Συγκεκριμένα πριν από λίγες μέρες, η δημοτική παράταξη ΣΠΙΡΑΛ προέβη σε διαδικτυακή εκδήλωση πάνω στο εν λόγω ζήτημα, ενώ ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης στον Δήμο, Γ. Αλεξόπουλος, ασκεί διαρκώς πιέσεις προς την δημοτική αρχή, στην οποία και ανήκει το ακίνητο, με στόχο την εκμετάλλευση του. Κεντρική θέση στην όλη συζήτηση για την «τύχη» του παραρτήματος κατέχει ο πρύτανης του πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστος Μπούρας. Από την πρώτη στιγμή που ανακινήθηκε το ζήτημα, ο Μπούρας ήταν θερμός υποστηρικτής της υλοποίησης της εκκένωσης του χώρου αυτού, συμμετείχε μάλιστα στην διαδικτυακή εκδήλωση και κατέθεσε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, το οποίο περιλαμβάνει την εκμετάλλευση του παραρτήματος από το πανεπιστήμιο και την μετατροπή του, από κέντρο αγώνα σε ένα σύγχρονο, αποστειρωμένο συνεδριακό χώρο, που θα περιλαμβάνει μουσειακό υλικό και χώρους εκδηλώσεων.

Τους λίγους μήνες που βρίσκεται στην ηγεσία του πανεπιστημίου, ο πρύτανης αντί να ασχοληθεί με τα ουσιαστικά προβλήματα των φοιτητών, αναλώνεται στο πως θα καταστείλει τους αγώνες τους και στο πώς θα επιτεθεί συνολικά στον κόσμο του αγώνα, ευθυγραμμιζόμενος πλήρως με τις επιταγές του κράτους και των κυρίαρχων. Πιο συγκεκριμένα, την στιγμή που οι φοιτητές αντιμετωπίζουν μια σειρά από σοβαρά προβλήματα, τα οποία επιδεινώνονται εν μέσω πανδημίας (κλειστές σχολές, ελλείψεις σε προσωπικό και σε μέτρα προστασίας, τραγικές συνθήκες διαβίωσης για τους εστιακούς φοιτητές, τηλεκπαίδευση κλπ), ο πρύτανης αδιαφορεί για όλα αυτά και επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην καταστολή, καθώς είναι από τους κύριους υπέρμαχους, τόσο της ίδρυσης πανεπιστημιακού αστυνομικού σώματος όσο και της εκκένωσης της κατάληψης του παραρτήματος.

Εμείς ως φοιτητές, που θεωρούμε τους εαυτούς κομμάτι των από τα κάτω, δεν μπορούμε παρά να καταγγείλουμε τις μεθοδεύσεις του πρύτανη ενάντια στον ιστορικό αυτό χώρο, που αποτελεί για εμάς, ένα κέντρο αγώνα, το βασικότερο σημείο αναφοράς για τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες των τελευταίων πενήντα ετών στην πόλη της Πάτρας. Από την εξέγερση των φοιτητών των Νοέμβρη του 73’, τις διαδηλώσεις μετά την δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, τους φοιτητικούς αγώνες της περιόδου 06’-07’, το ξέσπασμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 08’ μετά την κρατική δολοφονία του μαθητή Α. Γρηγορόπουλου, μέχρι τους αγώνες του σήμερα, το παράρτημα αποτελεί το εφαλτήριο των αγώνων, τον κοινό τόπο συνεύρεσης των φοιτητών, των εργατών και ευρύτερα των καταπιεσμένων. Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο χώρος αυτός δεν μπορεί να μετατραπεί σε ένα αποστειρωμένο μουσείο στα χέρια των κυρίαρχων, αλλά είναι αναγκαίο να παραμείνει το σημείο τριβής και πολιτικής ζύμωσης, καθενός και καθεμίας που θέλει να εκφράσει μια φωνή αντίστασης, να παραμείνει δηλαδή στα χέρια της αγωνιζόμενης κοινωνίας.

ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤ ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣ, ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΧΟΛΗ

ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΔΕΝ ΤΣΙΜΕΝΤΩΝΕΤΑΙ, ΔΕ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΑ

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΥΡΑ, ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ|Συγκέντωση Πέμπτη 17/12,12μ Πλ. Γεωργίου

ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει ένας διάλογος μεταξύ της κυβέρνησης και των πρυτανικών αρχών,κεντρική θέση στον οποίο κατέχει η πρόταση για την αναβάθμιση της καταστολής και του ελέγχου στα πανεπιστημιακά ιδρύματα μέσω της ίδρυσης ενός σώματος πανεπιστημιακής αστυνομίας, την υποχρεωτική επίδειξη φοιτητικής ταυτότητας και το face control για την είσοδο στο πανεπιστήμιο, την τοποθέτηση καμερών προκειμένου να παρακολουθούνται οι κινήσεις των φοιτητών αλλά και την αυστηροποίηση των ποινών για τα ‘’παραπτώματα’’ που θα προκύπτουν. Το κλίμα της συζήτησης αποτυπώνεται και στις δηλώσεις του πρύτανη του πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστου Μπούρα, ο οποίος αμέσως μετά τη σύσκεψη δήλωσε μεταξύ άλλων πως : «Δεν μπορώ παρά να υποστηρίξω, ότι είναι αναγκαία η δημιουργία ενός Ειδικού Σώματος Φύλαξης και Προστασίας, κατάλληλα εκπαιδευμένου στην αρμοδιότητα της Συγκλήτου χωρίς προανακριτικές αρμοδιότητες…»

Η συγκεκριμένη πρόταση της κυβέρνησης δεν έρχεται, φυσικά, να μας ξαφνιάσει καθώς αποτελεί άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα της κατασταλτικής επίθεσης που έχει εξαπολύσει το κράτος σε βάρος των φοιτητών και της κοινωνίας. Ήδη από το προηγούμενο καλοκαίρι, η κυβέρνηση, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το είχε αφήσει η προηγούμενη κρατική διαχείρηση του ΣΥΡΙΖΑ, προέβη στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και δήλωνε θριαμβευτικά ότι άνοιγε τον δρόμο για την «πάταξη της ανομίας και της παραβατικότητας» και εντός των πανεπιστημιακών χώρων, ενώ στη συνέχεια διέταζε την εισβολή των μπάτσων στην ΑΣΟΕΕ προκειμένου να χτυπήσουν τους φοιτητές που αγωνίζονταν. Σημαντικό ιδεολογικό όπλο σε αυτή την προσπάθεια παρανομοποίησης των φοιτητών και των αγωνιστών παίζει η διάχυση της «θεωρίας των δυο άκρων», η οποία ταυτίζει τον κόσμο του αγώνα και όσους παλεύουν για έναν κόσμο ελευθερίας και ισότητας με τους φασίστες που, λειτουργώντας ως το μακρύ χέρι του κράτους και των αφεντικών, εχθρεύονται κάθε έννοια ελευθερίας και ισότητας. Ωστόσο, η κατασταλτική επιχείρηση του κράτους μέσω του δόγματος «Νόμος και Τάξη» δεν περιορίζεται στους φοιτητές αλλά εξαπλώνεται σε όλο το κοινωνικό σώμα. Μόνο τον τελευταίο χρόνο, τα πεπραγμένα της κυβέρνησης περιλαμβάνουν την κατάργηση του ασύλου, την ψήφιση του αντιεκπαιδευτικού νομοσχεδίου που αφορά όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης, την απαγόρευση των διαδηλώσεων και της απεργίας, την εκκένωση καταλήψεων και το χτύπημα όσων αγωνίζονται, από φοιτητές και μαθητές μέχρι εκπαιδευτικούς, γιατρούς και κάθε εργαζόμενο.

Δεν μπορούμε να μην κάνουμε αναφορά και στη συγκυρία μέσα στην οποία έρχεται στο προσκήνιο η πρόταση για την πανεπιστημιακή αστυνομία. Από την αρχή της φετινής χρονιάς, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση η οποία έχει προκαλέσει τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη. Σε όλη αυτή την περίοδο της πανδημίας αντί το κράτος να στοχεύσει στην αντιμετώπιση της και την προστασία της κοινωνίας (ενίσχυση του ΕΣΥ, πρόσληψη ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, μαζικά τεστ) χρησιμοποίησε  την υγειονομική κρίση προκείμενου να εδραιώσει περαιτέρω την κυριαρχία του και να επιτεθεί στους από τα κάτω με μια σειρά από αντικοινωνικά νομοσχέδια (εκπαίδευση, περιβάλλον, εργασιακά, διαδηλώσεις) και πρακτικές (όπως οι εκκενώσεις καταλήψεων και η ένταση του εγκλεισμού των προσφύγων και των μεταναστών). Η καθιέρωση της τηλεκπαίδευσης στα πανεπιστήμια κατά την περίοδο αυτή είναι ξεκάθαρο ότι έχει περισσότερο κατασταλτικό παρά υγειονομικό χαρακτήρα, καθώς με τον τρόπο αυτό οι φοιτητές δεν έχουν τη δυνατότητα να βρεθούν από κοντά, να συζητήσουν και να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις για την υπεράσπιση των ζωών και των αναγκών τους.

Η ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας και οι υπόλοιπες προτάσεις που συζητήθηκαν στην σύνοδο των πρυτάνεων, η κατάργηση του ασύλου, το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο και η καθιέρωση της τηλεκπαίδευσης εκφράζουν όλα τον απώτερο στόχο των κυρίαρχων που δεν είναι άλλος από τον αφοπλισμό, την ανοχύρωση και την οπισθοχώρηση του φοιτητικού κινήματος, έτσι ώστε να εξαπολύουν με τους καλύτερους δυνατούς όρους και συσχετισμούς τις επιθέσεις τους πάνω στα κεκτημένα και συμφέροντα μας. Επιδιώκουν τη διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου αποστειρωμένου από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης, τριβής και συζήτησης μεταξύ φοιτητών για τα προβλήματά τους. Ένα πανεπιστήμιο όπου ο ταξικός φοιτητικός συνδικαλισμός και κάθε απόπειρα οργάνωσης των συλλογικών αντιστάσεων όπως και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης των σχεδίων κράτους και κεφαλαίου θα είναι πλήρως εποπτευόμενη και ποινικοποιημένη. Η παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια έχει ως ξεκάθαρο στόχο το σπάσιμο φοιτητικών καταλήψεων (ή οποιονδήποτε άλλων μορφών αγώνα), επιβάλλοντας μια συνθήκη όπου «ο νόμος και η τάξη βασιλεύει». Ο νόμος και η τάξη της αγοράς, της καπιταλιστικής κερδοφορίας, των πάσης φύσεως αυθαιρεσιών (καθηγητικών και μη), της πειθάρχησης, της εντατικοποίησης και του ελέγχου. Ορέγονται ένα πανεπιστήμιο πλήρως ευθυγραμμισμένο με τις απαιτήσεις του κράτους και του κεφαλαίου, ένα πανεπιστήμιο μεγαλύτερων ταξικών φραγμών, όπου η φοίτηση είναι προνόμιο των λίγων, εκλεκτών και εύπορων, με τις φοιτητικές παροχές να εξανεμίζονται  και τις βασικές ανάγκες για σίτιση, στέγαση και μετακίνηση να εμπορευματοποιούνται πλήρως.

Εμείς, κόντρα στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων και το δυστοπικό μέλλον που ετοιμάζουν τόσο  για μας, όσο και για τα ευρύτερα κομμάτια της εκμεταλλευόμενης τάξης έχουμε να αντιτάξουμε τη δύναμη που πηγάζει από τη συλλογικοποίηση και τον αγώνα. Βασικό εχέγγυο για την επανεκκίνηση του κινήματος και την συνολική αναμέτρηση με όσα έρχονται είναι η οριζόντια οργάνωση των αγώνων στη βάση των κοινών υλικών μας συμφερόντων, αναγκών και επιθυμιών. Είναι η μαχητική υπεράσπιση και περιφρούρηση των κεκτημένων μας που βλέπουμε μουδιασμένοι να μας παίρνουν ένα – ένα. Είναι η οικειοποίηση και μετατροπή των πανεπιστημιακών χώρων σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες –στη βάση –  καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον αυτόνομο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, υπερασπιζόμαστε με κάθε κόστος το άσυλο και τα υπόλοιπα ταξικά μας συμφέροντα.  Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας , της εξατομίκευσης και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση.

ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΧΟΛΗ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

12 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ Α.ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ -ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ




12 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ Α.ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Στις 6 Δεκέμβρη του 2008, ο δεκαπεντάχρονος μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, δολοφονείται στα Εξάρχεια, από τα χέρια των ειδικών φρουρών της αστυνομίας, Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη. Η συγκεκριμένη δολοφονία, που ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά κρατικών δολοφονιών (Κουμής, Κανελλοπούλου, Καλτεζάς κ.α), αποτέλεσε το εφαλτήριο για το ξέσπασμα της μεγαλειώδους κοινωνικής εξέγερσης εκείνου του Δεκέμβρη. Από το ίδιο κιόλας βράδυ της δολοφονίας, χιλιάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι και πλήθος αγωνιστών, ξεχύθηκαν στους δρόμους όλων, σχεδόν, των πόλεων της χώρας. Η εξέγερση που εκτυλίχθηκε τις επόμενες ημέρες περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων και άλλων δημοσίων κτιρίων, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, συνεχόμενες διαδηλώσεις, συνελεύσεις αλλα και την ανάπτυξη πλήθους δομών αυτοοργάνωσης των από τα κάτω.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, είχε μεν ως αφορμή την δολοφονία του 15χρονου μαθητή, ωστόσο ήταν το αποτέλεσμα της συσσωρευμένης κοινωνικής οργής εξαιτίας της χρόνιας καταπίεσης της κοινωνικής πλειοψηφίας από το κράτος και το κεφάλαιο, της χρόνιας επίθεσης των κυρίαρχων απέναντι στις ελευθερίες και τα κεκτημένα των από τα κάτω. Βασικά στοιχεία της εξέγερσης αυτής αποτελούσαν ο αυθόρμητος, μαζικός και ακηδεμόνευτος χαρακτήρας της, καθώς δεν κατευθυνόταν από κανέναν κομματικό φορέα, αλλά αντίθετα στηριζόταν στην αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη των καταπιεσμένων. Παράλληλα, ο Δεκέμβρης του ’08 αποτέλεσε την βάση για την ενδυνάμωση του κινήματος που έλαβε χώρα τα αμέσως επόμενα χρόνια, ενώ ταυτόχρονα έσπασε μια και καλή την κρατική και καπιταλιστική κανονικότητα. Έτριξε γέρα τα θεμέλια της εξουσιαστικής βαρβαρότητας, που διέλυσε τον μύθο της κοινωνικής ειρήνης και της επίπλαστης ευημερίας. Τέλος, τόσο για εμάς, όσο και για χιλιάδες άλλους ανθρώπους αποτελεί μια ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα. Μια ημέρα που ανέδειξε ότι ο μοναδικός τρόπος για να περάσουμε στην αντεπίθεση και να απαντήσουμε στην επίθεση που δεχόμαστε είναι ο ανειρήνευτος και συλλογικός αγώνας, η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη, η διεκδίκηση, η αντίσταση, η ρήξη και η σύγκρουση.

Η φετινή 6η Δεκέμβρη, λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο σοβαρής υγειονομικής κρίσης, μια περίοδο που έχουν  επιβληθεί από την εξουσία σκληρά μέτρα πειθάρχησης, ελέγχου και καταστολής, με πρόφαση την αντιμετώπισης της πανδημίας του Covid-19. Είναι φανερό ότι από την αρχή το κράτος έχει διαχειριστεί με εγκληματικό τρόπο την πανδημία, καθώς αντί να στοχεύσει στην αντιμετώπιση της και την προστασία της κοινωνίας (ενίσχυση του ΕΣΥ, πρόσληψη ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, μαζικά τεστ), δεν έχει λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε σημείο να μετράμε εκατοντάδες νεκρούς την ημέρα και να γίνεται διαλογή ασθενών στα νοσοκομεία. Βασικός υπαίτιος για όλους αυτούς τους θανάτους είναι το ίδιο το κράτος, το οποίο σαν να μην έφτανε αυτό, χρησιμοποιεί την υγειονομική κρίση προκείμενου να εδραιώσει περαιτέρω την κυριαρχία του και να επιτεθεί στους από τα κάτω με μια σειρά από αντικοινωνικά νομοσχέδια (εκπαίδευση, περιβάλλον, εργασιακά, διαδηλώσεις) και πρακτικές (όπως οι εκκενώσεις καταλήψεων και η ένταση του  εγκλεισμόύ των προσφύγων και των μεταναστών).

Το τελευταίο διάστημα, περισσότερο από ποτέ, τα παραπάνω γίνονται ακόμα πιο εμφανή. Πιο συγκεκριμένα, την περίοδο του λοκ-νταουν, το κράτος έχει θέσει ως πρωταρχικό στόχο το τσάκισμα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει κάθε φωνή αντίστασης, διεκδίκησης, ανυπακοής και αμφισβήτησης. Η πλειοψηφία των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, των διαδηλώσεων και των συγκεντρώσεων που έχουν επιχειρηθεί να λάβουν χώρα αυτό το διάστημα, έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με το κατασταλτικό όργιο από την πλευρά της αστυνομίας, με εκατοντάδες προσαγωγές, συλλήψεις και ξυλοδαρμούς. Αυτός ο κατασταλτικός και αντικοινωνικός σχεδιασμός, έγινε ακόμα πιο φανερός στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε το κράτος τις διαδηλώσεις της 17ης  Νοέμβρη αλλά και στις εξαγγελίες της κυβέρνησης εν όψει των διαδηλώσεων της 6ης Δεκέμβρη. Η ειδική διαχείρηση που επιλέγει το κράτος για τις δυο αυτές ημερομηνίες, αποτυπώνει την σημασία τους και τον φόβο των κυρίαρχων γι αυτές, καθώς γνωρίζουν πως οι εξεγέρσεις είναι μια διαρκής υπενθύμιση πως τίποτα δεν χαρίστηκε από καμία εξουσία, αλλά τα πάντα κερδήθηκαν με τους αγώνες.

Κεντρική θέση στην γενικότερη επίθεση των κυρίαρχων απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, κατέχει η επίθεση σε βάρος των φοιτητών και η κατάσταση που διαμορφώνεται στα πανεπιστήμια. Η πρόταση για ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, η κατάργηση του ασύλου, το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο και η καθιέρωση της τηλεκπαίδευσης εκφράζουν όλα τον απώτερο στόχο των κυρίαρχων που δεν είναι άλλος από τον αφοπλισμό, την ανοχύρωση και την οπισθοχώρηση του φοιτητικού κινήματος, έτσι ώστε να εξαπολύουν με τους καλύτερους δυνατούς όρους και συσχετισμούς τις επιθέσεις τους πάνω στα κεκτημένα και τα συμφέροντα μας. Επιδιώκουν ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης, τριβής και συζήτησης μεταξύ φοιτητών για τα προβλήματά τους. Ένα πανεπιστήμιο όπου ο ταξικός-φοιτητικός συνδικαλισμός και κάθε απόπειρα οργάνωσης των συλλογικών αντιστάσεων όπως και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης των σχεδίων κράτους και κεφαλαίου θα είναι πλήρως εποπτευόμενη και ποινικοποιημένη. Ορέγονται ένα πανεπιστήμιο πλήρως ευθυγραμμισμένο με τις απαιτήσεις του κράτους και του κεφαλαίου, ένα πανεπιστήμιο μεγαλύτερων ταξικών φραγμών, όπου η φοίτηση είναι προνόμιο των λίγων, εκλεκτών και εύπορων, με τις φοιτητικές παροχές να εξανεμίζονται  και τις βασικές ανάγκες για σίτιση, στέγαση και μετακίνηση να εμπορευματοποιούνται πλήρως.

Εμείς από τη μεριά μας, κόντρα στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων και το δυστοπικό μέλλον που ετοιμάζουν τόσο  για μας, όσο και για τα ευρύτερα κομμάτια της εκμεταλλευόμενης τάξης έχουμε να αντιτάξουμε τη δύναμη που πηγάζει από τη συλλογικοποίηση και τον αγώνα. Μέσα στις συνθήκες της συνολικής κρίσης που βιώνουμε, κόντρα στις κρατικές απαγορεύσεις και την αστυνομική τρομοκρατία,  να υπερασπιστούμε τη μνήμη, τους νεκρούς μας και τους αγώνες μας. Να δημιουργήσουμε εστίες αντίστασης και αγώνα εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Η 6η Δεκέμβρη δεν αποτελεί για εμάς απλά μια ημέρα μνήμης, αλλα μας υπενθυμίζει τα όσα μπορούμε να πετύχουμε αν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, αν οργανωθούμε οριζόντια στη βάση των κοινών υλικών-ταξικών μας συμφερόντων, αναγκών και επιθυμιών. Δώδεκα χρόνια μετά το ξέσπασμα την μεγαλύτερης κοινωνικής εξέγερσης των τελευταίων δεκαετιών, να πιάσουμε ξανά το νήμα του αγώνα, της αντίστασης και της διεκδίκησης.

12 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ Α. ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΝΟΙΚΤΟΙ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΗΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ, Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 6ης ΔΕΚΕΜΒΡΗ, ΣΤΙΣ 12 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ

Ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών