Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος

Την Δευτέρα 8/4 στις 15:00  θα πραγματοποιηθεί σύγκλητος στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου με θέμα την συγχώνευση του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας με το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Μετά την επίθεση στα ΤΕΙ Δυτικής Αττικής και την δρομολογημένη προσπάθεια συγχώνευσης τμημάτων  των ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, την προσπάθεια κλεισίματος του τμήματος Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων στο Αγρίνιο και την ίδρυση στη θέση του σχολής Γεωπονικών Επιστημών και την απόπειρα ένταξης τμημάτων ΤΕΙ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο , έρχεται η ξαφνική προσπάθεια συγχώνευσης των ΤΕΙ – ΑΕΙ στην περιοχή της Αχαΐας, ώστε να κλείσει ο κύκλος συνδιαλλαγών (ίδρυση Νομικής Πάτρας) μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και των πρυτανικών αρχών.

Γινόμαστε μάρτυρες της υλοποίησης από μεριάς κράτους και κεφαλαίου μιας έντονης και συνολικής αναδιάρθρωσης στην  τριτοβάθμια εκπαίδευση(αλλά και συνολικά), σύμφωνα με την κατεύθυνση του νόμου Γαβρόγλου. Επιγραμματικά ο νόμος αυτός πέρα από την συγχώνευση-κατάργηση τμημάτων των ΤΕΙ, περιλαμβάνει την κατοχύρωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, το άνοιγμα του δρόμου προς την καταστολή με το χαρακτηρισμό του ασύλου ως ‘’ακαδημαϊκού’’, τη δημιουργία ‘’διετών κύκλων σπουδών’’ και τη θέσπιση του οικονομικού αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων.

Μερικές από τις κομβικές αλλαγές είναι οι συγχωνεύσεις και τα λουκέτα σε μια σειρά από σχολές. Ως αφορμή παρουσιάζεται η υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, ενώ ο πραγματικός στόχος είναι εναρμόνισή τους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ακόμη κι αν η χρηματοδότηση προς το ίδρυμα αυξηθεί, η αύξηση του συνολικού προσωπικού του Πανεπιστημίου και του αριθμού των τμημάτων που θα διεκδικούν θέσεις μελών ΔΕΠ, ΕΔΙΠ κ.τ.λ., θα έχει ως αποτέλεσμα τα ήδη υπάρχοντα τμήματα να παραμείνουν υποστελεχομένα τα επόμενα χρόνια και να οδηγηθούν σε κλείσιμο ή συγχώνευση, ή να στελεχωθούν από τους πρώην καθηγητές των ΤΕΙ, απλώς για να γεμίσουν οι κενές θέσεις διδασκόντων, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην καλυφθούν οι ανάγκες του κάθε τμήματος, αλλά αντίθετα να αλλοιωθεί και ο έως τώρα χαρακτήρας τους.

Οι αποδοτικές σχολές ,σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς, θα ‘’επιβραβεύονται’’ με τις αντίστοιχες χρηματικές απολαβές από επίδοξους εξωτερικούς επενδυτές, ενώ οι μη αποδοτικές θα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους με την απειλή της συγχώνευσης – κατάργησης τους.

Παράλληλα οι συγχωνεύσεις τμημάτων αποσκοπούν στη διαμόρφωση αποφοίτων πολλών ‘’ταχυτήτων’’, στην ενίσχυση της εξειδίκευσης των αντικειμένων,  τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων  και την αποσύνδεση τους από τα πτυχία. Διαμορφώνεται λοιπόν μια συνθήκη όπου το πτυχίο δε θα είναι παρά ένας ατομικός φάκελος προσόντων που δε θα μας διασφαλίζει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, θα κλιθούμε να πάρουμε μέρος σε ένα σκληρό κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων μέσω σεμιναρίων και μεταπτυχιακών επί πληρωμής, και άλλων προγραμμάτων επιμόρφωσης. Σφυρηλατείται λοιπόν ένα μοντέλου αποφοίτου εξειδικευμένου, φτηνού και αναλώσιμου που την αυριανή μέρα θα διαπραγματεύεται ατομικά και με χείριστους όρους την εργασιακή του δύναμη, με βάση τα χαρτιά και τις πιστοποιήσεις που θα χει στην κατοχή του.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, την απογοήτευση και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χθες και του σήμερα και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας κα ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε από κοινού οι φοιτητικοί σύλλογοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ  ενάντια στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των τμημάτων. Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

Καλούμε όλους/ες τους φοιτητές/ριες σε συγκέντρωση στις 14.30 στην πρυτανεία, εν όψει της συνεδρίασης της Συγκλήτου που έχει οριστεί την Δευτέρα 8/4 στις 15:00, για να εμποδίσουμε την πραγματοποίηση αυτής και κάθε σχεδίου συγχώνευσης !

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ AEI–TEI

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

 

 

Advertisements

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΜΟΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

εκλογες

Σε ποιόν να πουληθώ; Ποιο θηρίο να λατρέψω; Ποιες καρδιές να συντρίψω;
Ποια ψέματα να πω;
Σε ποιο αίμα να βουτήξω;
Καλύτερα να μην μπλέξεις με την εξουσία.

-Αρθούρος Ρεμπώ

 

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο προαύλιος χώρος και το εσωτερικό των εκλογικών κέντρων – πανεπιστημίων ανά την ελληνική επικράτεια θα στολιστεί στα χρώματα των φοιτητικών παρατάξεων για την διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών και την ανάδειξη νέων Διοικητικών Συμβουλίων στα τμήματα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Πριν από την τελική αυτή αναμέτρηση, ακολουθεί μία πολυήμερη προεκλογική εκστρατεία από τις φοιτητικές δυνάμεις των σχολών με πολιτικό υλικό (προεκλογικές αφίσες, κείμενα, πανό) και παρεμβάσεις, ζητώντας την ψήφο από κάθε φοιτητή/ρια ούτως ώστε να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες έδρες στα Δ.Σ.

Τέτοιου τύπου ‘’δημοκρατικοί’’ θεσμοί στην ουσία προωθούν ένα αναθετικό και κάθετο μοντέλο διαχείρισης των προβλημάτων και της ίδιας μας της ζωής. Παρά την ψεύτικη και επιφανειακή επίγευση συμμετοχής των φοιτητών στην πολιτική ζωή, που αφήνουν οι εκλογές, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας θεσμός διαμεσολάβησης και εκτόνωσης, που εκτρέπει τους φοιτητές από το τερέν των αντιστάσεων και των αγώνων, εκτοπίζοντας τους σε ένα πεδίο που δεν έχουν οι ίδιοι κάποιον ουσιαστικό ρόλο. Παράλληλα, το συγκεκριμένο μοντέλο διαχείρισης εξοικειώνει τους φοιτητές με την έννοια του κοινοβουλευτισμού, γεννά αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων μέσω της αντιπροσώπευσης από τα Δ.Σ., μειώνει τους σφυγμούς της αυτενέργειας και της αδιαμεσολάβητης δράσης, καλλιεργεί την αντίληψη της εναπόθεσης των φοιτητικών και ταξικών αγώνων στα χέρια λίγων και ‘’ειδικών’’, αποπροσανατολίζει τους φοιτητές από τη  μόνη πηγή δύναμης τους, που δε βρίσκεται παρά στην ίδια τους τη συλλογική και καθημερινή δράση μέσα και έξω από τις σχολές. Εκείνη τη δράση που εμπλουτίζει τις εμπειρίες των αγώνων τους, διαμορφώνει την ταξική τους συνείδηση, καλλιεργεί τις αξίες της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα, τους μετατρέπει σε ενεργά υποκείμενα της ιστορίας και όχι σε παθητικούς αποδέκτες των καταστάσεων, διασφαλίζει τους καλύτερους δυνατούς συσχετισμούς τους απέναντι στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου και τους δίνει τη δυνατότητα να κατανοήσουν ότι η αλλαγή της θέσης τους και των συνθηκών υπό τις οποίες ζουν είναι υπόθεση δική τους.

Αν θέλουμε λοιπόν να ξεπεράσουμε τέτοιου τύπου δομές ανάθεσης και αφομοίωσης, τότε το μόνο που μένει να κάνουμε είναι το να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στη μαζικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση των γενικών συνελεύσεων, την ενίσχυση πρωτοβουλιών αγώνα που συγκροτούνται από φοιτητές και εργαζόμενους μέσα και έξω από το χώρο του πανεπιστημίου, να αναδείξουμε, να στηρίξουμε, να κλιμακώσουμε και να συνδέσουμε κάθε επιμέρους φοιτητική – ταξική άρνηση που διαταράσσει την ομαλότητα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και αμφισβητεί το θεσμικό τους ρόλο. Γιατί η μόνη αληθινή και αποφασιστική μάχη στην οποία μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας και θέλουμε να αναδείξουμε με τις δυνάμεις μας βρίσκεται στους δρόμους του αγώνα. Με όπλο μας τις καταλήψεις και τις γενικές απεργίες διαρκείας, τους κοινούς – συλλογικούς – οριζόντιους αγώνες μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων, τις ρήξεις στους δρόμους, τα αμφιθέατρα, τις σχολές και τους χώρους δουλειάς με τους εκφραστές του κεφαλαίου και τις αντιδραστικές δυνάμεις, να πορευτούμε προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός ισχυρού και επικίνδυνου αντίπαλου δέους απέναντι στον κόσμο της κυριαρχίας. Διότι για μας οποιαδήποτε θεσμική και αφομοιωτική διαδικασία δεν ανατρέπεται ούτε με απολίτικες και μοιρολατρικές λογικές που προωθούν την απονέκρωση και αποστείρωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε ίχνος πολιτικής ζύμωσης μεταξύ των φοιτητών, αλλά ούτε και με ελιτίστικες αντιλήψεις που αρκούνται σε ένα επετειακό αντιεκλογικό ‘’ακτιβισμό’’ της μιας μέρας.

Σε πείσμα του χρεοκοπημένου διαταξικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που καλλιεργεί την ανάθεση και την ηττοπάθεια στους φοιτητικούς συλλόγους, που αναλώνεται σε ευκαιριακούς ελιγμούς και τακτικές διαπραγμάτευσης, συνδιαχείρισης και συνδιοίκησης (καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στις αποφάσεις) με ανώτατα διοικητικά ακαδημαϊκά  όργανα που εφαρμόζουν την επίθεση πάνω στα κεκτημένα μας, να αντιτάξουμε τον ταξικό, αυτόνομο και μαχητικό συνδικαλισμό που δεν περιχαρακώνεται γύρω από λογικές άμυνας και νομιμοφροσύνης. Που δεν αναθέτει τα προβλήματα μας σε μια ‘’πεφωτισμένη’’ κομματική πρωτοπορία (η οποία λειτουργεί χωρίς τη συνεισφορά μας και για λογαριασμό μας),που δεν ρίχνει τον πήχη των διεκδικήσεων μας συμβιβαζόμενη με ‘’ψίχουλα’’ και στείρα συντεχνιακά αιτήματα, που δεν λειτουργεί πυροσβεστικά σε συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού αλλά περνά σε θέση επίθεσης και διεκδικεί τα ταξικά συμφέροντα των φοιτητών, όχι σε ένα αόριστο μέλλον, αλλά εδώ και τώρα.

Ειδικά σε μια περίοδο όπου η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση αποκτά «σάρκα και όστα», επιχειρώντας να δυσχεράνει ακόμα περισσότερο τους όρους φοίτησης μας και το εργασιακό καθεστώς εκμετάλλευσης, όπου απειλείται κάθε έννοια κεκτημένου που κατακτήθηκε με αγώνες, καλούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε οριζόντια – αντιθεσμικά- μαχητικά. Από την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της λέσχης του πανεπιστημίου και την κατάργηση του ασύλου (μέσω της θεσμοθέτησης της από το πόρισμα Παρασκευόπουλου), μέχρι τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και τη δημιουργία διετών προγραμμάτων σπουδών( νόμος Γαβρόγλου), οι αντιστάσεις και οι αγώνες μας ενάντια σ όλα αυτά θα πρέπει να δοθούν αυτοοργανωμένα και συνολικά.

Αναγνωρίζοντας ως κυρίαρχο όργανο λήψης αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου τις γενικές συνελεύσεις κάθε τμήματος, προσβλέπουμε στην ανατροπή κάθε Διοικητικού Συμβουλίου και οποιασδήποτε άλλης κάθετης δομής που λαμβάνει αποφάσεις για τους φοιτητές χωρίς την παρουσία και την συνεισφορά των ίδιων. Παλεύουμε για φοιτητικούς συλλόγους με ταξικό προσανατολισμό, που θα απομονώνουν και θα βάζουν στο στόχαστρο τις  αντιδραστικές φοιτητικές δυνάμεις που εκφράζουν τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Συλλόγους που δεν θα μιλάνε γενικά και αόριστα για ενιαία φοιτητικά συμφέροντα και δικαιώματα συντεχνιακού χαρακτήρα, αλλά θα στρατεύονται με τον κόσμο της εργασίας και της πληττόμενης κοινωνικής βάσης και θα προσβλέπουν στη σύνδεση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Ορμώμενοι από την ελευθεριακή αρχή ότι η απελευθέρωση της τάξης μας ή θα είναι έργο της ίδιας ή δε θα υπάρξει ποτέ, κινούμαστε προς την κατεύθυνση της ανατροπής κάθε εγκάθετης κομματικής καρέκλας, για την εγκαθίδρυση οριζόντιων, αντιιεραρχικών, ταξικών και συλλογικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων και αγώνα. Γιατί η κατάργηση των φοιτητικών εκλογών, των Δ.Σ και οποιουδήποτε άλλου ιεραρχικού θεσμού είναι υπόθεση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ- ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

ΟΥΤΕ ΑΝΑΘΕΣΗ-ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ – ΤΑΞΙΚΟ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ

                                   Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Ένα οφειλόμενο σχόλιο, για μια κατάπτυστη ανακοίνωση

Την Πέμπτη 21/3 σε τρεις διαφορετικούς χώρους του Πανεπιστημίου ομάδα ατόμων προξένησε υλικοτεχνικές ζημιές, ξήλωσε πίνακες ανακοινώσεων (κυρίως αριστερών δυνάμεων) και κατέστρεψε έντυπο υλικό. Την επόμενη μέρα, η γνωστή συστημική παράταξη της ΔΑΠ, μέσω της ανακοίνωσής της, ξέρασε ολόκληρο το αντιδραστικό της αφήγημα σχετικά με το πανεπιστήμιο και τους αγώνες που αναπτύσσονται μέσα σε αυτό. Αφού πρώτα κατήγγειλε το άσυλο, στοχοποίησε-συκοφάντησε το φοιτητικό κίνημα (αλλά και ευρύτερα κομμάτια του κοινωνικού-ταξικού κινήματος) που μάχεται για την υπεράσπισή του, στη συνέχεια παρουσίασε τις γνώστες-κατάπτυστες θέσεις της για τα πάγια ζητήματα που αφορούν το φοιτητικό σώμα (κατάργηση ασύλου, ιδιωτική φύλαξη, αστυνόμευση των παν/μιακών χώρων).

Μέσα από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση (την ώρα που βρισκόμαστε και σε προεκλογική περίοδο) η ΔΑΠ επιδιώκει την επιδείνωση της ήδη ασφυκτικής πραγματικότητας που περιλαμβάνει την αποστείρωση των πανεπιστημίων, την αποξένωση τους από κάθε λογική αγώνα και την πειθάρχηση των φοιτητών. Παράλληλα, ανοίγει το δρόμο για την καταστολή και την ποινικοποίηση των φοιτητικών και ευρύτερων κοινωνικών-ταξικών αγώνων καθιστώντας τους εποπτεύσιμους και εν δυνάμει ποινικοποιήσιμους. Συγκεκριμένα, ιδιαίτερα μετά το πόρισμα Παρασκευόπουλου, οι αφισοκολλήσεις και οι μαζικές παραστάσεις, οι καταλήψεις και όλες οι πολιτικές πράξεις παρέμβασης, ανυπακοής και αντίστασης εντός του πανεπιστημίου μπορούν να θεωρηθούν ποινικά αδικήματα. Τέτοιου είδους αντιστάσεις (καταλήψεις σχολών, παρέμβαση στη σύγκλητο, άνοιγμα της πλέον ιδιωτικοποιημένης σίτισης) αναζωπυρώνονται σήμερα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (Νόμος Γαβρόγλου, συγχωνεύσεις, ιδιωτικοποίηση σίτισης, πόρισμα Παρασκευόπουλου) και της επίθεσης που δεχόμαστε πάνω στα κεκτημένα και τις ανάγκες μας.

Είναι αξιοπερίεργο, πως ήρθε και έδεσε, το γεγονός αυτό καθαυτό (και με δεδομένο ότι αυτή την περίοδο πραγματοποιούνται αρκετές κινητοποιήσεις από φοιτητικούς συλλόγους) με την άμεση «καταγγελία» της ΔΑΠ εν μέσω προεκλογικής περιόδου…

Ως ελευθεριακό σχήμα, κομμάτι του φοιτητικού κινήματος και των ευρύτερων κοινωνικών-ταξικών αγώνων, με έδρα το πανεπιστήμιο, έχουμε να δηλώσουμε πως δεν βρίσκονται στο στόχαστρο της πάλης μας οι πίνακες ανακοινώσεων, τα πανό και το έντυπο υλικό των αριστερών συνδικαλιστικών δυνάμεων. Με αυτούς που δεν έχουμε ανακωχή-και ούτε θα έχουμε ποτέ- είναι οι αντιδραστικές-συστημικές δυνάμεις που με κάθε τρόπο επιχειρούν να επιβάλλουν όλους τους κρατικούς σχεδιασμούς μέσα στο πανεπιστήμιο, χτυπώντας και συκοφαντώντας παράλληλα κάθε έννοια αντίστασης και αγώνα.

Υ.Γ. Κομμάτι της πολιτικής μας κουλτούρας και της ελευθεριακής – αγωνιστικής μας παράδοσης είναι το να αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη όλων των δράσεων μας εντός και εκτός πανεπιστημίου. Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν, για κάθε δεξιό θρασίμι που τολμά να επιδίδεται με ταλέντο στη συκοφαντία, έχουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι για κάθε μας πολιτική πράξη θα υπάρχει και μια ενυπόγραφη ανάλυση/τοποθέτηση που θα δοκιμάζεται και θα κρίνεται στη δημόσια σφαίρα.

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Όχι στην Συγχώνευση του Πανεπιστημίου Πατρών με το ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος

Την Τρίτη 19/3 στις 14:00  θα πραγματοποιηθεί σύγκλητος στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου με θέμα την συγχώνευση του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας με το Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Μετά την επίθεση στα ΤΕΙ Δυτικής Αττικής και την δρομολογημένη προσπάθεια συγχώνευσης τμημάτων  των ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, την προσπάθεια κλεισίματος του τμήματος Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων στο Αγρίνιο και την ίδρυση στη θέση του σχολής Γεωπονικών Επιστημών και την απόπειρα ένταξης τμημάτων ΤΕΙ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο , έρχεται η ξαφνική προσπάθεια συγχώνευσης των ΤΕΙ – ΑΕΙ στην περιοχή της Αχαΐας, ώστε να κλείσει ο κύκλος συνδιαλλαγών (ίδρυση Νομικής Πάτρας) μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και των πρυτανικών αρχών.

Γινόμαστε μάρτυρες της υλοποίησης από μεριάς κράτους και κεφαλαίου μιας έντονης και συνολικής αναδιάρθρωσης στην  τριτοβάθμια εκπαίδευση(αλλά και συνολικά), σύμφωνα με την κατεύθυνση του νόμου Γαβρόγλου. Επιγραμματικά ο νόμος αυτός πέρα από την συγχώνευση-κατάργηση τμημάτων των ΤΕΙ, περιλαμβάνει την κατοχύρωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, το άνοιγμα του δρόμου προς την καταστολή με το χαρακτηρισμό του ασύλου ως ‘’ακαδημαϊκού’’, τη δημιουργία ‘’διετών κύκλων σπουδών’’ και τη θέσπιση του οικονομικού αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων.

Μερικές από τις κομβικές αλλαγές είναι οι συγχωνεύσεις και τα λουκέτα σε μια σειρά από σχολές. Ως αφορμή παρουσιάζεται η υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, ενώ ο πραγματικός στόχος είναι εναρμόνισή τους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ακόμη κι αν η χρηματοδότηση προς το ίδρυμα αυξηθεί, η αύξηση του συνολικού προσωπικού του Πανεπιστημίου και του αριθμού των τμημάτων που θα διεκδικούν θέσεις μελών ΔΕΠ, ΕΔΙΠ κ.τ.λ., θα έχει ως αποτέλεσμα τα ήδη υπάρχοντα τμήματα να παραμείνουν υποστελεχομένα τα επόμενα χρόνια και να οδηγηθούν σε κλείσιμο ή συγχώνευση, ή να στελεχωθούν από τους πρώην καθηγητές των ΤΕΙ, απλώς για να γεμίσουν οι κενές θέσεις διδασκόντων, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην καλυφθούν οι ανάγκες του κάθε τμήματος, αλλά αντίθετα να αλλοιωθεί και ο έως τώρα χαρακτήρας τους.

Οι αποδοτικές σχολές ,σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς, θα ‘’επιβραβεύονται’’ με τις αντίστοιχες χρηματικές απολαβές από επίδοξους εξωτερικούς επενδυτές, ενώ οι μη αποδοτικές θα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους με την απειλή της συγχώνευσης – κατάργησης τους.

Παράλληλα οι συγχωνεύσεις τμημάτων αποσκοπούν στη διαμόρφωση αποφοίτων πολλών ‘’ταχυτήτων’’, στην ενίσχυση της εξειδίκευσης των αντικειμένων,  τον κατακερματισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων  και την αποσύνδεση τους από τα πτυχία. Διαμορφώνεται λοιπόν μια συνθήκη όπου το πτυχίο δε θα είναι παρά ένας ατομικός φάκελος προσόντων που δε θα μας διασφαλίζει απολύτως τίποτα. Αντιθέτως, θα κλιθούμε να πάρουμε μέρος σε ένα σκληρό κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων μέσω σεμιναρίων και μεταπτυχιακών επί πληρωμής, και άλλων προγραμμάτων επιμόρφωσης. Σφυρηλατείται λοιπόν ένα μοντέλου αποφοίτου εξειδικευμένου, φτηνού και αναλώσιμου που την αυριανή μέρα θα διαπραγματεύεται ατομικά και με χείριστους όρους την εργασιακή του δύναμη, με βάση τα χαρτιά και τις πιστοποιήσεις που θα χει στην κατοχή του.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, την απογοήτευση και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του χθες και του σήμερα και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας κα ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε από κοινού οι φοιτητικοί σύλλογοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ  ενάντια στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις των τμημάτων. Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

Καλούμε όλους/ες τους φοιτητές/ριες σε συγκέντρωση, εν όψει της συνεδρίασης της Συγκλήτου που έχει οριστεί την Τρίτη 19/3 στις 14:00, για να εμποδίσουμε την πραγματοποίηση αυτής και κάθε σχεδίου συγχώνευσης !

 

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ AEITEI

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ

50265663_2031177863629506_1370742154002956288_n

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΙΤΙΣΗΣ

ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΡΟΧΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Μέσα στα Χριστούγεννα, κατά τη συνηθισμένη διαδικασία αποφάσεων σε «νεκρό» χρόνο, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η όσο το δυνατόν μικρότερη εκδήλωση αντιστάσεων, παραδόθηκε εξ ολοκλήρου η σίτιση των φοιτητών σε εργολάβους. Το κράτος σε συνεργασία με το ΙΝΕΔΙΒΙΜ και τις πρυτανείες παραδίδουν τη σίτιση σε ιδιώτες σε μια σειρά από φοιτητικές λέσχες πανελλαδικά . Μέχρι την διενέργεια διαγωνισμού έτσι ώστε να αποφασιστεί ποια εταιρεία θα αναλάβει τη σίτιση, οι λέσχες θα λειτουργούν με απευθείας ανάθεση σε μια εταιρεία. Ανάθεση η οποία έχει ξεκινήσει από τις 8/1 και θα ανανεώνεται κάθε 2 μέρες.

Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, μέσα από μια σειρά ρυθμίσεων, μεθοδεύσεων και νομοσχεδίων, με τελευταίο το νόμο Γαβρόγλου, εντείνεται η επίθεση από το κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις πάνω σε όλα τα κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος. Συγκεκριμένα για τη σίτιση, ο νόμος Γαβρόγλου επιβαρύνει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις εστίες με τις εργολαβίες, καθώς ισχυροποιεί το καθεστώς του οικονομικού αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων.

Η ιδιωτικοποίηση της σίτισης στο Πανεπιστήμιο Πατρών αλλά και σε άλλα πανεπιστήμια (Θεσσαλονίκη, Ξάνθη) είναι ένα ακόμα χτύπημα πάνω στην ανάγκη μας για τη σίτιση. Ένα χτύπημα που δεν ήρθε κεραυνός εν αιθρία, αλλά αντίθετα αποτελεί ένα καλοσχεδιασμένο βήμα για την ολοκληρωτική απόσυρση του κράτους από τη φοιτητική μέριμνα που έχει ως αποτέλεσμα την ένταση των ταξικών φραγμών, τη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών και τη μετατροπή της φοιτητικής μέριμνας σε ανταποδοτική. Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις δηλαδή. Όλα τίθενται υπό αίρεση, από τα συγγράμματα και τις μετακινήσεις μέχρι τη σίτιση και τη στέγαση.

Η ιδιωτικοποίηση της λέσχης θα περιορίσει το ήδη χτυπημένο δικαίωμα στη σίτιση. Μέχρι στιγμής η λέσχη λειτουργούσε με επίδειξη ειδικής κάρτας εκδιδόμενης ανάλογα με το οικογενειακό εισόδημα ή με αγορά 20 κουπονιών που αντιστοιχούν για  20 γεύματα,10 για μεσημεριανό γεύμα και 10 για βραδινό, ενώ το καθεστώς ελεύθερης εισόδου κατά τη διάρκεια του πρωινού γεύματος επιχειρήθηκε να ανατραπεί με την απαίτηση επίδειξης της φοιτητικής κάρτας σίτισης. Ακόμα μετά το πέρας ν+2 χρόνων οι φοιτητές χάνουν το δικαίωμα για δωρεάν σίτιση, όπως και για στέγαση και μετακίνηση. Η ήδη υπάρχουσα συνθήκη μπορεί να επιβαρυνθεί με επιβολή αντιτίμου, με την επιβολή ακόμα πιο στενών κριτηρίων για την απόκτηση κάρτας, ενώ υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο η ποιότητα (είναι πάρα πολλά τα περιστατικά των δηλητηριάσεων σε άλλες ιδιωτικοποιημένες λέσχες) και η ποσότητα του φαγητού. Ακόμα, δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται η ένταση του ελέγχου από φύλακες στο ποιος μπαίνει, ποιος τρώει, αν έχει ή αν δεν έχει κάρτα.

Η επίθεση πάνω στις ανάγκες και τα δικαιώματα μας δεν είναι ξέχωρη από την επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στο πανεπιστήμιο. Η διαρκής υποβάθμιση των όρων φοίτησης και ζωής μας συμπληρώνει και συμπληρώνεται από την εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα. Οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η απλήρωτη εργασία, το καθεστώς επισφάλειας, η διαρκής απειλή της ανεργίας είναι κάποια από τα δεδομένα που συνθέτουν την ασφυκτική συνθήκη της εργασιακής ζούγκλας που επικρατεί. Πέρα από όλα τα παραπάνω, με την ιδιωτικοποίηση της λέσχης του Πανεπιστημίου Πατρών πολλοί εργαζόμενοι είναι πιθανόν να βρεθούν στο δρόμο από μια απόλυση. Μέχρι την διενέργεια διαγωνισμού έτσι ώστε να αποφασιστεί ποια εταιρεία θα αναλάβει την σίτιση, οι εργαζόμενοι θα εργάζονται με σύμβαση η οποία θα ανανεώνεται κάθε δύο μέρες. Οι διοικητικοί υπάλληλοι σε ανακοίνωση τους τονίζουν ότι 26 μόνιμοι εργαζόμενοι του Πανεπιστημίου κινδυνεύουν να απολυθούν.

Στον δικό μας κόσμο (των φοιτητών, των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, των ντόπιων, των μεταναστών και των προσφύγων) τον πραγματικό, της φτώχειας, του φόβου, της αγωνίας για το αύριο, της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, η σίτιση είναι βασική κοινωνική ανάγκη. Διαμορφώνεται λοιπόν μία νέα συνθήκη, η οποία την μετατρέπει εξ ολοκλήρου από ανάγκη σε εμπόρευμα.

Η επίθεση που δεχόμαστε καθημερινά από το κράτος και τους διάφορους αιμοδιψείς ιδιώτες μέσα στο πανεπιστήμιο μπορεί να αποκρουστεί μόνο από τους από τα κάτω οργανωμένους και μαχητικούς αγώνες. Για να ταραχθούν τα ήρεμα νερά της πανεπιστημιακής ομαλότητας, οφείλουμε να συνδέσουμε τις επί μέρους αντιστάσεις που αναπτύσσονται καθημερινά. Να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, της απογοήτευσης και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος, αλλά και από το περσινό παράδειγμα του αγώνα των εστιακών (κατάληψη ΙΝΕΔΙΒΙΜ, καταλήψεις σε πρυτανείες, καταλήψεις στις εστίες Ιωαννίνων, Ξάνθης, Θεσσαλονίκης, Πάτρας και Αθήνας) -και όχι μόνο- φοιτητών/ριών και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας και ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αντισταθούμε απέναντι σε κάθε επίθεση που δεχόμαστε. Δε διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

ΚΑΜΙΑ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ-ΕΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

49286325_1988868421230583_1229600560764682240_n

Ανακοίνωση σχετικά με την πορεία του Πολυτεχνείου και τα γεγονότα στην απεργία της 28ης Νοεμβρίου

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ, ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ

Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

Τον τελευταίο καιρό στην πόλη της Πάτρας έχουν πραγματοποιηθεί μια σειρά γεγονότων που καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι σε καιρούς κινηματικής οπισθοχώρησης, αποδυνάμωσης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και έλλειψης κινηματικής προοπτικής, πολλές δυνάμεις επιλέγουν τον δρόμο των ευκαιριακών συμμαχιών (για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγώνα και τα διακυβεύματά του) και της πολιτικής τους “αυτοσυντήρησης”. Παράλληλα, για το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ η επιβολή της πολιτικής του ατζέντας σε όλα τα πεδία με πρακτικές κανιβαλισμού, απομόνωσης και εξαίρεσης κάθε άλλης αγωνιστικής φωνής από το κίνημα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από την υπόθεση της δημιουργίας εστιών αντίστασης και διεκδίκησης, από την υπόθεση του ίδιου του αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση. Η υπάρχουσα συνθήκη αποτυπώνεται χαρακτηριστικά σε 2 γεγονότα της τελευταίας περιόδου: στην πορεία της 17ης Νοέμβρη για την συμπλήρωση 45 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και στην απεργιακή πορεία της 28ης Νοέμβρη.

Αρχικά, προκειμένου να ερμηνεύσουμε τα πρόσφατα γεγονότα, θα πρέπει πρώτα να αναφερθούμε στον ρόλο του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ στην πόλη της Πάτρας τα τελευταία χρόνια. Η ανάδειξη του Κ. Πελετίδη, μέλους του ΚΚΕ, σε δήμαρχο στις δημοτικές εκλογές του 2014, σε συνδυασμό με την απόκτηση θετικών για το ΠΑΜΕ συσχετισμών το τελευταίο διάστημα στο Εργ. Κέντρο, και την γενικότερη πολιτική τους ηγεμονία στα περισσότερα κοινωνικά πεδία της πόλης, έθεσαν τις βάσεις ώστε το ΚΚΕ να προσπαθεί να επιβάλει  τον εαυτό του ως τον ιδιοκτήτη των γενικών απεργιών, των φοιτητικών συλλόγων, των κοινωνικών-ταξικών μετώπων αλλά και όλων των δρώμενων που συμβαίνουν στην Πάτρα.

Όσον αφορά την κατάσταση στις 17 Νοέμβρη, 2-3 μέρες πριν την πορεία, έκανε την εμφάνισή ένας τακτικός και ευκαιριακός ελιγμός από αριστερές οργανώσεις, οι οποίες στην προσπάθεια τους να εξυπηρετήσουν τις μικροπολιτικές τους βλέψεις, για μια “περίοπτη θέση” στο διοικητικό συμβούλιο του Δήμου, δεν δίστασαν να παρακάμψουν αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων και να ακυρώσουν εκ των υστέρων το κάλεσμα για συγκέντρωση και πορεία από το Παράρτημα στις 18:00, προκειμένου να προσυγκεντρωθούν στο Παράρτημα και μετά να ενοποιηθούν με την πορεία του ΚΚΕ η οποία ξεκινούσε από την πλ. Όλγας στις 17:00. Πέρα από το ό,τι προβληματικό κρύβεται πίσω από την «πολιτική» λογική για την μεταφορά του καλέσματος, απαρατήρητη δεν μπορεί να μας περάσει η ιδιοκτησιακή λογική που έχουν για τους φοιτητικούς συλλόγους οι οργανώσεις που μετέφεραν το κάλεσμα. Δίχως να αποφασίσει εκ νέου ο φοιτητικός σύλλογος σχετικά με το τι θα κάνει, κάποιοι αποφάσισαν για αυτόν, χωρίς αυτόν.

Με τη συγκεκριμένη πολιτική τους στάση, ενισχύθηκε, νομιμοποιήθηκε και δικαιολογήθηκε η χρόνια και αδιάκοπη προβοκατορολογία του ΚΚΕ εις βάρος του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/ελευθεριακού χώρου, ενώ παράλληλα επικροτήθηκε με έμμεσο τρόπο η πολιτική κατασυκοφάντηση και λασπολογία για το χώρο και την ιστορία του Παρατήματος ως κέντρου αγώνα, τις πολιτικές ομάδες και τα εγχειρήματα που δραστηριοποιούνται ή έχουν αναφορά σ’ αυτόν. Επίσης, είδαμε με έμπρακτο τρόπο, ότι γι’ αυτές τις οργανώσεις που επέλεξαν να παρακάμψουν τις αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων και να αλλάξουν τα καλέσματα από τα ψηφισμένα πλαίσια τους, οι Γενικές Συνελεύσεις σαν όργανα δεν έχουν κάποιο αποφασιστικό και ισχυρό χαρακτήρα, αλλά μπορούν να καταστρατηγούνται ανά πάσα ώρα και στιγμή, ανάλογα με τις μικροπολιτικές βλέψεις και φιλοδοξίες τους. Η αντιπαράθεση με αυτές τις λογικές οφείλει να διεξάγεται πολιτικά έτσι ώστε να αναδεικνύονται οι προβληματικές και το αδιέξοδο που οδηγούν. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι η πολιτική ήττα αυτών των απόψεων και η επικράτηση μιας κινηματικής λογικής. Η επιλογή της φυσικής αντιπαράθεσης μαζί τους μόνο προωθητική δεν είναι για το κίνημα, ίσα ίσα αποτελεί άλλοθι για τις επιλογές τους.

Ως ελευθεριακό σχήμα, παρεμβαίνοντας για 3 μέρες στο χώρο του Παραρτήματος, μείναμε πιστοί στο αρχικό μας κάλεσμα, για πορεία στις 6 από το Παράρτημα,  και πορευτήκαμε με δικό μας μπλοκ στους δρόμους της Πάτρας. Πορευτήκαμε, μαζί με τους φοιτητικούς συλλόγους και τις υπόλοιπες δυνάμεις που επέλεξαν και αυτοί να πορευτούν με σημείο εκκίνησης το Παράρτημα, κόντρα στην προσπάθεια για διάλυση και απονοηματοδότηση της πορείας. Για μας το Παράρτημα αποτελεί ένα χώρο που εδώ και δεκαετίες αποτελεί ορμητήριο αγώνων ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, στην κρατική καταστολή, την φασιστική απειλή. Είναι ένα διαχρονικό κέντρο αγώνα που είναι φορτισμένο με τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες τους παρελθόντος: Εξέγερση του Πολυτεχνείου, δολοφονία Νίκου Τεμπονέρα, μαθητικές κινητοποιήσεις ’90-’91, εξέγερση 2008…

Γι’ αυτό και οποιαδήποτε σκέψη για εγκατάλειψη του Παραρτήματος ως σημείου εκκίνησης για την πορεία του Πολυτεχνείου θα σήμαινε για μας πολιτική οπισθοχώρηση και αποδοχή όλης της προσπάθειας συκοφάντησης από αυτές τις πολιτικές οργανώσεις που διακαώς προβοκατορολογούν σε βάρος άλλων αγωνιζόμενων ανθρώπων. Επίσης, η ευκαιριακή συμπόρευση με ένα συμπαγή και αδιάλλακτο κομματικό μηχανισμό, χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό κριτήριο, θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην αφομοίωση των δικών μας πολιτικών δυνάμεων και την αποσιώπηση της δικής μας πολιτικής ατζέντας, η οποία βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με αυτή του ΚΚΕ. Η τοπική μαζικότητα των πορειών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ δεν αποτελεί δικαιολογία για μια τέτοια πολιτική επιλογή, η οποία υπερβαίνει τους πολιτικούς συσχετισμούς μιας πόλης.

Η «ενιαία» πορεία που ευαγγελίζονταν αυτές οι αριστερές οργανώσεις που επέλεξαν να αλλάξουν το κάλεσμα τους, δε σημαίνει παρά πολιτική ενσωμάτωση και συνθηκολόγηση με το περιεχόμενο της πολιτικής ατζέντας του ΜΑΣ και της ΚΝΕ (κρατική φύλαξη πανεπιστημίων, κοινό μπλοκ καθηγητών-φοιτητών ενάντια στις συγχωνεύσεις, εκκένωση του παραρτήματος και χρήση από τον Δήμο), και αποδοχή της χρόνιας λοιδορίας τους εις βάρος του ελευθεριακού χώρου. Γνωστή είναι άλλωστε και η φετινή προπαγάνδα που εξαπέλυσε η Δημοτική Αρχή σε δημόσια ανακοίνωση της γράφοντας για «προβοκάτσιες που στήνονται από αντιεξουσιαστές στο χώρο του Παραρτήματος». Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι και στην σύσκεψη που κάλεσε ο Δήμος Πατρέων στο Εργατικό Κέντρο για την πορεία από την πλ. Όλγας, αναφέρθηκε ρητά και χωρίς υπεκφυγές ότι σε περίπτωση που «αναρχικές-περιθωριακές γκρούπες του Παραρτήματος επιχειρήσουν να προσεγγίσουν την ενιαία πορεία θα στοχοποιηθούν και θα απομονωθούν από το σώμα της πορείας». Αυτές οι δηλώσεις είναι ένα μικρό δείγμα της νταβατζίδικης στάσης του ΚΚΕ και μια προειδοποίηση για τα όσα θα διέπραττε στην απεργιακή πορεία της 28ης Νοέμβρη.

Συγκεκριμένα, 28  Νοεμβρίου ήταν ημέρα απεργιακής πορείας και κινητοποίησης εργαζομένων και αγωνιστών. Τα αναρχικά μπλοκ (Δυσήνιος Ίππος  και σύντροφοι/ισες, ΣΑΚΤΑ) που είχαν ξεκινήσει με προσυγκέντρωση (μαζί με φοιτητικούς συλλόγους και αριστερές οργανώσεις) από το Παράρτημα, δέχθηκαν στο ύψος της Πλ. Όλγας ισχυρή αλυσίδα-περιφρούρηση από μέλη του ΠΑΜΕ-ΚΝΑΤ  μπροστά από το πανό του προπορευόμενου αναρχικού μπλοκ. Η περιφρούρηση από μέλη των ΠΑΜΕ-ΚΝΑΤ, στα μισά της απεργιακής πορείας επιχείρησε να αποκόψει και να απομονώσει τελείως τα δύο μπλοκ, αρνούμενη να προχωρήσει, εμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα συνέχισης της πορείας. Η απάντηση των συντρόφων/ισσών ήταν άμεση, και ακολούθησαν συγκρούσεις σώμα με σώμα μεταξύ ΠΑΜΕ-ΚΝΑΤ και αναρχικών, από το ύψος της Γούναρη μέχρι την πλ. Γεωργίου. Με την άφιξη των δυο μπλοκ στην πλ. Γεωργίου οι συγκρούσεις γίνονται πιο βίαιες και τεταμένες, με τα ΚΝΑΤ (περισσότεροι αριθμητικά) να ξεστομίζουν σεξιστικά σχόλια εις βάρος συντροφισσών και να γρονθοκοπούν τους παρευρισκόμενους συντρόφους/ισσες. Από τις συγκρούσεις δύο συντρόφισσες τραυματίζονται από τα χτυπήματα των τραμπούκων και μεταφέρονται με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Μετά την λήξη των συγκρούσεων τα δύο μπλοκ ανασυγκροτούνται και συνεχίζουν την πορεία μέχρι το Παράρτημα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εν λόγω περιφρούρηση δεν αφορούσε το μπλοκ του ΠΑΜΕ ή άλλου μπλοκ προσκείμενου στο ΚΚΕ, αλλά μπήκε ανάμεσα στα αναρχικά μπλοκ και στα μπλοκ αριστερών και αντιρατσιστικών οργανώσεων άσχετων με το ΚΚΕ. Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύεται η βούληση του ΚΚΕ να είναι ο ένας και μοναδικός ιδιοκτήτης κάθε απεργίας ή άλλης πορείας, όπως και η απόπειρά του να διαδηλώσουν τα αναρχικά μπλοκ σε καθεστώς εξαίρεσης από το υπόλοιπο σώμα της πορείας. Φυσικά, οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι παρεβρισκόμενες οργανώσεις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φέρουν ευθύνη είτε για την ανοχή, είτε για την πλήρη απραξία τους (και την τήρηση ίσων αποστάσεων), σε όσα διαδραματίστηκαν.

Σε μια περίοδο όπου η κυρίαρχη τάξη πραγματοποιεί μια αδιάκοπη επίθεση στην κοινωνική βάση, όπου ποδοπατείται κάθε κεκτημένο του φοιτητικού και εργατικού κινήματος που κερδήθηκε με αγώνες, όπου βρίσκεται σε εφαρμογή ο νόμος Γαβρόγλου ο οποίος εκμηδενίζει την εργασιακή μας προοπτική και μας εξοικειώνει με το κλίμα του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα (εξανέμιση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, 511 ευρώ υποκατώτατος μισθός κλπ), όπου καλλιεργείται μεθοδικά και οργανωμένα ,από την κυριαρχία, ένα εθνικιστικό-φασιστικό έδαφος με αφορμή τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και το λεγόμενο «Μακεδονικό» ζήτημα, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, αντί να συγκρουστούν με κράτος, κεφάλαιο, και φασίστες, επιλέγουν να συγκρουστούν με όποια δύναμη του κινήματος κρίνουν ότι απειλεί την πολιτική τους ατζέντα επειδή δεν είναι εύκολα αφομοιώσιμη, και δεν αποδέχεται τον ρόλο του νταβατζή που έχει το ΚΚΕ στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Άλλωστε, δεν είχαμε καμία αυταπάτη σχετικά με το ρόλο που έχει το ΚΚΕ μέσα στο σύστημα. Με κάθε ευκαιρία δίνει τα διαπιστευτήρια του στην άρχουσα τάξη ότι θα είναι το καλύτερο μαξιλαράκι των κοινωνικών και ταξικών κραδασμών. Ότι με κάθε ευκαιρία θα έρθει να αποσοβήσει τις κοινωνικές εκρήξεις που έρχονται. Ότι θα διαφυλάσσει διαρκώς πως τίποτα δεν θα ξεφεύγει από τα όρια του νόμιμου και του επιτρεπτού, και πως ακόμη κι αν κάτι ξεφύγει αυτό θα είναι εκεί για να το επαναφέρει. Για αυτό το λόγο έχουν και μεγάλη ευθύνη όσοι υποτάσσονται στους συσχετισμούς και στην προσπάθεια επιβολής του ΚΚΕ. Γιατί αν σήμερα δεν έρθουμε σε μετωπική σύγκρουση με αυτή τη λογική, αύριο θα βρεθούμε υποταγμένοι σε ένα σχέδιο που μόνο τον αγώνα για την επαναστατική προοπτική και την κοινωνική απελευθέρωση δεν εξυπηρετεί.

Από την πλευρά μας δηλώνουμε ότι σε καμία περίπτωση δε μας φοβίζουν οι τραμπούκοι του ΚΚΕ. Ότι θα συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε στις σχολές αναδεικνύοντας τα πραγματικά επίδικα του αγώνα. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα και τις ανάγκες μας. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την δημιουργία εστιών αντίστασης και διεκδίκησης σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε έτσι ώστε να θέσουμε φραγμούς στα σχέδια των κυρίαρχων . Θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε στο δρόμο της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της ταξικής αλληλεγγύης.

Κάθε απόπειρα εσωτερικής καταστολής του κινήματος από τον υπάρχοντα απολιθωμένο και ιστορικά συμβιβασμένο κομματικό μηχανισμό, θα πέσει στο κενό. Κόντρα στις ιδιοκτησιακές και γραφειοκρατικές λογικές αγώνα, τις αντιλήψεις ίσων αποστάσεων και ευκαιριακών συμπορεύσεων, προτάσσουμε την προώθηση των φοιτητικών-ταξικών αγώνων βάσης. Να επανανοηματοδοτήσουμε  τον συνδικαλισμό, κάνοντας τον επικίνδυνο για την κυρίαρχη τάξη, τόσο ως έννοια, όσο και ως κοινωνική δύναμη. Έχοντας ως όπλο μας την απεργία και ως εργαλεία παρέμβασης τα αυτόνομα-ελευθεριακά σχήματα και τα ταξικά σωματεία βάσης, παλεύουμε για ένα ταξικό, αντικαπιταλιστικό και ελευθεριακό φοιτητικό-εργατικό κίνημα που θα βάζει μπροστά τα ταξικά μας συμφέροντα και θα παλεύει με πυγμή και σθένος για αυτά.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ-ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών     cropped-ceb1cf83cf84ceb5cf81ceb91.jpg